«Μη ξεχνάς ποτέ το παρελθόν. Μπορεί να το ξαναχρειαστείς στο μέλλον», είχε αναφέρει σε γνωμικό του ο Βρετανός συγγραφέας και ακαδημαϊκός Μάλκολμ Μπράντμπερι από το μακρινό Σέφιλντ όπου και μεγαλούργησε.
Το παρελθόν και η ιστορία διδάσκει πολλά και η διαιώνισή της είναι πολύτιμη καθώς μπορεί ν' αποτελέσει καύσιμο στο μέλλον για νέες γενιές προκειμένου να κρατούν τη φλόγα αναμμένη.
Σε περιπτώσεις δε που το μέγεθος της ιστορίας είναι μεγάλο όπως αυτή του Άρη, τότε οι δυσκολίες για να ισορροπήσει κανείς ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν είναι μεγάλες και η πρόκληση της καταγραφής ακόμη μεγαλύτερη.
Οι «κιτρινόμαυροι» ήταν πάντα πρωτοπόροι τόσο σε αθλητικό επίπεδο όσο και σε κοινωνικό, αποδεικνύοντάς το με κάθε ευκαιρία. Το ίδιο έκαναν τον περασμένο Μάρτιο ανακοινώνοντας τη δημιουργία ενός τμήματος ιστορίας για τον σύλλογο, κάτι που δεν έχει κάνει κανένας άλλος αθλητικός σύλλογος στην Ελλάδα.
Η πρωτοποριακή κίνηση από τον Ερασιτέχνη Άρη προκάλεσε ικανοποίηση στο άκουσμά της από τους φιλάθλους του μεγάλου αυτού συλλόγου αλλά δημιούργησε ταυτόχρονα και την ευθύνη προκειμένου να γίνει σωστή δουλειά στη συλλογή και καταγραφή της ιστορίας.
Αμέσως ο χρόνος ξεκίνησε να μετρά αντίστροφα για τον Βασίλη Δερμεντζόγλου, πατέρα της ιστοσελίδας «aris.re» που ασχολείται για 10 και πλέον χρόνια με τον σύλλογο, συγγραφέα και ιστορικό, παίρνοντας το χρίσμα από τον ΑΣ Άρης προκειμένου να ηγηθεί της προσπάθειας συλλογής και καταγραφής του παρελθόντος, της μεγάλης ιστορίας των Θεσσαλονικέων όπως ήταν μεγάλη επιθυμία αρκετών επί σειρά ετών.
Ο κ. Δερμεντζόγλου μίλησε στη Voria.gr για το σπουδαίο εγχείρημα καταγραφής της ιστορίας, για το ταξίδι στον χρόνο και το μεγαλειώδες παρελθόν του Άρη αλλά και την ευθύνη να το μεταλαμπαδεύσει στις νεότερες γενιές που η γαλούχησή τους θα έλεγε κανείς πως γίνεται πλέον σε μεγάλο βαθμό και ψηφιακά, όπως επιτάσσει το σήμερα.
