της Κικής Τσάνη
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτελεί κάθε χρόνο μία αφορμή για γιορτή, όχι με την έννοια της λέξης όπως την έχουμε συνηθίσει, αλλά με έναν πιο ουσιαστικό τρόπο. Σε αυτή τη γιορτή δεν απολαμβάνουμε υλικά δώρα αλλά τιμάμε τα δικαιώματα της γυναίκας στην κοινωνία, την εργασία και την ίδια τη ζωή.
Φέτος όμως, τη σπουδαία αυτή μέρα, είμαστε λιγότερες. Και αυτό πονάει.
Θα περίμενε κανείς πως όσο η κοινωνία εξελίσσεται, ο κόσμος θα ήταν ένα ασφαλές μέρος για όλα της μέλη. Ενώνοντας τα κομμάτια του παζλ των αγώνων και των διεκδικήσεων των γυναικών, η εικόνα που αντικρίζουμε ξεχειλίζει από δύναμη και φως. Και αυτό γιατί όσο περνούν τα χρόνια, οι γυναίκες αποκαλύπτουν με μεγαλύτερο θάρρος τα εσωτερικά τους χρώματα, μεγαλουργώντας σε κάθε πιθανό τομέα, ενώ αυτή η δύναμη οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αλληλεγγύη, ως απότοκο της ενσυναίσθησης. Στην ανακούφιση των φράσεων «σε πιστεύω», «σε καταλαβαίνω», «σε νιώθω», «έχω βρεθεί κι εγώ εκεί», «μαζί θα τα καταφέρουμε», «καμία μόνη».
Και ενώ οι γυναίκες μπορούν πλέον να απολαύσουν πιο εύκολα αυτά που μετά από κόπους κατέκτησαν, ο έμφυλος ρατσισμός και η πατριαρχία υπάρχουν ακόμα ανάμεσά μας, κόβοντάς τους τα φτερά και πολλές φορές το ίδιο το νήμα της ζωής.
Μετά από ένα σοκαριστικό 2021, κατά τη διάρκεια του οποίου σημειώθηκαν 17 γυναικοκτονίες στην Ελλάδα, το 2022 μάς έδειξε γρήγορα το σκληρό του πρόσωπο, καθώς άλλες δύο γυναίκες δολοφονήθηκαν από τους συντρόφους τους.
Το άκουσμα κάθε θλιβερής είδησης μάς γέμιζε θλίψη, ενώ με την ταχύτητα του διαδικτύου μαθαίναμε γρήγορα πληροφορίες για τα θύματα, με τη θλίψη να γίνεται πόνος. Στα μάτια τους – από τις φωτογραφίες της ανέμελης, γλυκιάς ζωής τους – βλέπαμε τη μητέρα, την αδερφή μας, τη φίλη μας, εμάς.
Διαβάστε περισσότερα στη Vwoman.gr.