Κάποια ...ιδιαίτερα γκάλοπ φέρονται να διαβάζουν προσεκτικά τα αρμόδια «κέντρα» στην Αθήνα, για να τα λάβουν υπόψη, όταν χαράσσουν πολιτική. Το προφανές θα ήταν να θεωρήσει κανείς ότι πρόκειται για κάποια «ελληνικά». Ωστόσο, εδώ ακριβώς βρίσκεται η έκπληξη, γιατί είναι... «τουρκικά». Ο λόγος; Όπως μας εξηγείται αρμοδίως, αν τα αποκωδικοποιήσει κανείς, τότε του εξηγούν σε σημαντικό βαθμό κάποιες αδικαιολόγητες – από μια πρώτη ματιά - εντάσεις στο Αιγαίο, στον Εβρο κι όπου αλλού, που προκαλούνται από «απέναντι».
Και εξηγούνται: Όταν η δημοσκοπική πίεση στον Ερντογάν και στο κόμμα του (ΑΚΡ) είναι μεγάλη, σχεδόν πάντα χτυπά κι ένας μίνι συναγερμός, για κάθε ενδεχόμενο. Διότι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να αναζητηθεί κάποιο «αντίδοτο», που θα ανακόψει αυτή την πτώση. Και η Ελλάδα είναι πάντα ένας «αγωγός» για να διοχετευθεί η δυσαρέσκεια και να επιτευχθεί συσπείρωση, εκτός κι αν προκύψει κάτι άλλο.
Απόδειξη; Η τελευταία μεγάλη παντουρκική δημοσκόπηση, που είδε το φως της δημοσιότητας στη γειτονική χώρα, δίνει στο κυβερνητικό κόμμα ΑΚΡ μόλις 27,4%. Η δε δημοφιλία του «σουλτάνου» έχει πάρει πλέον, για τα καλά, τον κατήφορο. Υπό άλλες συνθήκες, τα ποσοστά θα προβλημάτιζαν την ελληνική πλευρά. Ωστόσο, αυτή τη φορά δεν έγινε κάτι τέτοιο, καθώς προέκυψε η εμπλοκή στο Ισραήλ. Ως γνωστόν, ο Ερντογάν αποφάσισε να υποδυθεί το ρόλο του «πατερούλη» των απανταχού μουσουλμάνων κι έτσι η Αθήνα – κατά κάποιον τρόπο – ησύχασε. Κάτι που επαληθεύτηκε στην πράξη κι από την επίσκεψη του τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Τσαβούσογλου, στην Αθήνα.
Πάντως, όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο από σπασμωδικές κινήσεις. Το τουρκικό πρόβλημα είναι σαφώς πιο θεσμικό. Πρόσφατα αναλυτής μας υπενθύμισε με νόημα μια δήλωση του Μπάιντεν, όταν ακόμα ήταν υποψήφιος (σε ανύποπτο χρόνο δηλαδή, πέρυσι το καλοκαίρι). Τι είχε πει; Οτι οι ΗΠΑ πρέπει να στηρίξουν την αντιπολίτευση στην Τουρκία...