Η υπόθεση της 12χρονης στον Κολωνό που βιάστηκε από δυο άνδρες, οι οποίοι και προφυλακίστηκαν, ενώ παράλληλα εξετάζονται και άλλες περιπτώσεις ανδρών με παράλληλη σύμφωνα με το κατηγορητήριο εμπλοκή της ίδιας της μητέρα της, που επίσης χτες προφυλακίστηκε, έφερε στην επιφάνεια το πιο σάπιο κομμάτι της κοινωνίας μας.
Το κουβάρι ξετυλίγεται και οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και συγκλονιστικές ενώ η Ελληνική Αστυνομία δείχνει να ερευνά σχολαστικά κάθε πτυχή αυτής της φρικιαστικής υπόθεσης.
«Τώρα είμαστε στην κύρια ανάκριση, έχει αναλάβει ο ανακριτής. Όσο θεωρεί ότι πρέπει να κρατήσει την ανάκριση θα την κρατήσει, μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία της κύριας ανάκρισης και να προκύψουν όλοι οι κατηγορούμενοι» είπε στη voria.gr η εκπρόσωπος Τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας, Κωνσταντία Δημογλίδου.
Την ίδια ώρα όμως, όπως πρόσθεσε, «η Αστυνομία συνεχίζει να συλλέγει στοιχεία. Βλέπετε ότι προσέρχονται αυτοβούλως μάρτυρες να καταθέσουν. Αυτό σημαίνει ότι στέλνεται συμπληρωματικό υλικό στον ανακριτή και συμπληρώνεται η δικογραφία. Οπότε κάθε φορά (σ.σ. που υπάρχουν νέοι μάρτυρες ή ύποπτοι) προκύπτουν νέα στοιχεία» ενώ παράλληλα, συνεχίζεται και «η έρευνα της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών ερευνών στα πειστήρια».
«Η έρευνα της Αστυνομίας δεν σταματά έως ότου όλοι οι κατηγορούμενοι να αποδοθούν στην Δικαιοσύνη», επισήμανε η κ.Δημογλίδου.
Στο οικείο περιβάλλον οι κακοποιητές των ανηλίκων
Κακοποιήσεις, βιασμοί, παιδεραστές εμφανίζονται όλο και πιο συχνά ταρακουνώντας την ελληνική κοινωνία δημιουργώντας ερωτήματα εάν έχουν αυξηθεί τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι βιασμοί ανηλίκων.
Όπως ανέφερε στη voria.gr η εγκληματολόγος, Μαρία Αλβανού, δεν είναι είναι δυνατόν να γνωρίζουμε με ακρίβεια το ακριβές μέγεθος της θυματοποίησης, καθώς πολλά περιστατικά δεν καταγγέλονται και τα οποία ανήκουν στο λεγόμενο «σκοτεινό αριθμό».
«Με ακρίβεια δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το ακριβές μέγεθος της θυματοποίησης, ούτε την ακριβή συγκριτική του εξέλιξη. Και αυτό γιατί πρόκειται για κατεξοχήν έγκλημα στο οποίο παρουσιάζεται ο λεγόμενος "σκοτεινός αριθμός", ήτοι περιστατικά που δεν καταγγέλλονται. Και πρέπει να είναι κατανοητό ότι στα εγκλήματα γενετήσιας ελευθερίας, τα θύματα δίσταζαν και διστάζουν ακόμη να καταγγείλουν το έγκλημα που έλαβε χώρα σε βάρος τους, γιατί δυστυχώς όχι σπάνια υφίστανται κοινωνικό στιγματισμό, αλλά και δεύτερη θυματοποίηση, αφού αμφισβητείται η βία που υπέστησαν και παρουσιάζονται ενώπιον των δικαστηρίων (και σήμερα και ενώπιον των ΜΚΔ) ακόμη και υπεύθυνα ή πάντως συνυπεύθυνα για ό,τι τους συνέβη. Όταν προσπαθούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της θυματοποίησης στο παρελθόν και τον αριθμό των εγκλημάτων που μπορεί να μην καταγγέλθηκαν, πρέπει να θυμόμαστε ότι τα παλαιότερα χρόνια οι πατριαρχικές αντιλήψεις ήταν ακόμη πιο ισχυρές, με αποτέλεσμα να αποθαρρύνονται ακόμη περισσότερο τα θύματα» είπε η κ.Αλβανού προσθέτοντας ότι κινήματα όπως το #metoo και «γενικότερα βήματα που έχουν γίνει για την προστασία της αξιοπρέπειας της γυναίκας στην κοινωνία, έχουν βοηθήσει στο να καταγγέλλονται πιο συχνά από όσο στο παρελθόν εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας».
Η κ. Αλβανού επισημαίνει όμως ότι για τα ανήλικα θύματα «τα πράγματα ήταν και είναι δύσκολα» για τον απλούστατο λόγο ότι κυρίως εξαρτώνται άμεσα από τους κακοποιητές, οι οποίοι μπορεί να ανήκουν στο οικογενειακό περιβάλλον.
«Για τα ανήλικα θύματα τα πράγματα ήταν και είναι δύσκολα. Γιατί μπορεί να εξαρτώνται άμεσα από τους κακοποιητές (π.χ. αν αυτοί ανήκουν στο οικογενειακό περιβάλλον) και δεν έχουν τις ίδιες πρακτικές δυνατότητες με ένα ενήλικο θύμα να καταγγείλουν, αλλά συχνά και να εξηγήσουν την κακοποίηση, να προσκομίσουν αποδεικτικό υλικό κλπ.
