Στις Βρυξέλλες εξακολουθούν να έχουν τις συνήθεις δυσκολίες τους. Το πιο ενδεικτικό παράδειγμα αυτή τη στιγμή; Το ότι δεν μπορούν να βρουν οριστικό modus vivendi για το μπάτζετ του Ταμείου Ανασυγκρότησης. Μάλιστα, το κλαμπ των δύσπιστων, αντί να συρρικνώνεται, μεγαλώνει. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι έφτασε, αισίως, στους οκτώ! Και τα 750 δις δείχνουν να ξεθωριάζουν, κάπως.
Επίσης υπό αμφισβήτηση έχει μπει και το νέο ευρωπαϊκό σχέδιο για το άσυλο και τη μετανάστευση. Πρόκειται για ένα τεράστιο θέμα για την Ελλάδα που εκκρεμεί από το 2016. Η διαπραγμάτευση είναι σκληρή. Το χειρότερο; Ενισχύονται οι φωνές που ήθελαν τις χώρες υποδοχής να σηκώνουν όλο το βάρος μόνες τους. Απαιτείται καλύτερο λόμπινγκ εκεί, γιατί η χώρα μας κινδυνεύει να σημειώσει διπλή ήττα, που μπορεί στο τέλος της ημέρας να αποδειχθεί οδυνηρή, από πολλές απόψεις, λένε όσοι γνωρίζουν.
Το θέμα των χρημάτων όμως ήταν και παραμένει το πιο κρίσιμο. Για έναν λόγο: Όλοι περιμένουν τα λεφτά της βοήθειας, για να ξεκινήσει κάτι να κινείται. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έχει προηγούμενο αυτό που συμβαίνει με τις αιτήσεις χρηματοδοτήσεις από το Ταμείο Εγγυοδοσίας και το ΤΕΠΙΧ ΙΙ. Το συνολικό ποσό που ζητείται υπολογίζεται σε πάνω από 27 δις ευρώ. Αρκεί να σημειωθεί ότι οι τράπεζες υπολογίζουν τις πραγματικές ανάγκες προς χρηματοδότηση στα 10-12 δις ευρώ.
Κι εύλογα γεννάται το ερώτημα: Τα υπόλοιπα 15 δις σε τι αιτήματα αφορούν; Είναι απλό: Σε εταιρείες με μηδενικό τζίρο, ανενεργές, φαντάσματα και γενικότερα σχήματα που τρέχουν να πάρουν χρηματοδότηση «τώρα που γυρίζει...».