* Της Χριστίνας Σωτηράκογλου
Τις τελευταίες ημέρες γίναμε κοινωνοί συζητήσεων και ανταλλαγής απόψεων στο ζήτημα της ψήφισης νομοσχεδίου για τον γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, το οποίο αποτελεί πρώτο θέμα συζήτησης σε όλες τις συναναστροφές. Ουσιαστικά πρόκειται για την προσθήκη των λέξεων «ίδιου ή άλλου φύλου» στο άρθρο 1350 του Αστικού Κώδικα για το γάμο, όπου μέχρι σήμερα αναφέρεται οι λέξη «μελλόνυμφοι», χωρίς άλλο προσδιορισμό.
Ο πολιτικός γάμος των ομοφυλόφιλων έχει θεσπιστεί σε 15 κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε 36 από τις περισσότερο προηγμένες χώρες της υφηλίου. Ο πολιτικός γάμος παράγει έννομες συνέπειες που ρυθμίζουν κυρίως νομικά ζητήματα, με βασικότερο όλων τις διαδικασίες λύσης του με διαζύγιο και δεν περιέχει μυσταγωγία ή τελετουργικό. Ουσιαστικά πρόκειται για σύμβαση ενώπιον του Δημάρχου με παρουσία δύο μαρτύρων.
Το δικαίωμα στο γάμο αποτελεί συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, που έχει απονεμηθεί ανεξαίρετα σε όλους τους Έλληνες.
Οι ομοφυλόφιλοι αποτελούν περίπου το 9% της ελληνικής κοινωνίας και του παγκόσμιου πληθυσμού και ένα πολύ ενεργό κομμάτι της κοινωνίας. Έχοντας διαχρονικά ομοφυλόφιλους φίλους, απολάμβανα πάντα την συναναστροφή τους, όπως και άλλων φίλων της κοινής, μεγάλης παρέας. Οι περισσότεροι φίλοι μου έχουν μόνιμους συντρόφους και ζουν με σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο τους εξασφαλίζει να μπορούν να συνδράμουν ο ένας στον άλλο κατά τη νοσηλεία τους και κληρονομικά δικαιώματα. Ποτέ κανείς τους δεν θέλησε να αποκτήσει παιδί θεωρώντας ότι δεν είναι το ζητούμενο στη ζωή τους και ότι ο τρόπος ζωής τους δεν ομοιάζει με τη συμβατική ελληνική ή ευρωπαϊκή οικογένεια. Φυσικά δεν επέλεξαν τη λύση της παρένθετης μητέρας, η οποία στο εξωτερικό είναι ένας θεσμός ιδιαίτερα διαδεδομένος για την απόκτηση παιδιού από ομοφυλόφιλους ή μονογονείς. Και σίγουρα κανείς τους δεν ενδιαφέρεται να παντρευτεί με θρησκευτικό γάμο, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και την πίστη του στο θεό.
Οι ομοφυλόφιλοι αγαπούν, δεσμεύονται και συμβιώνουν με τους συντρόφους τους, επί ίσοις όροις, με τα αμφιφυλόφιλα ζευγάρια. Οι σχέσεις τους, στατιστικά διέπονται από μεγαλύτερο σεβασμό προς το σύντροφο και δεν παρατηρούνται τα έκτροπα που βλέπουμε στα διαζύγια των αμφιφυλόφιλων. Οι ομοφυλόφιλοι έχουν την ανθρώπινη ανάγκη να έχουν σταθερούς γάμους με το μόνιμο σύντροφο τους, για λόγους συναισθηματικής ασφάλειας και οικογενειακής γαλήνης. Εξάλλου, είναι η μερίδα του πληθυσμού που δέχεται ακόμη ρατσισμό και αποκλεισμό, οπότε ο γάμος ίσως αποτελεί θεμέλιο και λιμάνι της συναισθηματικής τους εξασφάλισης.
Και αναρωτιέμαι – αν το δικό μου παιδί ή συγγενής μου ήταν ομοφυλόφιλος, δεν θα ήθελα να συμβιώσει με μονιμότητα και να παντρευτεί με το σύντροφο του; Πως είναι δυνατόν να αγωνιούμε για τους γάμους των αμφιφυλόφιλων παιδιών μας και να απαγορεύουμε τον πολιτικό γάμο των ομοφυλόφιλων. Άνθρωποι μας είναι και αυτοί. Και αν ήταν να φύγω, δεν θα ήθελα το ομοφυλόφιλο παιδί μου, να έχει το δικό του παιδί, για να του συμπαρασταθεί στο πέρας της ζωής του; Το συμφέρον του παιδιού που υιοθετείται είναι δεδομένο, επειδή κατά την υιοθεσία θα ερευνηθεί από τους κοινωνικούς λειτουργούς και από το δικαστή της υιοθεσίας η προσωπικότητα των ομοφυλόφιλων γονέων, σίγουρα με αυστηρότερα κριτήρια από ότι για τους αμφιφυλόφιλους. Και πάντως είναι καλύτερα από το να μεγαλώσει στα ιδρύματα.
Και τελικά ποιος βλάπτεται; Ποιος μπορεί να προσβάλλεται από το γάμο αυτό, και όχι από την κοινωνική παρακμή που παρακολουθούμε καθημερινά δίπλα μας; Με τη σκέψη αυτή και με τη θετική προσέγγιση των πραγμάτων και των μεταβαλλόμενων κοινωνικών συνθηκών, η απόφαση μου να λάβω θέση υπέρ του γάμου και της τεκνοθεσίας των ομοφυλόφιλων είναι όχι μόνο νομικά βάσιμη αλλά και βαθιά συναισθηματική. Η αγάπη έδωσε τη λύση…..
* H Χριστίνα Σωτηράκογλου είναι δικηγόρος-ειδική δικαστική γραφολόγος και πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας στη Β Θεσσαλονίκης