Παιχνίδι με το χρόνο, είναι αυτό που παίζει τον τελευταίο καιρό η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, προσωπικά.
Ενώ κρίσιμα μέτωπα της διαπραγμάτευσης, για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης παραμένουν ανοικτά, όπως προέκυψε και από το Eurogroup της Δευτέρας, η κυβέρνηση εμφανίζεται να προκρίνει μια στρατηγική που έχει ως βασικό πυλώνα να μεταδίδεται η αίσθηση ότι η διαπραγμάτευση δεν έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο, αλλά αντιθέτως ότι σταδιακά διαμορφώνονται συγκλίσεις που θα μπορούσαν να οδηγούσουν σε συμφωνία-πακέτο μέσα στις επόμενες εβδομάδες.
Ηδη, όμως, ο κ. Τσίπρας όταν αναφέρεται στο συγκεκριμένο θέμα πλέον, αφήνει να εννοηθεί ότι τοποθετεί την πιθανή συμφωνία προς τις αρχές Απριλίου, με ορίζοντα τη συνεδρίαση του Δ.Σ. της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις 27 του ίδιου μήνα, ώστε, εάν όλα τα κομμάτια του παζλ του ελληνικού προβλήματος έχουν συμπληρωθεί, η Ελλάδα να ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.
Όμως, κυβερνητικά στελέχη αδυνατούν να απαντήσουν πως το χάσμα με τους εκπροσώπους των δανειστών είναι δυνατόν να γεφυρωθεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες, με δεδομένες τις διαφορές που κατεγράφησαν κατά την παραμονή της τρόικας στην Αθήνα.
Εξάλλου, το όπλο της πολιτικής διαπραγμάτευσης, που επικαλείται και πάλι το Μέγαρο Μαξίμου, δεν έχει αποδειχθεί έως τώρα αποτελεσματικό, ενώ απομακρυσμένα θεωρούνται και τα σενάρια περί μεταστροφής του ΔΝΤ σε θέματα όπως τα εργασιακά, υπό την πίεση της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή περί «σαλαμοποίησης» της διαπραγμάτευσης, ώστε τα θέματα-αγκάθια να συζητηθούν και να συμφωνηθούν σε μεταγενέστερο χρόνο.
Παρ' όλα αυτά όμως το Μαξίμου εξακολουθεί να δηλώνεκι αισιόδοξο επιχειρώντας να κερδίσει χρόνο. Εκτός και αν ο βασικός του ένοικος έχει κάτι άλλο στο μυαλό του.