Στην ιταλική ΕΝΙ, τη γαλλική Total και τη γερμανική RWE, θα πρέπει να αναζητηθούν οι λόγοι της μεγάλης διείσδυσης που επιχειρεί τελευταία η ΕΕ στη Λιβύη. Όπως μας εξηγείται αρμοδίως από τις Βρυξέλλες, οι τρεις παραπάνω ενεργειακοί όμιλοι απαίτησαν μεγαλύτερα και καλύτερα συμβόλαια στην Τρίπολη, που όμως δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν, καθώς η Άγκυρα ύψωνε τοίχος. Παρά τις όποιες προσπάθειες που ανέλαβαν, μέχρι πρότινος κατάφεραν ελάχιστα. Και κάπως έτσι, αναλήφθηκε δράση.
Και ξεκίνησε η ευρωπαική στρατηγική διείσδυσης στην Λιβύη, που ωστόσο εκνευρίζει πολύ την τουρκική πλευρά, καθώς η τελευταία νόμιζε ότι «όλα είναι στρωμένα» εκεί. Μόλις τώρα, όμως, αποδεικνύεται ότι δεν είναι, γιατί «είναι πολλά τα (ευρωπαϊκά) λεφτά...» που θα πέσουν στη συγκεκριμένη χώρα, προσεχώς. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβεβαίωση της διαπίστωσης αυτής από την πρόσφατη παρέμβαση της λίβυας υπουργού Εξωτερικών. Η τελευταία, μπροστά στον τούρκο ομόλογό της ζήτησε την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη χώρα της.
Εδώ θα πρέπει όμως να διευκρινισθεί και κάτι ακόμα. Στις πιέσεις της ΕΝΙ οφείλεται εν πολλοίς και η εμπλοκή του ιταλού πρωθυπουργού Μάριο Ντράγκι, που διαπίστωσε ότι η Τουρκία σαρώνει ό,τι έργο «βγαίνει» αυτόν τον καιρό στη Λιβύη. Και κάπως έτσι έκανε και την τελευταία γνωστή παρέμβαση του κατά του τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν.
Ωστόσο, υπάρχει μια εξέλιξη που παρακολουθείται με προσοχή από την Αθήνα στο πλαίσιο των ραγδαίων εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο: Εκείνη του Τούρκου υπουργού Ενέργειας με τον Λίβυο ομολόγου του. Δεν προβλήθηκε πολύ από τα Μέσα, αλλά ενδεχομένως να είναι η πιο κρίσιμη, από πολλές απόψεις