Με επιστολή του στα αγγλικά, τα γερμανικά και τα γαλλικά και παραλήπτες τους «Γερμανούς φίλους του», όπως τους ονομάζει, ο πρώην διευθυντής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν ασκεί κριτική για τη συμφωνία με την Ελλάδα.
Ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν μέσω του λογαριασμού του στο Twitter υπογραμμίζει τις καταστροφικές και «θανατηφόρες» συνέπειες για την ίδια την Ευρώπη, του τρόπου με τον οποίο οι πιστωτές αντιμετώπισαν την ελληνική κρίση.
«Ο Ολάντ, κράτησε καλά. Η Μέρκελ αψήφησε αυτούς που δεν ήθελαν, με καμία δύναμη, μια συμφωνία. Τιμή και στους δύο», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Όπως αναφέρει ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ, «μια συμφωνία που έχει αρκετές πιθανότητες εφαρμογής, απομακρύνοντας ή διαγράφοντας τους κινδύνους του Grexit. Δεν είναι επαρκής, αλλά είναι καλό που επιτεύχθηκε».
«Σε ό,τι αφορά όμως τις συνθήκες διαπραγμάτευσης για την επίτευξη της συμφωνίας, αυτές είναι ξεκάθαρα τρομακτικές, για όποιον θέλει ακόμα να πιστεύει στο μέλλον της Ευρώπης» υπογραμμίζει.
Ο Ντομινίκ Στρος Καν κάνει στη συνέχεια μια ιστορική ανάλυση για το «τι είναι πραγματικά η Ευρώπη» για τους λαούς της μέσα από το πέρασμα των αιώνων, για να φθάσει στο σήμερα και να απευθυνθεί σε όσους πιστεύουν, όπως ο ίδιος , «στην ύπαρξη ενός ευρωπαϊκού πολιτισμού».
Αυτό που συνέβη στη Σύνοδο Κορυφής, προσθέτει, «ήταν για μένα βαθύτατα καταστροφικό, εάν όχι και το τελειωτικό χτύπημα».
Ο Στρος-Καν παραδέχεται ότι υπάρχουν κάποιοι που θα χαρούν με αυτή την εξέλιξη. Αναφέρεται πρώτα στους «κοντόφθαλμους», ο εθνικισμός των οποίων τους εμποδίζει να δουν πέρα από τα δικά τους σύνορα, όπως αναφέρει. Στη συνέχεια αναφέρεται σε όσους βλέπουν μακριά, οι οποίοι -όπως λέει- βλέπουν πέρα από τα δικά τους σύνορα, αλλά επιλέγουν να μην στηρίξουν την κοινότητα που βρίσκεται πιο κοντά τους και στρέφονται σε άλλους.
«Και ύστερα υπάρχουν αυτοί, σαν εμένα, που δεν ανήκουν σε κανένα στρατόπεδο και σε αυτούς απευθύνομαι τώρα. Στους γερμανούς φίλους μου που πιστεύουν στην Ευρώπη που κάποτε μαζί θελήσαμε. Σε αυτούς που πιστεύουν ότι υπάρχει ευρωπαϊκή κουλτούρα. Σε αυτούς που γνωρίζουν ότι οι χώρες που αποτελούν το περίγραμμά της και των οποίων τα ιστορικά βιβλία μιλούν γενικά μόνο για συγκρούσεις, έχουν διαμορφώσει μία κοινή κουλτούρα που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Μια κουλτούρα όχι πιο πλούσια από άλλες, όχι πιο ένδοξη, όχι πιο ευγενική, αλλά όχι και λιγότερο» σημειώνει ο πρώην διευθυντής του ΔΝΤ.
«Αλλά ο δαίμονας που μας κάνει να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος δεν είναι ποτέ μακριά» προειδοποιεί. «Αυτό συνέβη στη διάρκεια του μοιραίου Σαββατοκύριακου. Χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες για το εάν τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα ήταν καλοδεχούμενα, νόμιμα, αποτελεσματικά, κατάλληλα, αυτό που θέλω να υπογραμμίσω εδώ είναι το πλαίσιο στο οποίο αυτό το τελεσίγραφο που εκδόθηκε δημιούργησε μία κατάσταση παράλυσης» γράφει.
Ότι ο ερασιτεχνισμός της ελληνικής κυβέρνησης και η σχετική απραξία των προκατόχων της ήταν απαράδεκτος, αυτό το δέχομαι, σημειώνει. «Ότι ο συνασπισμός των πιστωτών υπό τους Γερμανούς ήταν εξοργισμένος από αυτή την κατάσταση, το κατανοώ» τονίζει. «Αλλά αυτοί οι πολιτικοί ηγέτες έμοιαζαν να ενδιαφέρονται περισσότερο να αρπάξουν την ευκαιρία μιας ιδεολογικής νίκης πάνω σε μία ακροαριστερή κυβέρνηση, εις βάρος της διάσπασης της Ένωσης».
Γιατί σε αυτό καταλήγουμε, σημειώνει ο Στρος-Καν. «Με το να μετράμε τα δισεκατομμύριά μας αντί να τα χρησιμοποιούμε για να χτίσουμε, με το να μη δεχόμαστε να αποδεχθούμε μία μάλλον προφανή απώλεια με το να μεταθέτουμε συνεχώς οποιαδήποτε δέσμευση για μείωση του χρέους, με το να προτιμούμε να ταπεινώσουμε έναν λαό επειδή δεν μπορεί να κάνει μεταρρυθμίσεις και να βάζουμε τη δυσαρέσκειά μας -όσο δικαιολογημένη και αν είναι- πάνω από τα σχέδια για το μέλλον, στρέφουμε την πλάτη μας σε αυτό που θα έπρεπε να είναι η Ευρώπη» επισημαίνει.
«Ξοδεύουμε όλη την ενέργειά μας σε εσωτερικές συγκρούσεις με τον κίνδυνο να προκαλέσουμε τη διάσπαση» προειδοποιεί ο πρώην ισχυρός άνδρας της γαλλικής πολιτικής σκηνής.
«Για να επιζήσει ανάμεσα σε γίγαντες η Ευρώπη πρέπει να φέρει κοντά όλες τις περιοχές που περικλείονται ανάμεσα στους πάγους του Βορρά, τα χιόνια των Ουραλίων και τις άμμους του Νότου. Σημαίνει ότι θα πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά τις ρίζες μας και να δούμε τη Μεσόγειο, μέσα στις επόμενες δεκαετίες, ως τη δική μας θάλασσα» τονίζει.
«Η Ευρώπη στην οποία ελπίζω, πρέπει φυσικά να έχει κανόνες και πειθαρχία για την κοινή μας ζωή, αλλά πρέπει να έχει και πολιτικό σχέδιο που να υπερβαίνει και να δικαιολογεί αυτούς τους περιορισμούς. Αυτό είναι κάτι που όλοι μοιάζουν να έχουν ξεχάσει. Το ευρωπαϊκό μοντέλο μπορεί να είναι πρότυπο για αυτούς που αρνούνται να μπουν στο ίδιο καλούπι με όσους βρίσκονται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αλλά για να είναι πρότυπο, η Ευρώπη θα πρέπει να έχει όραμα, να υψωθεί πάνω από τη μικροπρέπεια, να παίξει τον ρόλο της στην παγκοσμιοποίηση και -εν συντομία- να συνεχίσει να διαμορφώνει την Ιστορία» καταλήγει.