Συσσωρεύεται η πίεση που ασκείται στη κυβέρνηση προερχόμενη, μάλιστα, από πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Στο Μέγαρο Μαξίμου, μόλις τώρα συνειδητοποιούν ότι το αφήγημα για κλείσιμο αξιολόγησης μέχρι 5 Δεκεμβρίου με εξασφάλιση βραχυπρόθεσμων και ενδεχομένως και μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος από το Eurogroup την ίδια ημερομηνία, πάνω στο οποίο έχει οικοδομηθεί η προσδοκία να εξασφαλισθεί πολιτικός χρόνος, είναι πολύ αμφίβολο στην επαλήθευσή του. Και είναι ενδεικτική η επαναφορά στον όρο «πολιτικής συμφωνίας» για το κλείσιμο της αξιολόγησης, από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, που καταδεικνύει τη στενωπό στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση, όσον αφορά την προοπτική ολοκλήρωσης, εγκαίρως, των διαπραγματεύσεων.
Στους πονοκεφάλους προστίθεται η στάση του ΔΝΤ και οι προθέσεις του. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρόσφατη συνεδρίαση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, αναλύθηκαν διεξοδικά οι εναλλακτικές που η κυβέρνηση βλέπει σε σχέση με το Ταμείο.
Συγκεκριμένα, θα ήθελαν την πλήρη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα ώστε να ασκήσει όλη του την επιρροή για γενναία άμεσα μέτρα αναδιάρθρωσης του χρέους και προσδιορισμό του οδικού χάρτη των μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων μέτρων σύντομα. Κάτι τέτοιο, θεωρούν στην κυβέρνηση, θα συνεπαγόταν άμεση άρση του καθεστώτος αβεβαιότητας που εξακολουθεί να υπάρχει σε σχέση με την ελληνική οικονομία και θα συνέβαλε στην ραγδαία αποκλιμάκωση των επιτοκίων δανεισμού αλλά και στην προσέλκυση επενδύσεων. Πόσες πιθανότητες έχει να υλοποιηθεί; Ελάχιστες, με βάση τις παρούσες συνθήκες