Πολιτικοποιημένος από μικρός, προερχόμενος από αριστερή οικογένεια και μεγαλωμένος στις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης. Αυτή ήταν η άλλη πλευρά του μεγάλου αθλητή και Ολυμπιονίκη Αλέξανδρου Νικολαΐδη που έφυγε από τη ζωή μετά από δύο χρόνια άνισης μάχης με τον καρκίνο.
Ωστόσο, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης με την πορεία του στη ζωή και τον αθλητισμό, αλλά και με το συγκλονιστικό μεταθανάτιο μήνυμά του, κέρδισε την αιωνιότητα αφήνοντας ένα ισχυρό όσο και ανθρώπινο αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη.
Από τη φύση του επικοινωνιακός και με ειλικρινές ενδιαφέρον για να ακούσει τη γνώμη του συνομιλητή του, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης ήρθε κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ στα τέλη του 2018, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις λίγο πριν τη συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου. Μία πολύ δύσκολη εποχή για τον οποιοδήποτε επιθυμούσε να στρατευτεί με το τότε κυβερνών κόμμα στη Βόρεια Ελλάδα καθώς ο αναβρασμός ήταν υψηλός και δεν έλειπαν και οι επιθέσεις κατά όσων είχαν τοποθετηθεί ανοιχτά υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών αλλά και κατά οποιουδήποτε στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ.
Διαβάστε ακόμη: «Σ' αγαπώ, μ' ακούς» - Η ανάρτηση της συζύγου του Αλέξανδρου Νικολαΐδη μετά τον θάνατό του
Ήξερε όμως και γνώριζε την πρόκληση της πολιτικής. Απαντώντας στον γράφοντα σε μία εκδήλωση στη ΔΕΘ για το εάν είναι πιο δύσκολη η πολιτική ή ο πρωταθλητισμός είχε απαντήσει ότι είναι «με μεγάλη διαφορά η πολιτική, παρότι ο πρωταθλητισμός ήταν κομμάτι και προέκταση του εαυτού μου».
Έδειξε όμως ότι δεν φοβάται. Εκδηλώσεις, εξορμήσεις και επαφές πάντα με συνεχή επικοινωνία με τον απλό κόσμο, όπως αναφέρουν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που τον γνώριζαν καλά. «Ήταν ένα παράδειγμα παρουσίας, ό,τι έκανε το έκανε με ανιδιοτέλεια, συντροφικότητα και αλληλεγγύη», τονίζουν συγκεκριμένα για τον Ολυμπιονίκη. Πεπεισμένος ότι κάνει το πολιτικά σωστό, «ένας πραγματικός μακεδονομάχος και όχι γιαλατζί, μακεδόνας ολυμπιονίκης μας στο Ταεκβοντο. Ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου», όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Αλέξης Τσίπρας. Όπως μάλιστα είχε υπογραμμίσει σε συνέντευξή του στη Voria.gr, «επειδή είμαι Μακεδόνας από πατέρα και μητέρα, αν δεν πίστευα ότι αυτή η Συμφωνία είναι επωφελής για τη χώρα μας δεν θα κατέβαινα υποψήφιος Ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ». Δεν φοβήθηκε ούτε όταν άγνωστοι έσπασαν το γυμναστήριο συγγενικού του προσώπου στην Πολίχνη, λίγο πριν τις ευρωεκλογές.
Η σχέση με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Αλέξη Τσίπρα ήταν ιδιαίτερη. Απέκτησαν μία φιλία, με απευθείας επαφή που ξέφευγε από τα κομματικά καθήκοντα, κάτι που αναδείχθηκε και από τον αποχαιρετισμό του στο μετά θάνατον μήνυμα του 43χρονου Ολυμπιονίκη. Στον πρώτο εσωκομματικό ανασχηματισμό μετά τις ευρωεκλογές του 2019 ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης ανέλαβε τη θέση του αναπληρωτή εκπροσώπου Τύπου του κόμματος με έμφαση στη Βόρεια Ελλάδα.
