του Παναγιώτη Δημητρίου
Μια βόλτα σε ένα νοσοκομείο μπορεί πραγματικά να σε εκπλήξει. Και όχι φυσικά δεν αναφέρομαι στο τετρημένο πλέον πρόβλημα του ελληνικού συστήματος νοσηλείας. Δεν θα αναφερθώ ούτε βέβαια σε όλα αυτά τα τραγελαφικά μου συμβαίνουν με τους ασθενείς να περιμένουν σε ατελείωτες ουρές για να εξυπηρετηθούν και τις απεργίες των ιατρών. Όλα αυτά έχουν συζητηθεί τόσο πολύ που έχουν καταλήξει πλέον σε μία κοινότυπη ιστορία που δεν νομίζω ότι ποτέ θα καταλήξει πουθενά. Ένα παραμύθι, κακό, χωρίς τέλος.
Θα αναφερθώ σε δύο καταπληκτικά κατά τη γνώμη μου περιστατικά μου συνέβησαν σε ένα αθηναϊκό νοσοκομείο, το όνομα του οποίου δεν έχει καμία σημασία καθώς από μόνες τους οι δύο αυτές ιστορίες αποδεικνύουν ότι κανείς δεν έχει καταλάβει τελικά την ιερότητα του χώρου. Το πρώτο έχει να κάνει με ένα πολυτελές διθέσιο αυτοκίνητο που κυκλοφορούσε στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου, ημέρα με γενική εφημερία, ώρα μεσημέρι με την ένταση της μουσικής στο τέρμα. Για να μην αναρωτιέστε διασκέδαζε όλους τους ασθενείς είτε ήθελαν είτε δεν ήθελαν είτε έπρεπε λόγω της κατάστασης τους είτε δεν έπρεπε με κάποιο λαϊκό άσμα. Μα και φυσικά το αυτοκίνητο δεν κυκλοφορούσε μόνο του είχε και οδηγό. Και η οδηγός του για την ακρίβεια ανήκει στο νοσηλευτικό προσωπικό. Δεν θα σχολιάσω το γεγονός ότι πρόκειται για την ίδια σοφερίνα – νοσηλεύτρια που πάρκαρε το αυτοκίνητο της στη μέση του νοσοκομείου για να δείξει προφανώς το πόσο πλούσια και ανεξάρτητη είναι αλλά θα σχολιάσω όμως το γεγονός ότι αυτό συνέβη μπροστά στα μάτια του κυρίου που πληρώνεται για να βάζει τάξη στους χώρους του νοσοκομείου, δηλαδή μπροστά στα μάτια του υπαλλήλου της εταιρείας security.
Και έρχομαι στο δεύτερο περιστατικό που σχετίζεται με τον ίδιο αυτό κύριο. Περνώντας και πάλι από το ίδιο σημείο, υποσημείωση μπροστά από τα εξωτερικά ιατρεία της πολύωρης αναμονής, ο κύριος αυτός επειδή είχε συγχυστεί με κάτι που κανείς δεν είχε καταλάβει με τι ακριβώς έβριζε έτσι γενικά σε «άπταιστα» ελληνικά και μάλιστα στην ίδια ένταση με το cd player της προηγούμενης κυρίας.
Και αναρωτιέμαι πότε θα καταλάβει αυτή η χώρα ότι το νοσοκομείο δεν είναι νυφοπάζαρο όπου επιδεικνύουμε το καλό μας σπορ αυτοκίνητο και επιπλέον πότε θα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν χώροι που κρύβουν πολύ ανθρώπινο πόνο που απαιτεί σεβασμό και αξιοπρέπεια; Και αυτή η απορία δεν σχετίζεται ούτε με τις απεργίες, ούτε με τις μεταρρυθμίσεις, ούτε με την τρόικα αλλά ούτε και με το μνημόνιο. Σχετίζεται μόνο με αυτό που λέγεται παιδεία το οποίο δεν διαθέτουμε ούτε μέσα σε έναν χώρο που απευχόμαστε να τον επισκεφτούμε είτε ως άμεσα είτε ως έμμεσα ενδιαφερόμενοι. Την ίδια όμως στιγμή υπήρχαν ακριβώς δίπλα νοσηλεύτριες, ιατροί, επιστημονικό και βοηθητικό προσωπικό να πασχίζει να φέρει σε πέρας μία αποστολή που από μόνη της είναι δύσκολη. Επομένως, η λύση στο πρόβλημα είναι πλέον η μη ανοχή τόσο από τους επισκέπτες όσο και από το προσωπικό αυτών των περιστατικών που προσβάλλουν την προσπάθεια των υπολοίπων να λειτουργήσει το σύστημα υγείας στην Ελλάδα του μνημονίου.