Ακόμα και σήμερα, που η τελευταία Σύνοδος Κορυφής δεν είναι παρά μια απλή ανάμνηση, η βασική δέσμευση της για τη σύσταση ενός ευρωπαϊκού ταμείου ανάκαμψης εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο. Όπως και πολλές αποφάσεις για πολλά κρίσιμα, αλλά εκκρεμή, ζητήματα. Ωστόσο, το ευρωπαϊκό ταμείο ανάκαμψης συνιστά σημείο αναφοράς γιατί συμφωνήθηκε ότι πρέπει να συσταθεί «το συντομότερο δυνατόν», αφού είναι ο βασικός βραχίονας για την αντιμετώπιση των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας. Προς το παρόν, βρισκόμαστε στη φάση του «να αναθέσουμε στην Επιτροπή να αναλύσει τις ακριβείς ανάγκες και να ετοιμάσει μία πρόταση που είναι ανάλογη της πρόκλησης που αντιμετωπίζουμε». Δηλαδή, οι γνωστές ατάκες της ΕΕ, που στο τέλος της ημέρας καταλήγουν να μην έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Υπάρχει βεβαίως ένας οδικός χάρτης που δημοσίευσε η προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κι αναφέρει ότι «πρέπει να διασφαλίσουμε ίσους όρους ανταγωνισμού για όλους» και ότι «μια λειτουργική ενιαία αγορά είναι ευεργετική για όλους τους πολίτες της Ε.Ε.». Υπάρχει επίσης η διαπίστωση ότι η Ε.Ε. χρειάζεται ένα επενδυτικό πρόγραμμα «τύπου σχεδίου Μάρσαλ» για την ανασυγκρότηση και τον εκσυγχρονισμό της ευρωπαϊκής οικονομίας. Ωστόσο, πέραν τούτου, ουδέν ακόμα. Κι αυτό γιατί δεν έχουν ξεκαθαρίσει κρίσιμα θέματα, όπως το ακριβές μέγεθος του ταμείου που θα χρηματοδοτήσει τις επενδύσεις αυτές, ούτε τον τρόπο άντλησης ή το αν θα δοθούν ως δάνεια ή ως επιχορηγήσεις στα κράτη-μέλη. Για αυτό κι όσοι γνωρίζουν από τον τρόπο που λειτουργεί η κοινοτική νομενκλατούρα διατηρούν χαμηλές προσδοκίες.