Ακούγεται ως μονόδρομος και πλέον κάπως έτσι είναι. Ο λόγος αφορά σε μια προοπτική, ως προς το θέμα της διαπραγμάτευσης μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών της, μετά τα όσα μεσολάβησαν όλες τις προηγούμενες μέρες.
Σύμφωνα με τα έως τώρα δεδομένα, λοιπόν, αν όντως υπάρξει κάποιας μορφής προοπτική - κι εκτός πολύ σοβαρού απροόπτου πλέον - αυτή θα είναι πολύ προσωρινή και θα έχει τη μορφή της τρίμηνης επέκτασης του υφιστάμενου προγράμματος με μερική χρηματοδότηση της ελληνικής πλευράς, για να αντιμετωπίσει τις ανελαστικές ανάγκες του καλοκαιριού (6,2 δις ευρώ υποχρεώσεις προς την ΕΚΤ, 1,2 δισ. ευρώ προς το ΔΝΤ, τόκοι, μισθοί - συντάξεις κλπ).
Ακόμα κι έτσι, όμως, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η εξίσωση λύνεται, έστω και προσωρινά, πλέον. Κι αυτό γιατί δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι δανειστές της χώρας είναι διατεθειμένοι να κάνουν κι αυτόν τον συμβιβασμό, μετά τα όσα προηγήθηκαν.
Το θέμα είναι πλέον τι έχουν «κατά νου». Κι αυτό γιατί, από εδώ και στο εξής, «κάτι» θα πρέπει να γίνει, αφού η χώρα κινδυνεύει άμεσα «να μείνει».
Εννοείται ότι άπαντες ξορκίζουν τον εφιάλτη ενός capital control στις τράπεζες, που με τη σειρά του ξορκίζει το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογων, για ευνόητους λόγους, που αφορούν τόσο τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνηση του όσο και τη χώρα.