«Ρε τι ζούμε με το μπασκετάκι...». Αυτό ήταν το μήνυμα που έλαβα από φίλο μετά το φινάλε της παράτασης του αγώνα Σολέ-ΠΑΟΚ. Αδυνατούσε να πιστέψει τι έχει συμβεί, όχι για το μπάσκετ αλλά για το μπασκετάκι.
Αυτό που υποσυνείδητα στο μυαλό του οπαδού είναι σαν ανελκυστήρας όπου πατάς το κουμπί και ανεβαίνει ένα, δύο...τέσσερα ενώ συνήθως βρίσκεται μεταξύ μηδέν και ένα, κάτι λίγο. Δεν είναι λίγες οι φορές που θεωρεί ότι την ώρα που γεννιόταν ίσως αυτό το άθλημα, για τον Δικέφαλο σχολάγανε οι μοίρες.
«Μονάχη μου καθόμουνα κι απ' τη ζωή κρατιόμουνα, κι ονειρευόμουνα σ' ένα καφάσι μπίρες», τραγουδά η Δραμινή Τάνια Τσανακλίδου στο τραγούδι «Μοίρες» το μακρινό 1988, μέρος του άλμπουμ «Μαμά Γερνάω». Το 1988 άλλωστε δεν είναι μία τυχαία χρονολογία αλλά η περίοδος που ξεκινά η εποχή του Μπάνε Πρέλεβιτς, του ανθρώπου που όπως αναφέρει και η ασπρόμαυρη ΚΑΕ χαρακτηριστικά «άλλαξε τη ροή της ιστορίας του μπασκετικού ΠΑΟΚ».
Πόσα βράδια βρήκαν τους ΠΑΟΚτσήδες αγκαλιά εκείνα τα χρόνια με καφάσια μπίρες, με όνειρα ότι το τμήμα μπάσκετ αποτελεί οπαδικό αναπνευστήρα προκειμένου να κρατηθούν στη ζωή μετά από... δράματα, άλλοτε μοναχοί και άλλοτε παρέα σε κάποιες από τις φημισμένες μπασκετικές αρένες της Γηραιάς Ηπείρου ή εγχώρια. Πόσοι... γέρασαν πριν την ώρα τους στα χρόνια που ο Άρης έχτιζε την Αυτοκρατορία ξυπνώντας κάθιδροι στους εφιάλτες του «Πότε; Ποτέ...».
Αν αποσυνθέσεις τα φτερά του Δικεφάλου θα βρεις φωλιασμένα από κάτω τα δάκρυα του Μπάνε για τη Ναντ που ακόμη φημολογείται ότι μπορεί να μη στέγνωσαν, οργίλα βλέμματα γι' αυτόν που... πούλησε τη μπάλα στη Ρεάλ αλλά και ένα... «αν δεν μπορεί, να πάρω τη μπάλα εγώ;».
Το τελευταίο ενεργοποιήθηκε χθες, σαν ν' αναδύθηκε από τα μύχια του ασπρόμαυρου DNA για να μπει σ' αυτό του Φρανκ Μπάρτλεϊ, αυτού που έως τα 30 του δεν είχε αγωνιστεί στα κύπελλα Ευρώπης, προκειμένου να εκτελέσει σε μία άλλη γαλλική πόλη χρόνια μετά. Μπορεί ο Σαβάρ Ρέινολντς να ήταν αυτός που ενδεχομένως θα εξιλεωνόταν αν σκόραρε για το χαμένο σουτ στη Θεσσαλονίκη αλλά ο Μπάρτλεϊ ήταν αυτός που ντύθηκε... Στογιάκοβιτς για να στείλει την ομάδα του Μάσιμο Καντσελιέρι στην παράταση.
«Φτάνει μόνο ένα κάτι για να φτάσεις εκεί που η καρδιά θα χτυπάει σαν σφαίρα», ερμηνεύει ο Διονύσης Σαββόπουλος, ΠΑΟΚτσής γαρ, και αυτό είχε ανάγκη ο οπαδός των ασπρόμαυρων.
Το βρήκε αυτό το κάτι στο σουτ του Μπάρτλεϊ -σαν να πήρε οδηγίες στην τελευταία φάση από τον σπουδαίο τραγουδοποιό- και η κατήφεια για το -14 της τρίτης περιόδου έγινε μέθεξη στην ακαριαία εκτέλεση του Αμερικανού που θύμισε αστέρα του NBA. Έγινε καρδιοχτύπι για την παράταση και (βάλτε ό,τι θέλετε εδώ) στο φινάλε.
Ήταν ένα καθηλωτικό παιχνίδι μπάσκετ, όχι από αυτά της ελίτ που χρόνια τώρα μας προσφέρουν απλόχερα Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, αλλά από εκεί που δεν χάνει κανείς, ακόμη και αν πάρει το ροζ φύλλο στις αποσκευές του. Μόνο που ο Δικέφαλος κατάφερε να κάνει από τον απλό φίλαθλο του μπάσκετ μέχρι και άσπονδους εχθρούς σε εισαγωγικά να δουν το φινάλε και την παράταση ήταν κέρδος. Για τους φανατικούς του ΠΑΟΚ άλλωστε «ο άθλος έχει γίνει».
Γνωρίζουν άλλωστε άπαντες στο ασπρόμαυρο οικοσύστημα ότι κάποιες -λίγες ίσως- φορές θα είναι γελαστοί και άλλες ενίοτε γελασμένοι. Ο σύλλογος και το οπαδικό του κίνημα στιγματίστηκε τα τελευταία χρόνια μέσω καταστάσεων εξωαθλητικών που έκαναν κόσμο να λέει τη λέξη «ΠΑΟΚ» με κόμπο στον λαιμό, σαν μία ενοχή για την ανάληψη ευθυνών που δεν τους ανήκει. Σαν ο νεφεληγερέτης Δίας να έστρεψε όλα τα σύννεφα οργής επάνω στο κλαμπ και τον κόσμο του, προκειμένου ν' αναπαυθούν επιτέλους οι ψυχές των αδικοχαμένων Άλκη Καμπανού και Τόσκο Μποζατζίσκι.
Υ.Γ: Ο Δικέφαλος προσπαθεί ν' αποτινάξει πλέον καταστάσεις που τον βαραίνουν -προσπαθώντας να κρατήσει παράλληλα ισορροπίες με το οπαδικό του κίνημα- προκειμένου να παραμείνει ταυτόσημη έννοια της αθλητικής επιτυχίας και ναυαρχίδα της βορείου Ελλάδος. Οι δύο πορείες στο Εuropa Conference League και η κατάκτηση του περσινού πρωταθλήματος στο ποδόσφαιρο άνοιξαν την όρεξη στον ΠΑΟΚτσή προκειμένου να κρατηθεί και να ζήσει.
Η σκυτάλη πέρασε στο μπάσκετ που φέτος αντεπιτίθεται με κάτι παραπάνω από μισό εκατομμύριο και μία ροκ γενειάδα. Το ποδόσφαιρο είναι μόνο η αφορμή συνηθίζουν να λένε πέριξ του γηπέδου της Τούμπας αλλά μήπως ήρθε η ώρα να παραχωρήσει τη σκυτάλη και στην «πορτοκαλί»; Απομένουν 80 λεπτά για να μάθει ο κόσμος... ma Cancellieri da impazzire!