Το ράγκμπι, είναι ένα ομαδικό άθλημα επαφής που προήλθε από την Αγγλία κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.
Ευδοκιμεί σε διάφορες χώρες και ηπείρους με μεγάλη επιτυχία πέραν της Αγγλίας, όπως η Γαλλία, η Νέα Ζηλανδία, η Νότια Αφρική και άλλες.
Για κάποιους είναι ένα πολύ βάρβαρο σπορ που αφορά μπουλούκια ανδρών ή γυναικών που παίζουν ξύλο... για ένα πεπόνι. Για άλλους αποτελεί ένα ευγενές άθλημα το οποίο προσπαθεί να βρει ξανά σφυγμό στην Ελλάδα, ενώ κερδίζει κανείς πολλά περισσότερα από εκδορές, μώλωπες, τραυματισμούς και γενικότερα πόνο.
Η Voria.gr συνομίλησε με τον Γιώργο Αγαπητό, τον αρχηγό της ομάδας ΔΑΣΩ Rugby Rebels, πρωταθλήτριας στην Ελλάδα με έδρα τη Θεσσαλονίκη και το Ωραιόκαστρο που εξήγησε τα όσα καθιστούν το άθλημα ξεχωριστό, κάνοντας... τάκλιν στην αβασάνιστη αναπαραγωγή στερεοτύπων εναντίον του.
Αρχικά, για τα αποτυπώματα του ράγκμπι στην Ελλάδα και την ομάδα του, αναφέρει:
«Εδώ και μία δεκαετία δεν υπήρχε ράγκμπι στην Ελλάδα, μετά το 2011 δεν είχαμε πρωτάθλημα και αυτό το κενό έφθειρε το άθλημα, δεν μπορούσαν να μείνουν οι παίκτες. Πλέον υπάρχει η Εθνική Ομοσπονδία Ράγκμπι (ΕΟΡ), πιστοποιημένη από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, έχοντας δώσει καταστατικά στις ομάδες εν Ελλάδι. Εμείς είμαστε ο ΔΑΣΩ Rugby Rebels, με έδρα τη Θεσσαλονίκη και το Ωραιόκαστρο, στην πόλη υπάρχει ακόμη το ανδρικό και γυναικείο τμήμα του Ηρακλή.
Έχουμε περίπου 23 ενεργά μέλη, παίζουμε αγώνες 7 επί 7 με 3-4 αλλαγές, λιγότερα μεν λεπτά στο παιχνίδι, αλλά με μεγαλύτερη ταχύτητα κάνοντας ευκολότερα τα τουρνουά. Θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο το πρωτάθλημα 7s, το οποίο και κατακτήσαμε πέρσι στην πρώτη του έκδοση».
Ακολούθως, για το τι χρειάζεται να έχει κάποιος προκειμένου να γίνει μέλος της ομάδας του ΔΑΣΩ, ο αρχηγός της εξηγεί:
«Πάνω απ' όλα να υπάρχει διάθεση, έχουμε από 17χρονους μέχρι και 40 χρονών με υποχρεώσεις όπως εγώ. Οποιοσδήποτε έχει διάθεση να αθληθεί μπορεί να ασχοληθεί με το ράγκμπι και την ομάδα μας, πάνω απ' όλα δείχνοντας πειθαρχία και σεβασμό. Πιστεύω ότι ένα παιδί αν ξεκινήσει στα 16-17 προλαβαίνει ν' αναπτυχθεί πάνω στο σπορ. Είμαστε μία κοινότητα στο ράγκμπι, άνδρες και γυναίκες, τα κορίτσια μας εντάχθηκαν στον Ηρακλή, κάθε Σάββατο κάνουμε και κοινές προπονήσεις. Θέλουμε να αφήσουμε, και εγώ προσωπικά ως αρχηγός, μία παρακαταθήκη. Όσο αντέχουν τα πόδια και η καρδιά θα συνεχίζω. Κάθε φορά που λέω ότι πονάω, πεισμώνω με την καλή έννοια και σκέφτομαι ότι δεν γίνεται να το αφήσω. Με έχει βελτιώσει ως άνθρωπο και το αγαπώ, με έχει βοηθήσει, έχω κάνει νέες φιλίες και θέλω να πάρω τα αντίστοιχα πτυχία ώστε όταν σταματήσω από παίκτης, να παραμείνω στο ράγκμπι».
Και όσον αφορά τα στοιχεία που μπορεί να κερδίσει κανείς;
«Το ράγκμπι έχει το στίγμα του βίαιου αθλήματος, ο κόσμος φοβάται να το δοκιμάσει. Μέσα από αυτό όμως μαθαίνεις την ομαδικότητα, την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και την πειθαρχία. Χωρίς αυτά δεν πας πουθενά, είσαι ένα με την ομάδα. Μπορεί να φαίνεται βίαιο, αλλά θα είμαστε οι πρώτοι που θα σηκώσουμε τον αντίπαλο. Αυτό λείπει πολύ από τη σημερινή μας κοινωνία. Είμαστε εδώ για να παίξουμε, να αθληθούμε και να κάνουμε καινούργιους φίλους. Αυτό είναι το χόμπι μας», υπογράμμισε στη Voria ο κ. Αγαπητός για να προσθέσει:
«Αυτό που διαφέρει στο ράγκμπι έναντι άλλων αθλημάτων όπως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, είναι ότι δεν υπάρχει επίκεντρο, είναι ομαδικό και δεν μπορεί κανείς να περάσει όλη την ομάδα. Η μπάλα πάει προς τα πίσω, υπάρχουν οι θέσεις των φόργουορντς και των μπακς, αυτό δίνει τρομερή αδρεναλίνη. Επίσης θέλω να τονίσω πως δεν υπάρχει body discrimination (σ.σ σωματική διάκριση). Όλοι χρειάζονται στο ράγκμπι είτε στην επτάδα, είτε στη 15άδα, κοντοί, ψηλοί, αδύνατοι, γεμάτοι, όλοι έχουν μία θέση».
Κλείνοντας, για το πώς οραματίζεται το ράγκμπι και την εξέλιξή του στη χώρα μας τα επόμενα χρόνια, ο Γιώργος Αγαπητός δηλώνει:
«Αυτό που σκέφτομαι είναι να δυναμώσει το πρωτάθλημά μας, να μπαίνουν νέα παιδιά δοκιμάζοντας το ράγκμπι και κάποια στιγμή να ξαναστηθεί η Εθνική. Είναι ένα ευγενές άθλημα, όμορφο και οργανωτικό, χρειάζεται να δημιουργηθούν και νέες ομάδες προκειμένου να μπει για τα καλά και στη νοοτροπία του Έλληνα. Βλέπω το τέλος μου ως παίκτης στο άθλημα, θα ήθελα κάποια συμμετοχή στην Εθνική Ελλάδος αν συσταθεί για να πω ότι το πέτυχα και αυτό. Σίγουρα όμως δεν θα φύγω από το ράγκμπι, θέλω να πάρω τα απαραίτητα πτυχία και να παραμείνω, συμβάλλοντας στην εξέλιξή του».
