- Σε σταθερό μοτίβο ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, του οποίου τη νέα παρέμβαση περίμεναν πολλοί εντός Νέας Δημοκρατίας και Μεγάρου Μαξίμου, δεν τεντώνει το σχοινί. Θα ήθελε, είπε (χωρίς να το πει) να μην έχει διαγραφεί ο Αντώνης Σαμαράς, όταν είπε πως δεν πρέπει να δαιμονοποιείται η αντίθετη άποψη εντός του κόμματος ή ακόμα και η σκληρή κριτική. Θα ήθελε πιθανώς μια άλλη, κατάτι πιο σκληρή εξωτερική πολιτική και διατύπωσε με σαφήνεια την άποψή του για τα εθνικά θέματα και τα ελληνοτουρκικά. Μέχρι εκεί. Οδηγίες δηλαδή και μια διευκρίνιση πολύ σημαντική. Ευχαρίστησε τον κ. Σαμαρά που τον πρότεινε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά δεν θέλει έτσι κι αλλιώς. Οπότε έβγαλε άλλο ένα βάρος από την πλάτη του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, εν όψει μιας συζήτησης που θα αρχίσει με πρωτοβουλία του τελευταίου από το νέο έτος και εντός του πρώτου διμήνου. Κάπως έτσι εξηγείται και η διαφορετική στάση του κ. Μητσοτάκη απέναντι σε δύο προκατόχους του. Αν ήταν ενιαία θα μιλούσαμε για τσουβάλιασμα...
- Την ίδια αίσθηση προκάλεσε και η επίσης πολυαναμενόμενη παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα για τα όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ. Ο κ. Τσίπρας επέλεξε να μην μπει στο κάδρο, αλλά το καρφί του το έριξε προς την πλευρά του Στέφανου Κασσελάκη, κάνοντας λόγο για «αδειανό πουκάμισο επικοινωνίας». Αυτό δεν πτόησε τον κ. Κασσελάκη, ο οποίος έχει πάρει τον δικό του δρόμο πια και πιθανότατα θα επιλέξει πότε θα προχωρήσει και στην απομυθοποίηση του προσώπου του κ. Τσίπρα, με τον οποίο αναπόφευκτα έχει έρθει απέναντι. Σήμερα πάντως είναι η πιο σημαντική ημέρα για την επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, όχι λόγω του νέου προέδρου, αλλά λόγω της συμμετοχής στις εκλογές για την ανάδειξή του. Όλοι εντός και εκτός κόμματος περιμένουν έναν αριθμό. Αυτόν των ψηφοφόρων που προσήλθαν στις κάλπες. Και για να μη θεωρηθεί απαξιωτικό φυσικά περιμένουμε κατά πάσα πιθανότητα τους δυο μονομάχους της επόμενης Κυριακής. Και τα δεδομένα που θα διαμορφωθούν σήμερα, μπορεί να έχουν αλλάξει την επόμενη Κυριακή, λόγω των αποχωρήσεων, που θα δούμε εντός της εβδομάδας αν συνεχίζονται ή τελείωσαν. Αν ήταν στοίχημα θα πόνταρα στο πρώτο...
- Τελευταίες μέρες πριν την έναρξη λειτουργίας του μετρό Θεσσαλονίκης, το οποίο και ωραίο είναι και σύγχρονο και λειτουργικό και ασφαλές. Όταν το ζήσεις από μέσα το καταλαβαίνεις. Χρήστος Σταϊκούρας, Νίκος Ταχιάος και Νίκος Κουρέτας είχαν απαντήσεις στα πολλά που τους ρώτησαν οι δημοσιογράφοι στη διάρκεια της ξενάγησης και της πρώτης ολοκληρωμένης βόλτας με το νέο μέσο. Δεν κρύφτηκαν για τα μερεμέτια της τελευταίας στιγμής, όπως για παράδειγμα για την περιπορεία που θα αναγκαστούν να κάνουν συγκεκριμένες λεωφορειακές γραμμές μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου, ώστε να ολοκληρωθεί η σύνδεση της οδού Παπαναστασίου με τον τερματικό της Νέας Ελβετίας. Αυτή την εβδομάδα μπαίνουν οι τελευταίες πινελιές. Βιαστικά; Βιαστικά, αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Αν δεν το πιέσεις δεν θα γίνει ποτέ. Κάποιες μικρές ελλείψεις μπορεί και να βρει κάποιος με την έναρξη λειτουργίας του μετρό. Αν θέλεις βρίσκεις. Στη Νέα Ελβετία άλλωστε ο χώρος που περιβάλλει τον τερματικό θυμίζει νταμάρια. Ο δήμος Θεσσαλονίκης πρέπει να φτιάξει τα πάρκινγκ και το πράσινο. Την ανάπλαση δηλαδή του νέου πάρκου, για την οποία δεν υπάρχει καθυστέρηση, διότι ο νέος χαρακτηρισμός της έκτασης ως «πρασίνου» έγινε πριν από λίγο καιρό. Πάντως προειδοποιώ ότι το μετρό δεν είναι για φιλολόγους. Η στεντόρεια φωνή που ενημερώνει για τους σταθμούς δεν τα πάει και τόσο καλά με τα ελληνικά της και φαντάζομαι ότι θα πέσει αρκετό τρολάρισμα στην αρχή...
- Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, θα συνδέσει το όνομά της με τη Θεσσαλονίκη. Για όσους έχει σημασία η υστεροφημία, η κ. Μενδώνη είναι το πρόσωπο που καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό την τύχη της πολιτιστικής, ιστορικής και αρχαιολογικής κληρονομιάς στην πόλη. Δεν θα κάνω αποτίμηση του έργου της, το οποίο εξάλλου είναι σε εξέλιξη, όμως θα συνδέσει το όνομά της με τις αρχαιότητες του μετρό, με το Αλκαζάρ, με το Φιξ και με σημαντικά άλλα έργα, τα οποία είναι σε εξέλιξη και πολλά από τα οποία δρομολόγησε στη θητεία της. Μπορεί η κ. Μενδώνη να κρατά χαμηλούς τόνους, όμως είναι πρόσωπο κλειδί για τη Θεσσαλονίκη, η οποία από Ιστορία έχει καντάρια. Τώρα αν το όνομά της θα μνημονεύεται με θετικό τρόπο ή με αρνητικό ας το αφήσουμε στον ιστορικό του μέλλοντος. Προς το παρόν μένουμε στη διαπίστωση ότι δουλεύει και μάλιστα πολύ για την πόλη και τον πολιτισμό της.