Τελικώς, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ή όχι το πραγματικό αφεντικό (και) της κεντρικής τράπεζας της Τουρκίας; Εδώ και μια εβδομάδα, οι ξένοι αναλυτές, που παρακολουθούν την αγορά της γειτονικής χώρας, επιχειρούν να δώσουν μια πειστική απάντηση στο ερώτημα, ωστόσο δεν έχουν καταλήξει σε μια πειστική εκδοχή της. Μέχρι πρότινος, όλοι θεωρούσαν σχεδόν δεδομένο ότι ο Τούρκος πρόεδρος ρίχνει βαριά τη σκιά του πάνω κι από τη νομισματική πολιτική της γειτονικής χώρας. Και θεωρούσαν ως ατράνταχτη απόδειξη το γεγονός ότι τα επιτόκια στην τουρκική λίρα παραμένουν αμετάβλητα υπηρετώντας την εμμονή και τον μεγαλοϊδεατισμό του Ερντογάν.
Εδώ και μερικές μέρες, ωστόσο, αυτή η θεωρία ανατρέπεται. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που η κεντρική τράπεζα της Τουρκίας αύξησε το βασικό της επιτόκιο κατά 625 μονάδες βάσης. Με αυτή την κίνηση έγινε το αυτονόητο: Ενίσχυσε τη λίρα και περιόρισε σε κάποιο βαθμό έστω τις ανησυχίες των επενδυτών για την επιρροή του Τούρκου προέδρου στη νομισματική πολιτική.
Η απόφαση ήρθε αφού ο Ερντογάν επανέλαβε την αντίθεσή του στα υψηλά επιτόκια νωρίτερα την ίδια μέρα, λέγοντας ότι ο υψηλός πληθωρισμός είναι αποτέλεσμα των λανθασμένων κινήσεων της κεντρικής τράπεζας. Και κάπου εκεί ήρθε ακαριαία η αντίδραση του κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος. Κι όλοι πλέον αναρωτιούνται: Ποιος κάνει κουμάντο απέναντι; Γιατί η διοίκηση της κεντρικής τράπεζας δεν είχε κινηθεί νωρίτερα, όπως περίμενε όλη η αγορά αλλά περίμενε το ξέσπασμα του Ερντογάν για να πάρει μια εύλογη, για πολλούς, απόφαση;
Το πιθανότερο είναι ότι θα αργήσουμε πολύ να πάρουμε απαντήσεις...