Χαρακτηριστικό είναι ότι με το που ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για τις ευρωεκλογές του 2019, ο ίδιος, μαζί με τους Αντώνη Ρέλλα, Κώστα Αρβανίτη και Αλέξανδρο Αδαμίδη, με ένα αυτοκίνητο, γύρισαν όλη την Ελλάδα δύο φορές, ώστε να μεταδώσουν τα μηνύματα του κόμματος σε κάθε μέρος της χώρας.
Το 2020 ήρθαν οι δύσκολες μέρες για τον Ολυμπιονίκη. Διαγνώστηκε με το καρκίνωμα NUT και κλήθηκε να δώσει τον μεγαλύτερο αγώνα της ζωής του. Όμως και εκεί δεν ήθελε να βγει χαμένος. Ήθελε να φτάσει στον τελικό, όπως έκανε στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας, του Πεκίνου αλλά και ως σημαιοφόρος στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Και το κατάφερε, καθώς τις ημέρες που αισθανόταν καλύτερα έβγαινε στα μέσα και κατέθετε τις απόψεις του κόμματος, παρότι οι χημειοθεραπείες τον έφθειραν.
Ο Αλέξανδρος τους τελευταίους μήνες αποστασιοποιήθηκε, καθώς η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευε. Λίγοι έμαθαν για το σοβαρό πρόβλημα της υγείας του καθώς ο ίδιος δεν επιθυμούσε να διαρρεύσει. «Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που είμαστε όλοι περαστικοί, μεγαλύτερη σημασία έχει τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει, και όχι πώς ή πότε θα φύγουμε...», όπως είπε και ο ίδιος στο μεταθανάτιο μήνυμά του.
Η διαδρομή του στα κοινά του Άρη
Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, προς το τέλος της καριέρας του, είχε ήδη αποφασίσει να ασχοληθεί με τα κοινά, όχι τότε ακόμα με την πολιτική. Αυτό έγινε μέσα από την ομάδα της καρδιάς του, τον Άρη. Το διάστημα 2009-2012 ήταν αντιπρόεδρος στη Λέσχη Φίλων των κιτρινόμαυρων, σε ένα κόνσεπτ πρωτοπόρο για τα ελληνικά δεδομένα. Ήταν ένα πλαίσιο που ο Ολυμπιονίκης επέλεξε να στηρίξει με πάθος ώστε ο λαός της ομάδος να αποφασίζει για τα σοβαρά θέματα που απασχολούσαν τον Άρη.
Το εγχείρημα δεν πέτυχε, με την ομάδα να πλήττεται οικονομικά από τις τότε συνθήκες και τον ίδιο να αποχωρεί το 2012, αναφέροντας στην τότε παραίτησή του την «κατάλυση των θεσμών και των διαδικασιών που αφαιρεί οποιαδήποτε νομιμοποίηση θεσμικής ενεργοποίησης προς την κατεύθυνση εξεύρεσης λύσης στον Άρη».
«Ο Αλέξανδρος ήρθε με πάθος στα κοινά της ομάδας μας. Ο Άρης ήταν η αγάπη του και αφιέρωσε πολύ χρόνο στην ομάδα αλλά πικράθηκε όταν αποχωρήσαμε», ανέφερε στη Voria.gr ο προσωπικός φιλός και συνεργάτης του στην τότε Λέσχη Φίλων Γιάννης Γρανούζης. «Του άρεσε περισσότερο το μπάσκετ, αλλά σε ό,τι αφορά το ποδόσφαιρο τον κέρδισε η ανάγκη η ομάδα να αρχίσει την πορεία για ακόμα ψηλότερα, όπως αρμόζει στην ιστορία της», προσθέτει ο ίδιος.
Όσον αφορά την τελευταία επιθυμία του Αλέξανδρου Νικολαΐδη για δημοπράτηση των μεταλλίων του προς όφελος των παιδιών, ο Γιάννης Γρανούζης τόνισε ότι «πρέπει να τα πάρει η Πολιτεία, αυτά τα μετάλλια πρέπει να κοσμούν το Αθλητικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης. Η Ελλάδα έχασε έναν άξιο εκπρόσωπό της, που κράτησε ψηλά τη σημαία των παναθρώπινων ιδανικών σε όλες τις φάσεις της ζωής του», κατέληξε.
