Ως γνωστόν, ο Ελληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, πριν την επίσκεψη του στο Παρίσι, για να συναντήσει τον Πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, είχε ζητήσει να συναντηθεί με την Καγκελάριο, Αγκελα Μέρκελ, στο Βερολίνο.
Η απάντηση των Γερμανών ήταν κατηγορηματικά αρνητική. Η συνάντηση με τον κ. Ολάντ έγινε, αλλά η Αθήνα ήξερε ότι τίποτα δεν ισχύει, απ’ όσα συζητά, αν δεν έχουν και την έγκριση του Βερολίνου. Γι’ αυτό και ο κ. Τσίπρας επανήλθε μεσοβδόμαδα και ζήτησε να της μιλήσει τηλεφωνικά. Αυτή τη φορά η απάντηση της καγκελαρίου ήταν θετική και συνομίλησαν στο τηλέφωνο. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι από ελληνικής πλευράς ζητήθηκε «κατανόηση» και από γερμανικής «εφαρμογή» των συμφωνηθέντων. Το γεγονός δεν ενθουσίασε ακριβώς την Αθήνα.
Τώρα, και έχοντας κλείσει τον κύκλο των επαφών του, με όσους έπρεπε να μιλήσει εκτός Ελλάδας, το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν οι συνομιλητές του κ. Τσίπρα είναι ένα: Θα παίξει το χαρτί της πολιτικής αστάθειας μέχρι τέλους. Αυτό βεβαίως κάτι τους θυμίζει. Σε κάποια πρώιμη φάση της διακυβέρνησης του, το ίδιο είχε κάνει και ο προκάτοχος του, κ. Αντώνης Σαμαράς. Όσο δεν υπήρχε εναλλακτική λύση, εξασφάλιζε «κατανόηση» από τους Ευρωπαίου. Όταν εμφανίστηκε στο βάθος του κάδρου ο κ. Τσίπρας, έχασε το προνόμιο. Συνήθως, η ιστορία επαναλαμβάνεται.