Τη νυχτιά της 28ης Φλεβάρη στην οδό Αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης είχε στηθεί ένα σκηνικό που λίγοι μπορούν να καταλάβουν. Όσοι βρίσκονταν εκεί ένιωθαν λυτρωμένοι, δεν υπήρχαν θλιμμένοι σε αυτή τη γιορτή.
Η ποδοσφαιρική ομάδα του Ηρακλή είχε επισφραγίσει την άνοδό της στη Super League, εκεί που ανήκει. Αλλά κάτσε, στάσου λίγο. Πώς μπορεί ο Ηρακλής να ανήκει κάπου; Ποτέ δεν μπόρεσε να γίνει κομμάτι ενός συνεταιρισμού που τον λέρωσε, τον ατίμασε και τον έστειλε σε χρόνια περιπλάνηση. Χρόνια άνυδρα σε μία σπορά που φύτρωναν για καιρό πριγκηπομαστούρηδες και αλητοβασιλιάδες.
Ένα χωράφι παρατημένο στο οποίο ρίζωναν παράλληλα αγριόχορτα κάθε λογής, με μόνο στόχο να το διαλύσουν, να μην μπορέσει να βγάλει ποτέ ξανά καρπούς για να θρέψει αυτούς που δεν πρόλαβαν και έφυγαν νωρίς. Να λυγίσει αυτούς που τραγουδούν σιβυλλικά πως «για σένα φυλακή θα κάνω, για σένα Ηρακλή θα σκοτωθώ...».
Πώς όμως να μπορέσει κάποιος να σκοτώσει ή να κλείσει στη στενή κάποιον - κάποια που δεν φοβάται πλέον για τίποτα; Την ίδια στιγμή που το τραγουδούσαν επί σειρά ετών ήξεραν πως τζογάρουν στο όνειρο, όντας έτοιμοι για όλα, γνώριζαν ότι κάποια στιγμή θα έρθει η ζαριά τους.
Φυλάκιζαν μέσα τους την ιδέα του Ηρακλή και... σκότωναν κάθε αμφιβολία για το αν αξίζει να πηγαίνουν σαν κοπρόσκυλα σε σημεία που μέχρι και το Google Maps παραδινόταν, ν' ανεβαίνουν σε σκεπές, τοίχους και κάθε λογής σημεία απλώς για να πάρουν μία... τζούρα κάποιων που τους έλαχε το βάρος να κουβαλούν στις πλάτες τους χρόνιες προσμονές και φορώντας εμφανίσεις, που απλώς είχε μείνει το «Η».
«Θα μαι πάντα εδώ μες στο όπλο σου σφαίρα», τραγουδούν οι οργανωμένοι οπαδοί του Γηραιού, όντας αυτοί στους οποίους οφείλεται κατά μεγάλο βαθμό το γεγονός ότι ο σύλλογος έμεινε ζωντανός ν' αναπνέει. Εκεί που άλλοι άκουγαν τον επιθανάτιο ρόγχο του, αυτοί γέμιζαν την κυανόλευκη κάννη με κάθε λογής πολεμοφόδια ζωής. Την ώρα που αρκετοί περίμεναν να του κάνουν την κηδεία ανοίγοντας φέρετρο, αυτοί ενημέρωναν τον ΕΟΠΥΥ και τον Πανελλήνιο Φαρμακευτικό Σύλλογο ότι πως είναι άδικος κόπος να ψάξουν γενόσημα... για την αρρώστια του Ηρακλή. Περιμένουν απλώς να δουν το μπλε για ν' αναπνεύσουν...
«Μα τι όνειρα θα κανες αν δεν ήμουν στο πλάι σου, αν στα πούλμαν δεν έμπαινα να ταξιδεύω για πάρτη σου», τραγουδούσαν επί ώρες περιμένοντας την άφιξη της αποστολής από την Καρδίτσα σε ένα σύνθημα παραλλαγής κεντημένο από τα χείλη της εμβληματικής Χαρούλας Αλεξίου.
Τέλος, αυτό ήταν, γύρω στις 22:00 εμφανίστηκε το πούλμαν του Γηραιού με τους παίκτες και το σταφ να γίνονται αντικείμενα λατρείας από το πλήθος, την ώρα που ο Μάκης Σαρλής χαμογελούσε από τον παράδεισο κάνοντας κερκίδα. Δεν ήταν απλά μία οπαδική ολοκλήρωση, μία μικρή διονυσιακή μέθεξη αλλά η επιβεβαίωση πως η υπομονή και η στήριξη άξιζαν. Προς επίρρωση αυτού ήταν το βλέμμα ενός παιδιού στο πατέρα του, μπροστά στη θέα του πούλμαν και τα λόγια «μπαμπά, τα καταφέραμε».
Η συγκίνηση του κυρίου ήταν έκδηλη, προσπαθούσε να την κρύψει αγκαλιάζοντας τον γιο του. Πώς να του επιβεβαιώσει σίγουρα ότι «ναι γιε μου, τα καταφέραμε»; Με τόσα που έχει περάσει αυτή η ομάδα πώς να είναι σίγουρος ξανά κάποιος ότι αύριο δεν θα συμβεί κάτι για να φέρει νέους κλυδωνισμούς στο κλαμπ; Ένας άλλος παραδίπλα σχολιάζει στην παρέα του «πάντως, και σε χαρές και σε λύπες αυτοί είμαστε, λίγοι και καλοί...».
Πάντα γελαστοί και γελασμένοι, στα κυανόλευκα όνειρά τους δοσμένοι...
