«Έχω φοβερή οργή και δυναμώνει ακόμη περισσότερο με όλη τη συμπεριφορά των κυβερνώντων απέναντι σε εμάς».
Με αυτή τη φράση, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, Παύλος Ασλανίδης, συνόψισε όλα όσα νιώθει τα τελευταία τρία χρόνια, δηλαδή το χρονικό διάστημα το οποίο πέρασε μετά από τον χαμό του γιου του, Δημήτρη, στην τραγωδία των Τεμπών. Ο κ. Ασλανίδης ήταν ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης για την παρουσίαση του βιβλίου «Στις ράγες του τραύματος: Τέμπη, Μνήμη, Αγώνας, Δικαιοσύνη», σε αίθουσα της ΕΣΗΕΜ-Θ στη Θεσσαλονίκη.
«Δεν έχω νιώσει να έχει αλλάξει κάτι, γιατί δεν έχω πένθος. Δεν ξέρω εάν θα προλάβω να πενθήσω, εύχομαι να γίνει κάποια στιγμή και θα γίνει μόνο όταν βάλω και τον τελευταίο υπαίτιο στη φυλακή», τόνισε ακόμη ο κ. Ασλανίδης, ο οποίος ωστόσο ανέφερε πως δεν πιστεύει στην ελληνική δικαιοσύνη καθώς, όπως είπε, «δυστυχώς, αυτοί που την υπηρετούν δεν ανταποκρίνονται στο ύψος των περιστάσεων».
Αμέσως μετά αναρωτήθηκε φωναχτά, «τι μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία και προκλήθηκε αυτή η ανάφλεξη;», για να απαντήσει πως τα ερωτήματά του θάφτηκαν στο χώμα, δείχνοντας ουσιαστικά το μπάζωμα που έθαψε τα αποδεικτικά στοιχεία για το δυστύχημα.
«Η απόφαση για την αλλοίωση του χώρου που αποκρύπτει σημαντικά στοιχεία είχε ληφθεί εντός θεσμικών πλαισίων και από πρόσωπα που γνώριζαν την έκταση της ευθύνης. Η πρώτη προτεραιότητα του κρατικού μηχανισμού δεν ήταν η δικαιοσύνη αλλά η μετατροπή του χώρου σε εργοτάξιο», πρόσθεσε σχετικά ο κ. Ασλανίδης, τονίζοντας στη συνέχεια ότι ο αγώνας των συγγενών των θυμάτων της τραγωδίας θα συνεχιστεί.
«Έχουμε συμμάχους τα νέα παιδιά, τους φοιτητές, τους εργαζόμενους, τις μανάδες, τους γονείς, ολόκληρη την κοινωνία», είπε ακόμη για να προσθέσει στη συνέχεια πως «θα τους επιστρέψουμε στα μούτρα τις λέξεις που μας πετάνε σαν όπως λάσπη -λέξεις όπως ντροπή και ψεκασμός.
Αν δεν φωνάξουμε για το δίκαιο και την αλήθεια, η αδικία θα χτυπήσει και άλλα σπίτια», κατέληξε ο πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών.
Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Το εγκληματικό δυστύχημα στα Τέμπη προκάλεσε το θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμό δεκάδων άλλων. Ήταν το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα που έχει συμβεί στην Ελλάδα, απόρροια της συστηματικής υποβάθμισης του σιδηροδρομικού δικτύου. Οι χειρισμοί που ακολουθήθηκαν παγίωσαν την αίσθηση εγκατάλειψης και τα συναισθήματα θυμού απέναντι στην κρατική εξουσία, ανοίγοντας μια αγεφύρωτη απόσταση.
Τα Τέμπη εξελίχθηκαν σε ένα ορόσημο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Απέκτησαν τα χαρακτηριστικά θρυαλλίδας που απεγκλωβίζει τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια για την απαξίωση της ζωής. Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας ταυτίστηκε με τα θύματα και τις οικογένειες των θυμάτων με αποτέλεσμα να στοιχηθεί γύρω από το αίτημα της απονομής δικαιοσύνης και να συμμετάσχει μαζικά στις κινητοποιήσεις, παράγοντας τριγμούς στο πολιτικό σύστημα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η συλλογική έκδοση προσεγγίζει τα Τέμπη ως συμβάν συμπύκνωσης του ιστορικού χρόνου, και εισφέροντας ερευνητικά δεδομένα σε συνδυασμό μ' έναν πλουραλισμό αναλύσεων και απόψεων, συμβάλλει σε μια νηφάλια αλλά πολιτικά νοηματοδοτημένη ανατομία της υπόθεσης.
Επιμέλεια - Εισαγωγή: Αντώνης Γαλανόπουλος – Μαρία Λούκα
Πρόλογος: Χρήστος Παπαγιάννης
Επίμετρο: Θοδωρής Ελευθεριάδης
Κείμενα: Χρήστος Αβραμίδης, Βαγγέλης Γκαγκέλης, Αντώνης Δημάκης, Μυρτώ Δρούμπαλη, Δημήτρης Ελαφρόπουλος, Κάρολος Ιωσήφ Καβουλάκος, Κωνσταντίνος Κωστόπουλος, Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης, Ιωάννα Μοσχολίδου, Ιλιρίντα Μουσαράι, Δημήτρης Μπάρκας, Στρατής Μπουρνάζος, Μελίνα Νιράκη, Ιωάννης Ντότσικας, Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Νάνσυ Παπαθανασίου, Δημήτρης Παπανικολάου, Δημήτρης Παπανικολόπουλος, Λαμπρινή Παπαφώτη, Γεώργιος Σαμαράς, Νίκος Σμυρναίος, Τέλης Τύμπας, Αντώνης Φάρας, Ξένια Χρυσοχόου.
