Μεσημέρι Τετάρτης 8 Φεβρουαρίου 2023, λίγο μετά τις 15:00, έξω από το κτήριο Τσίλλερ, στην Αθήνα. Μία σπουδάστρια της Δραματικής Σχολής ανεβαίνει στο βήμα, παίρνει τον λόγο και ανακοινώνει μία προαναγγελθείσα απόφαση: 40 διδάσκουσες και διδάσκοντες της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου παρατήθηκαν, καθώς εξέπνευσε η προθεσμία που είχαν δώσει προς την κυβέρνηση για τροποποίηση του Προεδρικού Διατάγματος 85/22.
Εκείνη τη στιγμή, ο φωτορεπόρτερ Μάριος Λώλος απαθανάτισε ένα καρέ που μαζί με άλλα εκείνης της ημέρας έμελλε να γίνει viral, μία λήψη που προσωποποιεί τον αγώνα, τη συγκίνηση αλλά και την αγανάκτηση όλων των καλλιτεχνών: σπουδαστές της Δραματικής Σχολής ξέσπασαν σε κλάματα.
Ανάμεσά τους και ο Θεσσαλονικιός Ιορδάνης Κοκόνας. Αβίαστα, χωρίς πολλά πολλά, σήκωσε το χέρι του ψηλά, μία γροθιά, και άφησε τα δάκρυα να τρέξουν.
«Μόλις είδα μία συσπουδάστριά μου να ανεβαίνει στο βήμα και να ανακοινώνει τα ονόματα των διδασκόντων εγώ, αλλά και ακόμα 60-70 άτομα -ίσως και περισσότεροι-, ο ένας μετά τον άλλον ξεσπάσαμε σε κλάματα. Γενικά στη ζωή μου συμμετέχω στις πορείες και προσπαθώ να ξεσηκώνω με συνθήματα, αλλά εκείνη τη στιγμή όλα ήταν διαφορετικά: από πίσω έπαιζε "Το βαλς των χαμένων ονείρων", του Μάνου Χατζηδάκι, και ξαφνικά σταμάτησα να φωνάζω και κοίταξα γύρω μου. Είδα 5.000 ανθρώπους με τα χέρια ψηλά, σε γροθιά, και αυτή η εικόνα σε συνδυασμό με τη μουσική και κάποιες δράσεις που γίνονταν εκείνη τη μέρα και ήταν γεμάτες με τέχνη έκαναν τα δάκρυά μου να βγουν αβίαστα, δεν το περίμενα. Ήταν ένα συναίσθημα που δεν ήξερα πώς αλλιώς να το εκφράσω», λέει ο Ιορδάνης στη Voria.gr. «Ρίξαμε δάκρυα και δεν ήταν από δακρυγόνα, αλλά από τη συγκίνηση».
«"Το βαλς των χαμένων ονείρων" σήμαινε πολλά για μένα. Ήταν παιδικό μου όνειρο να γίνω ηθοποιός και εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να ένιωθα πως τα όνειρά μου θα καταστρέφονταν», προσθέτει.
Ο Ιορδάνης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πυλαία. Πέρασε το 2016 στο Χημικό του ΑΠΘ, αλλά δεν ήταν αυτό που τον εξέφραζε και το ήξερε. Το 2019, στο δεύτερο εξάμηνο του τρίτου έτους, και ενώ εργαζόταν έξι στα επτά σε ένα καράβι, αποφάσισε να δώσει εξετάσεις για τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Με τη δεύτερη φορά κατάφερε να περάσει και να αγοράσει το πρώτο εισιτήριο στο όνειρο. Μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα και μετά τις δοκιμασίες της πανδημίας και τον Στρατό έφτασε τώρα να φοιτά στο δεύτερο έτος και να φωνάζει για τα δικαιώματά του, αλλά και να πραγματοποιεί τα όνειρά του.
«Μπορεί ακόμα με το νέο Προεδρικό Διάταγμα να μην αλλάζει κάτι άμεσα στο κομμάτι των οντισιόν, αλλά κανείς δεν μας εγγυάται πως δεν θα αλλάξει κάτι στο μέλλον. Μπορεί να μας αναφέρουν τώρα, άτυπα και όχι εγγράφως, πως δεν επηρεαζόμαστε μισθολογικά, όμως όταν ήδη βλέπουμε να αφαιρείται το ΤΕ, η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, αυτό το λουλούδι που τώρα μοιάζει κόκκινο μετά από λίγο καιρό θα μαραθεί. Όταν θα θεωρούμαστε ανειδίκευτοι εργάτες και οι μισθοί μας θα πέσουν πολύ χαμηλά τότε δεν θα μπορούμε να αντιδράσουμε, για αυτό και τώρα είναι η ώρα. Ήδη η απόφαση αυτή επηρεάζει περισσότερο τους σκηνοθέτες, που έτσι και αλλιώς δεν περνάνε από οντισιόν και η διάταξη τους επηρεάζει άμεσα. Αυτός ο αγώνας γίνεται και για κάτι παραπάνω. Σαν σπουδαστές δεν έχουμε κανένα φοιτητικό δικαίωμα, ούτε μειωμένο κόμιστρο ούτε σίτιση, αλλά ούτε και στέγαση», απαντά σε όσα υποστηρίζει το υπουργείο για το ότι δεν αλλάζει κάτι.
«Ο αγώνας μας είναι και συμβολικός. Αν δεν φροντίζουμε τους ανθρώπους της Τέχνης πώς θα δημιουργηθεί ο Πολιτισμός;», διερωτήθηκε.
«Είμαι καλλιτέχνης και επιλέγω να τους μιλήσω -όχι με βία- στην ψυχή. Φέρεις ευθύνη όταν ακουμπάς τις ψυχές άλλων σωμάτων», κατέληξε.
*Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από τον φωτορεπόρτερ Μάριο Λώλο