Σημάδια ομφαλοσκόπησης παρατηρούνται το τελευταίο διάστημα στον ΣΥΡΙΖΑ. Όπως μπορούν να επιβεβαιώσουν όλοι όσοι παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στην πλατεία Κουμουνδούρου σχεδόν από την επομένη της εκλογικής τους ήττας στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ασχολούνται αποκλειστικά με το τι είδους ...κόμμα θέλουν. Το δίλημμα, όπως μπορεί κανείς να το διακρίνει με βάση τις διαρροές που γίνονται από το ίδιο το κόμμα είναι: Προτιμούμε έναν Σύριζα ανοικτό σε όλους (κεντροαριστερό) ή έναν Σύριζα πιο κοντά στις ρίζες του (αριστερό);
Για την ακρίβεια, το ζήτημα που τίθεται είναι της κυβερνησιμότητας ή μη άμεσα. Για όσους πάντως γνωρίζουν το πώς λειτουργεί και πως συμπεριφέρεται ένα αριστερό κόμμα, ιδιαίτερα μετά από μια εκλογική ήττα, τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν προκαλεί εντύπωση. Αντίθετα, συνιστά μια αναμενόμενη αντίδραση. Ως γνωστόν, η Αριστερά αρέσκεται στις ατέρμονες ζυμώσεις. Το πρόβλημα είναι πως όταν δεν υπάρχει και η κατάλληλη «συγκολλητική ταινία» (εν προκειμένω η εξουσία), αρέσκεται και στις διασπάσεις.
Ωστόσο, κάτι τέτοιο, υπό τις παρούσες συνθήκες, φαντάζει απίθανο στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. Κι αυτό γιατί υπάρχει ακόμα φρέσκο το άρωμα της εξουσίας και κατ επέκταση της επιστροφής σε αυτήν το συντομότερο δυνατό. Κατά συνέπεια, τέτοιος φόβος δεν υπάρχει. Το μόνο που φοβάται ο κ. Τσίπρας είναι απλώς μήπως αυτή η συνεχής ομφαλοσκόπηση αποδειχθεί ατέρμονη και το κόμμα «βυθιστεί» στις συζητήσεις χωρίς να το ...καταλάβει. Γι αυτό και με την έναρξη του φθινοπώρου, θα επιχειρήσει και μια ριζική ανανέωση του, που θα οδηγήσει στο συνέδριο στο τέλος του τρέχοντος έτους.