Αρχικά, ο ιστορικός ξεδιπλώνει το προφίλ του αναφέροντας:
«Έγραψα έξι βιβλία για την ιστορία του Άρη, τελευταίο ήταν το λεύκωμα των 110 χρόνων. Ήταν πιεστικές οι συνθήκες αλλά ακούστηκαν καλές κριτικές. Συνεχίζω τη συγγραφική μου δουλειά, θα δούμε αν υπάρξει κάποια συνεργασία με τον Ερασιτέχνη Άρη. Προς το παρόν συνεργάζομαι με έναν ιδιωτικό εκδοτικό οίκο, και ο καθένας μπορεί να περάσει από μαγαζί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για να τ' αποκτήσει» (πατήστε εδώ για να βρείτε τα βιβλία)
Ακολούθως, το μέλος της οργανωτικής επιτροπής στους εορτασμούς των 110 χρόνων, μιλά για τον τομέα ιστορίας:
«Πρόκειται για ένα τμήμα του Ερασιτέχνη, θα ασχοληθούμε με καθετί που σχετίζεται με την ιστορία του Άρη Θεσσαλονίκης, σε όλα τα αθλήματά του. Θα μας δοθεί χώρος στο γήπεδο του Άρη από τον Σεπτέμβριο προκειμένου να εγκατασταθούμε εκεί. Η συνεργασία μας έγινε κατόπιν συζήτησης με τον πρόεδρο Λευτέρη Αρβανίτη, μάλιστα ο ταμίας του ΑΣ, Αλέξανδρος Γκαντώντας ανέφερε πως θα ήμουν ιδανικός γι' αυτό το εγχείρημα. Μάλιστα θα δώσουμε ιδιαίτερη έμφαση σε ό,τι έχει να κάνει με τα παιδιά θα υπάρξουν σεμινάρια τόσο σε αυτά όσο και στους γονείς τους. Θα κάνουμε επισκέψεις σε σχολεία, παρακείμενα της Χαριλάου, επιδιώκουμε τη διαπαιδαγώγησή τους, θα εκδοθούν κόμικ για τον Άρη, κρίνουμε σημαντική την επαφή με τη νεολαία».
Και προσθέτει: «Θέλω να τονίσω ότι αυτή η δουλειά δεν έχει αμοιβή, γίνεται με προσωπικό κόστος του καθενός, βάζουμε κιόλας χρήματα. Αισιοδοξούμε μήπως έχουμε κάποιες χορηγίες που θα ενισχύσουν το έργο μας, χρειαζόμαστε εξοπλισμό και αποθηκευτικό χώρο, ένα σοβαρό σύστημα αρχειοθέτησης. Θέλουμε να ψηφιοποιήσουμε τα αρχεία, να βρεθεί τρόπος για να τα προβάλουμε φέρνοντάς σε επαφή το κοινό. Σίγουρα η δουλειά μας δεν θα εκτιμηθεί τώρα, σε 30 με 40 χρόνια ωστόσο θα γίνει αυτό όταν αρκετοί βρουν το έργο μας για τον Άρη».
Κάποιος μπορεί ν' αναρωτηθεί εύλογα «γιατί τώρα και όχι κάποια άλλη στιγμή παλαιότερα ή μελλοντικά;» Ο Βασίλης Δερμεντζόγλου εξηγεί στη Voria: «Aξίζει ν' αναφερθεί ότι είμαστε πρωτοπόροι με αυτό το εγχείρημα, εμείς κάνουμε μία επανάσταση σε αυτόν τον τομέα που θ' ασχολείται αποκλειστικά με τον Άρη. Κοιτάξτε, πάντα ένας αθλητικός σύλλογος κοιτάζει και τ' αγωνιστικά πεπραγμένα, ας πούμε ίσως ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή υπάρχει καλύτερη αύρα στο κλαμπ και τα κατάλληλα άτομα στις αντίστοιχες θέσεις».
Μάλιστα, όσον αφορά στο πώς μπορεί κάποιος φίλαθλος να συνεισφέρει στην έρευνα, επισημαίνει: «Δεκάδες φίλαθλοι θέλουν να συνεισφέρουν, αρκετοί φοβούνται να δώσουν από την άλλη οπότε η μόνη λύση είναι ένας επίσημος φορέας όπως εμείς. Θα μπορούν να μας εμπιστευτούν, θα δίνονται αποδείξεις ότι ανήκουν σ' αυτό, ό,τι γίνεται και σε άλλα μουσεία. Βρήκαμε δύο φανέλες του τελικού του 1970 από τον Συρόπουλο και τον Κεραμιδά. Έχω εντυπωσιαστεί από ηχογραφημένες γενικές συνελεύσεις του Ερασιτέχνη, πάνω από χίλιες σελίδες καταστατικών συνελεύσεων του 50'. Σκέψου απλά ν' ακούς τον Καμπάνη να βγάζει λόγο. Μάλιστα ο συνεργάτης μου, Σταμάτης Βεζίρης βρήκε απόδειξη εγγραφής μέλους από το 1931 και την αγόρασε με δικά του έξοδα, θ' ανήκει πλέον στον Άρη».
