Σε έναν αγώνα ορεινού δρόμου, συνήθως, οι ήρωες είναι οι νικητές. Όσοι τερματίζουν και ειδικά εκείνοι που κάνουν τους καλύτερους χρόνους. Τα ρεκόρ. Στον αγώνα ορεινού δρόμου στο Νέο Πετρίτσι Σερρών, που έγινε το προηγούμενο διάστημα για τρίτη συνεχή χρονιά, οι ήρωες ήταν άλλοι. Και τα ρεκόρ ήταν ανθρωπιάς. Εκτός από τους δεκάδες εθελοντές του πολιτιστικού συλλόγου Νέου Πετριτσίου οι οποίοι ήταν πανταχού παρόντες, κάποια πρόσωπα ξεχώρισαν. Είναι αυτοί που λέμε ότι δίνουν το παράδειγμα.
Στο φετινό Belles Historic Trail συμμετείχε ο Βίκτωρ Ασένοβ. Βούλγαρος δρομέας με μεγάλη εμπειρία, έτρεξε μέχρι και στα Ιμαλάια. Με ένα ιδιαίτερο όμως χαρακτηριστικό. Είναι τυφλός. «Φαινόταν ότι το έκανε πολλές φορές, ήμουν μπροστά όμως αυτός ήταν που καθοδηγούσε. Ήταν μοναδική εμπειρία, απ’ αυτές που περνάς μια φορά στη ζωή σου».
Ο Βαγγέλης Σώχαλης ήταν ο συνοδός του Βούλγαρου δρομέα. Τα μάτια του. Αυτός που μπήκε μπροστά στα κακοτράχαλα μονοπάτια του Μπέλες και οδηγούσε στη διαδρομή κρατώντας τις άκρες δύο μπατόν, μπαστουνιών πεζοπορίας. Τις άλλες άκρες κρατούσε ο δρομέας ο οποίος ακολουθούσε. Και έζησε τη διαδρομή τόσο έντονα όσο λίγοι.
Ο Βαγγέλης κατάγεται από το Νέο Πετρίτσι και ήταν πάντα εθελοντής στον ορεινό αγώνα δρόμου που διοργανώθηκε και φέτος. «Όταν μου είπαν να είμαι εγώ ο συνοδός απάντησα αμέσως «ναι». Δεν το σκέφτηκα καθόλου», περιγράφει στη Voria.gr. Μεταφέρει με λεπτομέρειες πώς πέρασαν τα συγκλονιστικά λεπτά εκείνου του αγώνα: «Μου μιλούσε συνεχώς. Ρωτούσε για μένα, την οικογένειά μου. Έλεγε για τους αγώνες του στη Βουλγαρία, τους κινδύνους. Αφού περνούσαν δίπλα μας δρομείς και με ρωτούσαν «δεν κουράζεται και μιλάει συνεχώς;». Δεν φοβόταν τη διαδρομή. Καταλάβαινε τι έπρεπε να κάνει πού χρειαζόταν να ακουμπήσει το χέρι του για να στηριχθεί. Κατά τ’ άλλα ακολουθούσε εμένα».
Ο οδηγός του δρομέα είχε προετοιμαστεί. Ο ίδιος είχε τρέξει τον μαραθώνιο Πέλλα – Θεσσαλονίκη και μία ορεινή διαδρομή στον Λαϊλιά Σερρών. «Άρχισα να προετοιμάζομαι ένα μήνα πιο μπροστά, έκανα προπόνηση για να αντέξω. Πριν τον αγώνα τον γνώρισα, μιλήσαμε, μου έδειξε τεχνικές πώς θα κρατάω τα μπατόν. Όταν ξεκίνησε ο αγώνας ήμουν έτοιμος. Άλλωστε τα περισσότερα μονοπάτια της διαδρομής τα ήξερα», είπε ο Βαγγέλης. «Εγώ φοβόμουν για να μην χτυπήσει, κρατούσαμε τα μπατόν αλλά είχα τον φόβο επειδή ο άνθρωπος δεν έβλεπε. Τελικά όμως εγώ σκόνταψα κι εκείνος έμεινε όρθιος», λέει χαμογελώντας.
