Επειδή με τον ορυμαγδό των εξελίξεων που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη διεθνή σκηνή "χάνεται η μπάλα", κυριολεκτικά, ο "Τειρεσίας" θέλει να σας βοηθήσει να εστιάζεται στα σημαντικά. Και ποια είναι αυτά, σε σχέση με τον "τυφώνα Τραμπ"; Λοιπόν, όλη η πίεση που ασκείται στους Ευρωπαίους έχει να κάνει με ένα πράγμα: Την αγορά όπλων, αποκλειστικά, από τις ΗΠΑ. Βασικός μοχλός της πίεσης αυτής, τις προηγούμενες μέρες ήταν ο αντιπρόεδρος Βανς, που συνεπικουρούμενος από τον υπουργό Εξωτερικών Ρούμπιν, έλεγαν αυτό ακριβώς σε όποιον ξένο ηγέτη συναντούσαν, για την ακρίβεια, αυτή ήταν η μόνιμη επωδός τους στις συναντήσεις που έκαναν. Μάλιστα, ο "Τειρεσίας" έχει να παρατηρήσει εν προκειμένω, ότι εν αντιθέσει με την εικόνα που βγήκε προς τα έξω, υπάρχουν ήδη πολλοί πρόθυμοι κι εντός της ΕΕ, που τους συνδράμουν. Με πρώτους απ' όλους τους Πολωνούς, που εξελίσσονται σε «φωνή της Ουάσιγκτον» στις Βρυξέλλες. Ειδικά εκείνη η περίπτωση, ο Τούσα, ο οποίος μέχρι πρότινος ήταν και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου...
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Αντιθέτως, σε συνέχεια των παραπάνω ο "Τειρεσίας" θέλει να παρατηρήσει το εξής: Από τους πρώτους που κατάλαβαν την μεταστροφή του καραβιού διεθνώς ήταν η Κύπρος. Κι έτσι εξηγείται και η μεταχείριση που της επιφυλάσσουν πολλοί Ευρωπαίοι, τελευταία (εν αντιθέσει με ό,τι κάνουν με τους Πολωνούς). Δεν θα την έλεγε κανείς και την καλύτερη δυνατή. Επειδή λοιπόν τα κρούσματα πληθαίναν, ο "Τειρεσίας" ρώτησε να μάθει το γιατί. Τι έμαθε; Ότι η Λευκωσία έχει στενοχωρήσει τις Βρυξέλλες και τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες επειδή τώρα τελευταία άνοιξε εξοπλιστικά πάρε – δώσε με τους αμερικανούς. Κι ότι αυτό την «εκθέτει» απέναντι στους ευρωπαίους εταίρους της, κλπ, κλπ. Και είναι πραγματικά να αναρωτιέται κανείς: Δηλαδή, τι απαίτηση είχαν στις Βρυξέλλες; Όταν ο πρώην πρόεδρος Μπάιντεν έσπασε το εμπάργκο ως προς την πώληση όπλων προς την Κύπρο και ανακοίνωσε ότι το νησί θα μπει στο πρόγραμμα των δωρεάν προμήθειών από τις ΗΠΑ, ο Κύπριος πρόεδρος Χριστοδουλίδης να πει ένα... περήφανο «Όχι»; Τρελό; Εντελώς. Και μάλιστα, τώρα, σε μια κρίσιμη συγκυρία στην ευρύτερη περιοχή, κι ενώ η Τουρκία δείχνει να έχει αποθρασυνθεί εντελώς. Και μάλιστα, ενώ οι ίδιοι Ευρωπαίοι σύμμαχοι «παίζουν» μαζί της, πουλώντας στην Αγκυρα ό,τι όπλο έχουν. Από Eurofighters έως Meteors. E, δεν είμαστε καλά...
Η εντύπωση που υπάρχει είναι ότι για πρώτη φορά Αθήνα και Λευκωσία αποφάσισαν να αξιοποιήσουν όλα τα όπλα που έχουν στη διάθεση τους. Και πολύ καλά θα κάνουν. Κι αυτό δεν αφορά μόνο στις ΗΠΑ, αλλά γενικά. Πάρτε για παράδειγμα την αντίσταση που προβάλουν στο θέμα του βέτο τους, για την άρση των κυρώσεων στην Συρία, από την ΕΕ. Δεν το έχουν ξανακάνει ποτέ – με αυτή την ένταση τουλάχιστον – στο παρελθόν. Γι' αυτό και προκαλεί εντύπωση. Για να καταλάβετε, ο Μακρόν πίεσε τον Μητσοτάκη να κάνει πίσω, αλλά ο τελευταίος αντιστάθηκε. Πότε; Κατά την διάρκεια της τελευταίας συνάντησης τους στο Ελιζέ, που μάλλον δεν πήγε και τόσο καλά όσο λέγεται.
Γιατί όμως Ελλάδα και Κύπρος αποφάσισαν και στήλωσαν τα πόδια; Σύμφωνα με μια εκδοχή, που είναι η επικρατέστερη, η εμπλοκή έχει να κάνει με την επαπειλούμενη τουρκο-συριακή ΑΟΖ. Οι δυο χώρες δεν πείθονται από τις διαβεβαιώσεις της Άγκυρας, ότι δεν θα χαραχθεί.
Μετά από όλα τα παραπάνω, βεβαίως, μόνο εντύπωση δεν προκαλεί το γεγονός ότι το Παρίσι δεν σκοπεύει να καλέσει την Αθήνα στη σύνοδο για το συριακό ζήτημα, που ετοιμάζει. Αν βέβαια, καταφέρει να την κάνει και δεν την αναβάλλει. Αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα. Ας μην την καλέσει.