«Συνήθως εξαρτάται η αποκάλυψη της κακοποίησης από κάποιο ενήλικο άτομο που θα αντιληφθεί τι συμβαίνει, θα ενδιαφερθεί και θα καταγγείλει. Και πάλι στα πλαίσια βημάτων που έχουν γίνει για την καταπολέμηση της σεξουαλικής βίας και υπέρ της προστασίας ανηλίκων, παρατηρούμε σαφώς εμπειρικά μια αύξηση καταγγελιών σε διάφορες μάλιστα χώρες» τόνισε.
Αντικείμενο ζήτησης στη βιομηχανία ερωτικού θεάματος
Η εγκληματολόγος επισημαίνει ότι στα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας οι παράμετροι είναι ίδιες και αφορούν μια κουλτούρα ισχύος και βίας που προβάλεται παντού σε ταινίες, μουσική διαδίκτυο, τηλεόραση, ενώ η ανηλικότητα αποτελεί όπως λέει αντικείμενο ζήτησης στη βιομηχανία του ερωτικού θεάματος.
«Άσχετα με το πραγματικό μέγεθος της συχνότητας των συγκεκριμένων εγκλημάτων, οι παράμετροι γύρω από αυτά παραμένουν ίδιες: κουλτούρα ισχύος και βίας (που προβάλλεται παντού: σε κινηματογράφο, τηλεόραση, διαδίκτυο, μουσική κλπ), εργαλειοποίηση και απανθρωποποίηση του άλλου, εκμετάλλευση της αδυναμίας του ανθρώπου που επιλέγεται ως θύμα (και σχετίζεται και με αντιλήψεις περί φύλου, αν μιλάμε δε για παιδιά τότε αφορά και πρακτικούς, σωματικούς, συναισθηματικούς, κλπ. λόγους που τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα από τους ενήλικες). Τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ανεξάρτητα από το θύμα πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν αποτελούν σεξ, αποτελούν πράξεις βίας, καταναγκασμού και επιβολής. Ως τέτοια πρέπει να εκλαμβάνονται. Θα πρέπει να μας απασχολήσει ότι η βιομηχανία ερωτικού θεάματος προβάλει συχνά απαντώντας στις απαιτήσεις ανάλογης "αγοράς" (αλλά και διαμορφώνοντας την) το στοιχείο της επιβολής, της ταπείνωσης της γυναίκας μέσα εικόνες που δείχνουν τη γυναίκα να "υφίσταται " τη σεξουαλική πράξη και όχι να συμμετέχει ισότιμα, αλλά και εικόνες με ωμή βία και εξαναγκασμό. Όσον αφορά δε την ανηλικότητα και εκεί βλέπουμε να αποτελεί αντικείμενο ζήτησης στη βιομηχανία του ερωτικού θεάματος, όπου ακόμη και ενήλικες παρουσιάζονται ως ανήλικα ή έχουμε και ερωτικά καρτούν που παραπέμπουν σε ανήλικα. Η μη δυνατότητα συναίνεσης του ανηλίκου (γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα), το καθιστούν ευάλωτο και για αυτό κατεξοχήν επιθυμητό ως αντικείμενο εξουσίασης» ανέφερε.
Πως μπορεί να προστατευθούν τα παιδιά και η κοινωνία
Σε κάθε αποκάλυψη βιασμών και κακοποίησης ανηλίκων η κοινωνία αναρωτιέται πώς μπορεί να προστατευθεί, ποια μέτρα μπορεί να πάρει αν πρέπει το ποινικό σύστημα να γίνει ακόμα πιο αυστηρό. Η εκπαίδευση της οικογένειας έτσι ώστε να αναγνωρίζει αμέσως τις ύποπτες συμπεριφορές στα περιβάλλοντα που κινείται το παιδί, είναι ύψιστης σημασίας.
«Η κοινωνία πρέπει να αποδοκιμάζει κάθετα και χωρίς αστερίσκους κάθε μορφή σεξουαλικής βίας και ειδικά όταν τα θύματα είναι ανήλικα. Χρειάζεται εκπαίδευση στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον, αλλά και σε περιβάλλοντα όπου το παιδί βρίσκεται με διάφορους ρόλους (π.χ. σχολείο, αθλητισμός κλπ), ώστε να γίνονται από όσους ασχολούνται υπεύθυνα με τα ανήλικα κατανοητά τα διάφορα δείγματα στη συμπεριφορά τους που μπορεί να δηλώνουν ότι κακοποιούνται σεξουαλικά. Και φυσικά να μπορούν με εύκολο τρόπο με έχουν πρόσβαση και επικοινωνία με ευέλικτους φορείς που θα διαπιστώνουν αν όντως υπάρχει πρόβλημα. Δεν αρκεί να επαφιέμεθα στα στάδια της αστυνομικής έρευνας και ποινικής δίωξης (πρόκειται για αναγκαία στάδια σαφώς, αλλά είναι τα τελευταία). Η βαριά ποινική απαξία εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας και δη με θύματα ανήλικα οφείλει να είναι δεδομένη. Το παράδειγμα γνωστού πολυβραβευμένου σκηνοθέτη στις ΗΠΑ που δεν μπορεί να επιστρέψει στη χώρα επειδή καταδικάστηκε πάνω από 40 χρόνια πριν για βιασμό ανηλίκου είναι παράδειγμα προς μίμηση σε σχέση με τη σοβαρότητα της νομικής απάντησης. Κανένας, σε οποιαδήποτε κατηγορία πολιτών (διάσημων ή μη, ισχυρών ή μη, κλπ) και αν ανήκει, δεν πρέπει να νομίζει ότι θα ξεφύγει από τον νόμο αν τελέσει μια τέτοια πράξει που κατακρεουργεί το σώμα και την ψυχή του θύματος» είπε χαρακτηριστικά η κ. Αλβανού.