Για τον Αλβανό -ιδίως της διασποράς-, δύο πράγματα πάντα θα είναι πιο ξεχωριστά στην καρδιά του. Η πατρίδα και η οικογένεια, η μαμά κυρίως (ας με συγχωρέσουν οι πατεράδες που γιόρταζαν κιόλας!). Αυτή που έβαλε, βάζει και θα βάζει τόσα χρόνια μπροστά από οτιδήποτε όλο της το είναι ώστε να επιβιώσει η οικογένεια και να προχωρήσει μπροστά, σε όποιο σημείο του πλανήτη και αν είναι τα μέλη της.
Μιας και πιάσαμε ωστόσο τα θηλυκά, υπάρχει και μία ακόμη η οποία δεν γνωρίζει πατρίδες, γλώσσες και θρησκείες. Η μπάλα, αυτή που αρκεί για κάποιους να τη βλέπουν να γυρίζει, που αρκετοί για πάρτη της πληρώνουν αδρά ώστε να βρεθούν σε κάποιο γήπεδο του πλανήτη και να υποστηρίξουν την ομάδα ή τη χώρα τους.
Για τη στρογγυλή θεά λοιπόν και τη συμμετοχή της Εθνικής τους ομάδας, συγκεντρώθηκαν και Αλβανοί στο γνωστό στέκι της Θεσσαλονίκης, το καφέ-ουζερί του Ανδρέα στην Κασσάνδρου, παρέες που ήθελαν να διασκεδάσουν παρακολουθώντας την πρεμιέρα της kombëtarja στο Euro 2024 απέναντι στην Ιταλία. Μία βραδιά ξεχωριστή γι' αυτούς που δεν ήταν απλά ένα ακόμη γλεντοκόπι αποφόρτισης στη δύση μίας απαιτητικής βδομάδας, αλλά ένα Σαββατόβραδο βαμμένο «kuq e zi» (σ.σ κόκκινο και μαύρο, στα χρώματα της σημαίας και των φανελών).
Το μαγαζί μεταξύ των περίπου πενήντα θαμώνων φιλοξένησε και τη Voria.gr, καλύπτοντας το πρώτο παιχνίδι της γειτονικής χώρας στη μεγάλη γιορτή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου με τον πιο ξεχωριστό τρόπο. Κρύες μπύρες, καλό φαγητό, τσιγάρα, βλέμματα προσμονής και μερικοί στίχοι από τον εθνικό ύμνο «himni i flamurit» (σ.σ ύμνος προς τη σημαία) συνέθεταν το σκηνικό σε μία γωνιά της βασικής οδικής αρτηρίας που τέμνει την πόλη από δυτικά προς ανατολικά.
Πριν προλάβουν άπαντες να αντιληφθούν ότι το παιχνίδι έχει ξεκινήσει, έρχεται ο Νεντίμ Μπαϊράμι σε μόλις 23 δεύτερα ν' ανοίξει το σκορ για την ομάδα του Σιλβίνιο και το μαγαζί κοντεύει ν' αναποδογυρίσει. Καλά καλά κόσμος δεν είχε προλάβει να παραγγείλει. Ποιος να περίμενε άλλωστε τέτοια αρχή;
Κι' όμως η κάτοχος του τροπαίου Ιταλία ξεκινά τη δική της αντεπίθεση και η αγωνιστική της ορμή αρχίζει να τέμνει τη σκέψη των Αλβανών θαμώνων για το τι συμβαίνει -ποδοσφαιρικά πάντα- με τη χώρα τους στο Ντόρτμουντ έναντι του τι πραγματικά μπορεί να πετύχει στη συνέχεια του ματς. Ο Αλεσάντρο Μπαστόνι ισοφαρίζει στο 11' και τα πρώτα qifsha ropt (αμετάφραστο, όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν...) βγαίνουν αυθόρμητα από τα χείλη των θαμώνων. Και όταν ο Νικολό Μπαρέλα πέντε λεπτά αργότερα ανατρέπει το σκορ; Κάποιοι αρχίζουν να καπνίζουν αρειμανίως, ένιωσαν ότι το μερτικό τους απ' τη χαρά, τους το χουν πάρει... (Ιτάλ)αλλοι.
Το πρώτο ημίχρονο τελειώνει με τους Αλβανούς διεθνείς να ασθμαίνουν, κανείς άλλωστε δεν περίμενε τόσο καλούς και τους «ατζούρι» παρά τη διαφορά δυναμικότητας των δύο. Αντίθετα οι θαμώνες στο ουζερί δεν δείχνουν να χαλιούνται. Παίρνουν και αυτοί μία ανάσα μέχρι το δεύτερο ημίχρονο. Ήταν η ευκαιρία να τσιμπήσω τον Τζουλιάν από το τραπέζι, να πει πέντε κουβέντες για τη φάση τους, για την αγάπη αναφορικά με την Αλβανία και το ποδόσφαιρο, την περηφάνεια που νιώθουν για την Εθνική τους ομάδα.
