Τώρα που ο κουρνιαχτός έπεσε, είναι ενδεχομένως ευκαιρία να αναλύσει κανείς την αρχική πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, που κατατέθηκε πριν ακριβώς μια εβδομάδα κι ενώ η συζήτηση για την επίτευξη μιας συμφωνίας έμπαινε στην τελική της ευθεία, πριν ανατραπεί. Κι αυτό, όχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά επειδή αποκωδικοποιεί τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται και σχεδιάζει την πολιτική της η παρούσα κυβέρνηση.
Ως γνωστόν, εκείνη η πρόταση υπολόγιζε στα 7 με 8 δισ ευρώ -σε βάθος μικρότερο των 18 μηνών - το κόστος των φορολογικών μέτρων που προωθούσε. Πρόκειται για ένα ποσό που προκαλεί ίλυγγο, ιδιαίτερα αν συγκριθεί με τα μέτρα ύψος 1,2 δισ. ευρώ που πρότεινε πέρυσι το Νοέμβριο η κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά και τα μέτρα ύψους 2,2 δισ ευρώ που "απαιτούσαν" τότε οι τροικανοί, για να κλείσει το staff level agreement. Ως γνωστόν, τότε δεν είχε βρεθεί κοινός τόπος, γεγονός το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να μην κλείσει η 5η αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας και να παγώσουν τα 7,2 δισ ευρώ που είχε (και έχει) λαμβάνειν η Ελλάδα από τον περασμένο Αύγουστο!
Αυτό το πακέτο, στην πραγματικότητα, το μόνο το οποίο έκανε ήταν να στοχοποιεί τη μεσαία τάξη και βεβαίως τα υψηλά εισοδήματα, τα οποία ούτως ή άλλως είναι στοχοποιημένα τα τελευταία 5 χρόνια. Μια βασική «τομή» του ήταν ότι κατεβάζε το όριο όλων όσων θα κληθούν να σηκώσουν το κυρίως φορο-βάρος στα 30.000 μεικτά. Αυτό, πρακτικά, σήμαινε με τη σειρά του ότι αν σε μια οικογένεια, οι δύο σύζυγοι έπαιρναν από 1300 ευρώ ο καθένας, τότε καλούνταν να σηκώσουν όλο το άγος της νέας οικονομικής πολιτικής.
Ο ίδιος κανόνας ισχύε και για τις μεσαίες επιχειρήσεις. Η αύξηση των εργοδοτικών εισφορών, σε συνδυασμό με την επιβολή νέας αυξημένης έκτακτης εισφοράς για όσους ομίλους ανακοινώνουν κερδοφορία άνω των 500.000 ευρώ, τινάζε στον αέρα το επιχειρείν. Ουσιαστικά, εκτός νυμφώνος θα έμεναν μόνο οι ζημιογόνοι. Κατ αυτόν τον τρόπο, το μόνο που γίνονταν ήταν να ...παρακινούνται και εκείνοι που επιμένουν να ανακοινώνουν κέρδη, να εγκαταλείψουν την προσπάθεια.
Για τις εισφορές, υπολογίζονταν ότι μόνο τον πρώτο χρόνο από την εφαρμογή του μέτρου, οι επιχειρήσεις - εργοδότες θα επιβαρυνονταν με περίπου 800 εκατ ευρώ. Το ποσό αυτό θα ήταν επαναλαμβανόμενο για όσο καιρό το μέτρο εφαρμόζεται.
Ουσιαστικά με το αυτό πακέτο στο απυρόβλητο έμεναν μόνο οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους στο Δημόσιο. Ολοι οι υπόλοιποι θα περάσουν από το προκρούστειο τραπέζι της εφορίας.
Το χειρότερο από όλα όμως ήταν η ύφεση που θα προκαλούσε η εφαρμογή των συγκεκριμένων μέτρων. Χωρίς να είναι υπερβολικό, σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα (2 - 3 χρόνων) θα μιλάγαμε για μια βουτιά της τάξης του 3% ή και του 4% του ΑΕΠ. Γεγονός το οποίο αν επαληθευτεί με τη σειρά του στην πράξη, σημαίνει ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα θα επέστρεφε- τουλάχιστον μετά από μια 5ετία.
Το συμπέρασμα από την ανάγνωση του πακέτου; Θα καλούνταν να το πληρώσουν κυρίως όσοι θέλουν την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Γι αυτό και αναφέρονται όλα τα παραπάνω τόσο αναλυτικά. Για να αποδείξει ότι στην κυβέρνηση έχουν κατά νου να αφήσουν στο απυρόβλητο μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους, που είναι οι πολιτικοί τους πελάτες και όλους τους υπόλοιπους να τους ρίξουν στον Καιάδα.