Πηγές, που είναι σε θέση να γνωρίζουν επιμένουν: Το ενδιαφέρον της Chevron για τα ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα 13, 14, 15, 18, 19, 20 του διαγωνισμού του 2014 «διαλύει» στην πράξη το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Κι αυτό γιατί η σχέση της αμερικανικής πολυεθνικής με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αποτρέπει πιθανές, ουσιαστικές, διαμαρτυρίες/αντιδράσεις της Λιβύης. Όλα τα υπόλοιπα, όπως εκτιμάται αρμοδίως (δηλαδή διακοινώσεις κλπ) είναι απλώς τουρκικά παιχνίδια. Η Άγκυρα προσπαθεί να εκμεταλλευθεί το καθεστώς της Τρίπολης, πριν «πέσει».
Στην πραγματικότητα, αυτό που έχει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση είναι να παίξει όσο το δυνατόν περισσότερες καθυστερήσεις στη δυτική Λιβύη και να ανοιχθεί στην ανατολική. Εν προκειμένω και με αφορμή την τελευταία επίσκεψη του Γιώργου Γεραπετρίτη στην Τρίπολη της Λιβύης, θα πρέπει να αναφερθούν δύο λεπτομέρειες, που έχουν την αξία τους, αλλά απ΄ την προηγούμενη επίσκεψη του στην Βεγγάζη, όπου είχε συναντήσει τον στρατάρχη Χαφτάρ.
Η πρώτη έχει να κάνει με το γεγονός ότι τότε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών είχε συναντηθεί και με τους τρεις γιους του, οι οποίοι αποτελούν στην πραγματικότητα και το επιτελείο του στρατάρχη. Γεγονός το οποίο δεν είχε περάσει απαρατήρητο από την Άγκυρα.
Η δεύτερη με το ότι λίγες ώρες μετά, ο ένας από τους γιους του Χαφτάρ συναντήθηκε με τον επικεφαλής της ελληνικής ομογένειας στη Βεγγάζη, καθώς αλλά και με τον εκεί πρόξενό μας. Για να του ξεκαθαρίσει κάτι κρίσιμο: Ότι η... απέλαση του Ευρωπαίου Επιτρόπου και των τριών υπουργών που τον συνόδευαν (μεταξύ των οποίων και ο Θάνος Πλεύρης) δεν είχε να κάνει με την Ελλάδα. Και η συνάντηση αυτή -προφανώς- με την εντολή του πατέρα του...
Η Αθήνα θέλει να έχει καλές σχέσεις με τη συγκεκριμένη οικογένεια για πολλούς λόγους, ένας από τους σημαντικότερου είναι το προσφυγικό. Τις επόμενες μέρες θα πυκνώσουν οι κυβερνητικές αναφορές σε «λαθρομετανάστες» και «εισβολείς», κάθε φορά που η συζήτηση θα περιστρέφεται στις προσφυγικές ροές, προς τη χώρα μας, από τη Λιβύη. Όχι τυχαία, προφανώς. Οι παραπάνω δύο λέξεις είναι «κλειδιά», που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον και στην υβριδική επίθεση της Τουρκίας, μέσω του προσφυγικού, στον ποταμό Έβρο, κατά την πρώτη τετραετία Μητσοτάκη. Ήταν η πρώτη μεγάλη κρίση που είχε διαχειριστεί ο νυν πρωθυπουργός και αντικειμενικά τα είχε πάει καλά. Το ίδιο, λοιπόν, σκοπεύει να κάνει και τώρα. Για πολλούς λόγους, εθνικούς, αλλά και ....δημοσκοπικούς.
Στο Μέγαρο Μαξίμου άλλωστε αναπολούν εκείνες τις μέρες της κρίσης στον Έβρο, όσο κι αν φαίνεται παράξενο. Κι αυτό γιατί η αποδοχή της κυβερνητικής πολιτικής ως προς την διαχείριση του προβλήματος είχε φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Για την ακρίβεια, είχε καταγραφεί ακόμα και στο 80%. Όπερ σημαίνει οριζόντια και καθολική αποδοχή. Ήταν, όμως, μια σημαντική ένεση στη δημοφιλία και του ίδιου του πρωθυπουργού, που τον ωφέλησε τα μέγιστα στην πορεία. Του σμίλευσε το προφίλ. Έκτοτε, δεν δόθηκαν πολλές ευκαιρίες, για να γίνει κάτι ανάλογο. Και τώρα, η συγκυρία «δίνει την πάσα».