Ο τερματισμός ήταν ξεχωριστή στιγμή και για τους δύο. Ειδικά όμως για τον Βαγγέλη. «Με ρωτούσε διαρκώς πού βρισκόμαστε τι απόσταση έχουμε όταν άκουγε το ρολόι του να χτυπάει ανάλογα με τα χιλιόμετρα που είχαμε διανύσει. Τον ένιωθα ότι ανυπομονούσε να τερματίσει. Όταν φτάσαμε στην άσφαλτο, στο δρόμο, τα πόδια πήγαιναν μόνα τους. Ήταν όλοι οι δικοί μας εκεί. Οι φίλοι, η κόρη μου, η οικογένεια, ήταν ωραία. Στον τερματισμό αγκαλιαστήκαμε με τον Βίκτωρα», περιέγραψε στη Voria.gr. «Ακόμη και τώρα αυτό σκέφτομαι. Πηγαίνω στα μονοπάτια και στο μυαλό μου έρχεται ο αγώνας. Οι ευαισθησίες του Βίκτωρα, όταν άκουγε το νερό από το ποτάμι, όταν του μετέφερα τις εικόνες που έβλεπα».
Ο Ορέστης και οι Never give up
Στην αφετηρία της διαδρομής των 5 χιλιομέτρων της φετινής διοργάνωσης ήταν ο Ορέστης, ένας νεαρός με κινητικά προβλήματα που κάθεται σε ειδικό αναπηρικό καροτσάκι. Ειδικό για αγώνες δρόμου. Είχε λίγες ημέρες που είχε τερματίσει στον μαραθώνιο Πέλλα – Θεσσαλονίκη και ήταν έτοιμος για μία νέα πρόκληση. Την ημιορεινή διαδρομή σε μονοπάτια στο Νέο Πετρίτσι Σερρών. Πίσω από τον Ορέστη καθόταν και αυτή τη φορά η ομάδα - όνειρο. Οι Never give up, οι εθελοντές που δεν τα παρατούν ποτέ και καθοδηγούν άτομα που έχουν κινητικά προβλήματα και έτσι απολαμβάνουν τους αγώνες δρόμου όπως όλοι οι υπόλοιποι.
Ο Θωμάς Τάτσιος είναι μέλος της ομάδας αυτής και οδήγησε τα μέλη της και τον Ορέστη στο Νέο Πετρίτσι, καθώς από εκεί κατάγεται και ο ίδιος. «Το μελετήσαμε και είπαμε ότι δεν ήταν τόσο ακραίο, καθώς τα καρότσια μας δεν είναι για τέτοιες διαδρομές. Δεν είχαμε πατήσει χώμα, τόσο πολύ. Για να βγούμε τόσο off road… δοκιμάσαμε τα αμαξίδιά μας, ο Ορέστης δεν είχε τόσο μεγάλο πρόβλημα με τους κραδασμούς, γνωρίζαμε ότι μπορούσε να το κάνει. Αλλά όταν φτάνεις κοντά στον τερματισμό και βλέπεις τον κόσμο που σε περιμένει μπορείς να κάνεις άλλα εκατό χιλιόμετρα», αναφέρει ο Θωμάς. «Τα συναισθήματα ήταν πολύ πιο έντονα. Εγώ είμαι από το Πετρίτσι. Είναι λίγοι αγώνες που έχουν τόσο κόσμο εκτός αυτών που συμμετέχουν στη διοργάνωση», συμπλήρωσε δείχνοντας πόσο έντονα έζησε τη διοργάνωση ο ίδιος, η ομάδα, αλλά ειδικά ο Ορέστης. «Στην αρχή ήταν λίγο φοβισμένος, όμως όταν βγήκαμε από τα συνηθισμένα, όταν είδε τη θέα και έβλεπε το χωριό και τη λίμνη εκεί ξεκουράστηκε. Και αυτό είναι το ζητούμενο για εμάς, για αυτά τα παιδιά. Να απολαμβάνουν τέτοιες εικόνες και όχι μόνον να τις βλέπουν από τις οθόνες του υπολογιστή τους», είπε στη Voria.gr.