Ειδικότερα, για τον τρόπο που γίνεται η έρευνα, ο ιστορικός αναφέρει κάποια παραδείγματα: «Η έρευνα βασίζεται στις εκδόσεις των εφημερίδων, από τη δεκαετία του 20' μέχρι σήμερα. Ψάχνουμε τα έγγραφα από το 1950 επίσης. Εστιάζουμε σε πρωτογενείς φορείς, παλαιμάχους και οικογένειες, πήγα στο σπίτι της κόρης του Κλεάνθη Βικελίδη, μου έδωσε έγγραφά, μετάλλια και κύπελλα ώστε να τα φωτογραφίσουμε, κάνοντάς τα ψηφιακά αρχεία. Το αρχείο της ΕΡΤ επίσης είναι πολύ σπουδαίο. Έχει ασχοληθεί αρκετά με το οπτικοακουστικό υλικό ο Γιάννης Πέγκος, έχουμε ακόμη στην ομάδα τον Κώστα Κανάτσο που θα μας βοηθήσει στη μετατροπή του οπτικοακουστικού υλικού αλλά και τον νομικό Στέλιο Πεσματζόγλου για το οργανωτικό κομμάτι».
«Κ. Δερμεντζόγλου μουσείο προβλέπεται να γίνει κάποια στιγμή;»
Tότε παίζει καλή... άμυνα και αναφέρει με νόημα: «Ο κόσμος απαιτεί μεν μουσείο αλλά είναι κάτι σοβαρό, αυτό θέλει τον χρόνο του, δεν είναι εύκολο να γίνει αύριο. Χρειάζεται να το οργανώσεις καλά, να βρεις χρηματοδότηση, να είναι κάτι στιβαρό και ενιαίο. Ο Άρης έχει ήδη ένα όμορφο μουσείο μπάσκετ αλλά για κάτι ενιαίο, είναι ακόμη νωρίς και δεν είμαστε έτοιμοι καθώς ο τομέας ιστορίας βάζει τις ρίζες του. Ωστόσο είμαστε σε εγρήγορση γενικώς έχοντας ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με το υπέροχο μουσείο της ΧΑΝΘ, μας έχουν διασφαλίσει ότι θα μας παρέχουν τεχνογνωσία ενώ ανάλογη προσέγγιση θα υπάρξει και στο Ολυμπιακό Μουσείο».
Για φινάλε, δεν θα μπορούσα να μην ρωτήσω τον Βασίλη Δερμεντζόγλου «γιατί Άρης». Τότε αλλάζει η φωνή του, γεμίζει ικανοποίηση σαν να βλέπει όλη την «κιτρινόμαυρη» ζωή να περνά μπροστά από τα μάτια του και αναφέρει:
«Έχει ξεπεράσει τα όρια του συλλόγου ο Άρης, αποτελεί ένα φαινόμενο. Μία παρέα πιτσιρικάδων 15 χρονών ξεκίνησαν το 1914 αφήνοντάς μας έναν τρόπο ζωής. Υπάρχει πολύς κόσμος που ζει στους ρυθμούς του Άρη. Με βάση το καταστατικό του ποτέ δεν ξεχώρισε κανέναν και τίποτα. Ήταν μία αγκαλιά για Αρμένιους, Τούρκους, Εβραίους και πρόσφυγες, για όλον τον κόσμο. Έδωσε έμφαση στη μόρφωση, συνέβαλλε καθοριστικά στη δεκαετία του 50' ώστε να ξεπεραστεί η πανωλεθρία της κατοχής και της φτώχιας, ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος της επιστημονικής κοινότητας ήταν τότε αθλητές του Άρη. Οι αθλητές του 50' ήταν φοιτητές και αργότερα έγιναν οι μεγαλύτεροι επιστήμονες της πόλης, γιατροί, οικονομολόγοι, επιχειρηματίες, συγγραφείς και λογοτέχνες. Νιώθουμε περήφανοι που είμαστε μέλη αυτής της οικογένειας».
