Το πρόβλημα δεν είναι ποτέ η εκλογική διαδικασία. Ούτε τα αποτελέσματα που προκύπτουν, τα οποία –στο κάτω κάτω της γραφής- καταγράφουν την πολιτική βούληση και τις επιλογές των πολιτών σε κάθε συγκυρία. Το πρόβλημα είναι πάντα –για να είμαστε ακριβείς σχεδόν πάντα- οι ερμηνείες και οι αναλύσεις των αποτελεσμάτων από τους ηττημένους και τα φιλικά προς αυτούς μέσα ενημέρωσης. Ως συνήθως έτσι και αυτή τη φορά που ηττημένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά γενικότερα, το πρόβλημα για τα φίλιά τους ΜΜΕ δεν είναι η ιδεολογία, οι θέσεις, οι αντιθέσεις, οι αντιφάσεις και τα πρόσωπα που τις εκφράζουν, πολλά εκ των οποίων, όπως δείχνει το εκλογικό αποτέλεσμα της 21ης Μαΐου, βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου. Το πρόβλημα είναι αλλού. Πιο συγκεκριμένα το πρόβλημα είναι οι άλλοι. Κι επειδή δεν είναι πολιτικά ορθό, ούτε συνετό να τα βάλει κανείς με τους ψηφοφόρους οι οποίοι επέλεξαν Μητσοτάκη και δευτερευόντως Ανδρουλάκη –άλλωστε είναι οι ίδιοι που το 2015 επέλεξαν δύο φορές Τσίπρα- η λύση στο πρόβλημα βρίσκεται στους συνήθεις… υπόπτους. Στα τηλεοπτικά κανάλια και τους δυνατούς του χρήματος.
Οι μεν τηλεοπτικοί σταθμοί –λένε τώρα οι εκφραστές του ΣΥΡΙΖΑ- υπερ-πρόβαλαν τον Μητσοτάκη και τις θέσεις του, ενώ οι έχοντες, κατέχοντες και λαμβάνοντες αποφάσεις κατηύθυναν υπογείως και αοράτως τις ροές του δημοσίου και ευρωπαϊκού χρήματος με τρόπο που τελικά να υπάρξει εκμαυλισμός τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας και να ευνοηθεί ο Κ. Μητσοτάκης και το κόμμα του. Η αφέλεια σε όλο της το μεγαλείο; Η αύρα της φοιτητικής ανεμελιάς, όπως θα έλεγε και ο Σαββόπουλος; Μια αυτιστική προσέγγιση; Ότι απ’ όλα αυτά κι αν ισχύει –ακόμη κι αν η πραγματικότητα που οδηγεί στις συγκεκριμένες θέσεις είναι πιο πεζή και υπακούει απλώς στον νόμο του συμφέροντος- δεν θα λύσει ποτέ το πρόβλημά τους, που δεν είναι άλλο από την εκλογική επιτυχία των φίλων τους εις βάρος των… εχθρών τους. Και ίσως έτσι –μονίμως ηττημένοι- να είναι καλύτερα για όλους. Η Ρασούλιος λογική τού «στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι / κι από μόνη σου αγαπιέσαι», βοηθάει σε μια κάποια εφήμερη εκτόνωση, αλλά δεν οδηγεί στη… Γη της Επαγγελίας. Όταν, μάλιστα, αυτή η Γη της Επαγγελίας είναι η εξουσία τότε η αυτοϊκανοποίηση απλώς απομακρύνει τον στόχο, συχνά χωρίς να το αντιλαμβάνεται ο… αυτοϊκανοποιούμενος. Όπως αποδείχθηκε περίτρανα ήδη από το 2015 η άσκηση της εξουσίας είναι κάτι πολύ σοβαρό και σαφώς δυσκολότερο από την κατάκτησή της. Όπως έγραψε και ο μέγας Νίκος Γκάτσος «Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη / γι' αυτό και ο Αλή Πασάς έπνιξε τη Φροσύνη».
Σύντροφοι και συναγωνιστές, το 2023 δεν είναι ούτε 1953, ούτε 1963. Τα προβλήματα της κοινωνίας και τα ζητήματα της χώρας είναι διαφορετικά και πολύπλοκα. Για τη διαχείρισή τους χρειάζονται άλλες ιδέες, διαφορετικές προτάσεις και σύγχρονες μέθοδοι δουλειάς, επικοινωνίας και διαλόγου. Ενδεχομένως όλα αυτά να είναι κουραστικά, αλλά δε γίνεται αλλιώς. Η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό είναι η συντριπτική νίκη Μητσοτάκη. Με την ξύλινη γλώσσα του εμφυλίου και τη… μαλλιαρή αργκό της… κακομοιριάς στείλατε τον Μητσοτάκη σε συνθήκες απλής αναλογικής πάνω από το 40%...