Οι εθελοντές της ομάδας Never give up και οι δρομείς τους έχουν εμπειρίες από πολλούς αγώνες. Για τον Θωμά όμως, όπως το περιέγραψε στη Voria.gr, αυτός ο αγώνας είχε κάτι ξεχωριστό. Έβλεπε τα χαμογελαστά πρόσωπα των εθελοντών που «ήταν παντού, είχε πολλούς έτοιμους να σε εξυπηρετήσουν», όπως μετέφερε. Τους στήριζαν, δεν αισθάνθηκαν σε κανένα σημείο ανασφάλεια. «Είναι πολλά τα συναισθήματα, ούτε εγώ μπορώ να τα περιγράψω», απαντάει ο Θωμάς στο ερώτημα για το πώς βίωσε ο ίδιος τον αγώνα. «Για να καταλάβεις τι γίνεται πρέπει να κουβαλήσεις, να το ζήσεις αυτό. Το να βρεθείς εκεί πάνω στο βουνό, να είναι δίπλα ο Στέφανος να δίνει οδηγίες στους άλλους εθελοντές και να βοηθάει. Ήταν όλοι παντού. Σε ένα μονοπάτι δημιουργήθηκε ουρά, επειδή δυσκολευτήκαμε να περάσουμε. Δεν είπε κανείς "κάντε στην άκρη", κάτι που έχουμε ζήσει σε άλλους αγώνες όταν μας προσπερνάνε κανονικοί δρομείς. Στο Πετρίτσι μόνο που δεν είπανε να γίνουμε χαλί να περάσει το καρότσι από πάνω. Κι εμάς μας είχαν δει πρώτη φορά», περιέγραψε.
Ο Ρίκο, η μασκότ της παιδικής διαδρομής
Ο Λάζαρος Ζιαντάρης, Λάκης για τους δικούς του, είναι από τους πρώτους εθελοντές στο Νέο Πετρίτσι. Απ’ αυτούς που ξεκίνησαν εδώ και χρόνια να καθαρίζουν τα μονοπάτια του Μπέλλες που κατέληξαν να γίνουν οι διαδρομές του αγώνα ορεινού δρόμου στο Belles Historic Trail. Δεν είναι ο μόνος, είναι ολόκληρη ομάδα οι εθελοντές που κάθε χρόνο καθαρίζουν τα μονοπάτια του βουνού. Ο Λάκης όμως έχει δίπλα του τον Ρίκο. Έναν μικρό «γνήσιο κόπρο», όπως λέει ο ίδιος, στον οποίο ο κτηνίατρος είδε χαρακτηριστικά Κανίς και Τεριέ. Είναι παντού στον καθαρισμό των μονοπατιών και ας έχει μόνον τρία πόδια. Εκεί στο Νέο Πετρίτσι, καθώς έπαιζε αμέριμνος και πριν συμπληρώσει έναν χρόνο ζωής παρασύρθηκε από αυτοκίνητο Και έχασε το ένα πόδι του. Όμως αυτό δεν τον εμποδίζει να βρίσκεται παντού στις εθελοντικές δράσεις.
«Όταν ξεκινήσαμε το 2019 να καθαρίζουμε τα μονοπάτια ήταν εκεί από την πρώτη μέρα που ξεκίνησε αυτή η δράση. Μαζί με μένα ερχόταν και ο Ρίκο. Είναι σε όλες τις φωτογραφίες. Είναι ο πιο σταθερός εθελοντής», λέει στη Voria.gr ο Λάκης Ζιαντάρης. Τον αποκαλεί «το παιδάκι μου» και περιγράφει όσα ο Ρίκο έκανε στο βουνό. « Όταν είχαμε ένα δύσκολο μονοπάτι έμπαινε μπροστά ο Ρίκο. Είναι πανέξυπνος. Μετά λέγαμε ότι το πέρασε επομένως μπορούσαμε να συνεχίσουμε. Οδηγός μας», συνέχισε ο... πατέρας.
Πήγε και φέτος στον καθαρισμό των μονοπατιών. Βέβαια από πέρσι η εικόνα του Ρίκο, το σκυλιού με τα τρία πόδια, είναι παντού τις ημέρες της γιορτής στο Νέο Πετρίτσι. Έγινε η μασκότ της παιδικής διαδρομής του ενός χιλιομέτρου. Φέτος του φόρεσαν το μπλουζάκι των αγώνων και τον άφησαν να παίζει με τα παιδιά. Ο Ρίκο είναι δυνατός. Ακόμη και χωρίς ένα πόδι. «Έχει αυτοπεποίθηση δεν νιώθει αδύναμος, αμύνεται, παρά τα τρία πόδια του. Έρχεται στην αγορά είναι δικιά του, σαν να λέει «εδώ είναι ο χώρος μου», σημείωσε ο Λάκης. Στα 15 του χρόνια πλέον, ο Ρίκο τερμάτισε σε ακόμη μία διαδρομή μαζί με τον «πατέρα» του. Στη διαδρομή της προσφοράς.
*Οι φωτογραφίες του αγώνα παραχωρήθηκαν από τον πολιτιστικό σύλλογο Νέου Πετριτσίου και του Ρίκο από την Αρχοντία Παρασκευοπούλου