«Αυτή η διοργάνωση είναι σημαντική για μας, είναι μία καταπληκτική βραδιά και περνάμε τέλεια. Το χαιρόμαστε και δεν μετράει το σκορ αλλά η είσοδος στο Euro, δεν το πετυχαίνουμε συχνά. Έχουμε ίσως κάποια ελπίδα με την Κροατία, με την Ισπανία είναι πάρα πολύ δύσκολα. Το πιο σημαντικό είναι να αγαπιόμαστε και να χαιρόμαστε μαζί», αναφέρει περιχαρής ο Τζουλιάν στη Voria.gr.
Ξεκινούν τα επόμενα 45 λεπτά και η αγωνία επιστρέφει στα πρόσωπα των θαμώνων, όσο το σκορ παραμένει 2-1, είναι ζωντανή και η ελπίδα να βρεθούν οι προϋποθέσεις για ν' απειληθεί η εστία του Τζιανλουίτζι Ντοναρούμα. Η μπορεί και να έχει σβήσει για κάποιους που σκωπτικά αναφέρουν «Μα πού είναι ο Ντοναρούμα; Έχει ώρα να φανεί στην κάμερα, ας έρθει εδώ μαζί μας να πιει καμία μπύρα μπας και βάλουμε κάνα γκολ».
Το παιχνίδι οδεύει προς το τέλος και ο Ρέι Μανάι χάνει σπουδαία φάση για να ισοφαρίσει, φήμες λένε ότι υπάρχουν Αλβανοί που ζητούν πάνω από ένα εικοσιτετράωρο μετά ακόμη κόρνερ, σε μία στιγμή που ξεσήκωσε πάλι το κατάστημα. Πλέον δεν υπάρχει κουράγιο ούτε... για γαλλικά. Μερικοί στίχοι μόνο από το εμβληματικό γι' αυτούς τραγούδι «mora fjale», αφιερωμένο πάντα στη μνήμη του στρατιωτικού αξιωματικού, Αντέμ Γιασάρι που το 1998 έχασε τη ζωή του με μαρτυρικό τρόπο στον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου.
Το τελικό σφύριγμα του Γερμανού ρέφερι Τσβάιερ πείθει και τους πιο... αμετάπειστους ότι αυτό ήταν, το τρίποντο πάει στις αποσκευές των Ιταλών. Οι θαμώνες ωστόσο δεν δείχνουν να χαλιούνται για την ήττα, τα ποτήρια συνεχίζουν να τσουγκρίζουν, τα τσιγάρα παραμένουν αναμμένα, ακόμη και μερικά «άντε ΠΑΟΚάρα» βγαίνουν από κάποια χείλη, σαν να έμειναν στοκ, από την περίπου έναν μήνα πριν φιέστα του Δικεφάλου στην Τούμπα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Άλλωστε γι' αυτούς κάθε αφορμή για μάζωξη αποτελεί γιορτή, ιδίως όταν υπάρχει ποδοσφαιρική χροιά η αίσθηση της φιέστας μεγαλώνει ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα. Ένας λαός δοκιμαζόμενος που έχει σκληραγωγηθεί στα δύσκολα, έχει στιγματιστεί πολυεπίπεδα και αποτελείται από ανθρώπους της διπλανής πόρτας, αυτούς τους οποίους καλημερίζεις καθημερινά, ψάχνει στιγμές υπερηφάνειας και χαράς. Φεύγοντας από το μαγαζί παίρνω την ικανοποίηση πως η αγαπημένη μου Ιταλία ξεκίνησε το Euro με το δεξί, την καλή παρέα και το χαμόγελο του Τζουλιάν.
Το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα η αφορμή, ανεξάρτητα από πατρίδες, θρησκείες, πεποιθήσεις και χρώματα. Αν περάσεις από την Κασσάνδρου το απόγευμα της Τρίτης (19/6, 16:00, Κροατία-Αλβανία) και ακούσεις κανέναν ορυμαγδό qifsha ropt, μην σκαλώσεις.
Περνάνε καλά, έτσι το γουστάρουν. Άλλωστε όπως τραγουδούν και οι Active Member «υπάρχουν κι άλλοι όχι και τόσο κουρασμένοι θυμίζουν μαθητές μέσα στην τάξη, μπροστά που κάθονται οι καλά οι διαβασμένοι, και πίσω αυτοί που είναι αλλού μα και οι εντάξει...».