Στην Ελλάδα του 2016, στη χώρα του 3ου Μνημονίου, το παρόν και το μέλλον συχνά γράφονται με συνταγές από το παρελθόν. Πάντα έτσι συνέβαινε –για παράδειγμα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, τους οποίους πάντα επικαλούνται οι νεοέλληνες όταν δεν έχουν κάτι να πουν. Αλλά τελευταία αυτή η… παρελθοντογραφία συνιστά τον κανόνα.
Τα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, ως εμβληματικό γεγονός, δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση. Δε βρισκόμαστε καν στην εποχή που στην Ελλάδα επικρατεί μια αισθητική με στοιχεία μίνιμαλ. Έτσι, λοιπόν, στα φετινά εγκαίνια της 81ης ΔΕΘ η Θεσσαλονίκη θα ζήσει και πάλι τις κυβερνητικές υπερβολές. Η πρώτη άνοδος του Αλέξη Τσίπρα ως πρωθυπουργού στην Έκθεση –πέρσι ήταν προεκλογική περίοδος και πρωθυπουργός ήταν η κ. Θάνου- φαίνεται ότι θα έχει όλα όσα κοντεύαμε να ξεχάσουμε τα τελευταία τέσσερα –πέντε χρόνια. Και φυσικά την αναμενόμενη επικοινωνιακή αξιοποίηση τους. Εγκαίνια με πρωθυπουργική ομιλία στο Βελλίδιο το απόγευμα του Σαββάτου 10 Σεπτεμβρίου. Με χιλιάδες οικονομικούς παράγοντες, κυβερνητικούς αξιωματούχους και κομματικούς προύχοντες μέσα στην αίθουσα και περισσότερες χιλιάδες διαδηλωτές –από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, μέχρι το ΠΑΜΕ, τους αγρότες και τους αντεξουσιαστές- στην πλατεία της ΧΑΝΘ. Ανάμεσά τους δεκάδες κλούβες και εκατοντάδες αστυνομικοί, ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα. Την επομένη ημέρα, Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου, ο Αλέξης Τσίπρας θα παραχωρήσει συνέντευξη τύπου εφ’ όλης της ύλης. Παράλληλα με όλα αυτά οι υπουργοί, οι υφυπουργοί, οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων και οι διοικητές δημοσίων οργανισμών επί δύο ή τρεις ημέρες θα κυκλοφορούν στη Θεσσαλονίκη –κατά προτίμησιν στα ουζερί και στα λόμπι των ξενοδοχείων-, για να κάνουν δημόσιες σχέσεις, προς όφελος –δήθεν- του κυβερνητικού έργου. Της επαφής που οφείλει (sic) να έχει η εξουσία με τους εκπροσώπους των φορέων της τοπικής κοινωνίας και τους απλούς πολίτες.
Ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να ήταν ή να μην ήταν πετυχημένος πρωθυπουργός –ιστορία θα δείξει, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτά τα επίπεδα-, αλλά τουλάχιστον είχε προσγειώσει από το 2012 τα εγκαίνια της Έκθεσης στις πραγματικές τους διαστάσεις. Ανεξαρτήτως προθέσεων. Κάτι τα ζόρια της κυβέρνησης του, κάτι η ατμόσφαιρα των μνημονίων, κάτι τα δεδομένα επεισόδια από τους διαδηλωτές, κάτι οι συμβουλές φίλων του είχε περιορίσει το σχετικό τελετουργικό σε μερικές ώρες το πρωί του Σαββάτου. Όταν η πόλη λειτουργούσε, η αγορά ήταν ανοιχτή και η δυσκολία να τα μπλοκάρει κάποιος όλα αυτά μεγάλη. Και όλοι στη Θεσσαλονίκη –χωρίς καμία εξαίρεση- είχαν αποδεχθεί τη συγκεκριμένη εξέλιξη ως απολύτως φυσιολογική, αφού αφαιρούσε από την ΔΕΘ σημαντικό ποσοστό του πολιτικού της χαρακτήρα και επέστρεφε στη διοργάνωση το πρώτο της Σαββατοκύριακο. Φαίνεται, όμως, πως μερικές φορές «το ποτάμι γυρίζει πίσω».
Σύμφωνα με πληροφορίες η διοίκησης της ΔΕΘ – Helexpo παρουσίασε στο Μέγαρο Μαξίμου δύο σενάρια. Το πρώτο συμπεριελάμβανε και την Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου, αλλά λόγω της Συνόδου Κορυφής των χωρών του Νότου της ΕΕ δεν μπορεί αν εφαρμοστεί. Έτσι υπάρχει στο τραπέζι το δεύτερο, με τα επίσημα εγκαίνια να πραγματοποιούνται το απόγευμα του Σαββάτου στο Βελλίδειο, την επίσκεψη στα γραφεία της ΔΕΘ και τους χώρους της Έκθεσης είτε νωρίτερα το Σάββατο, είτε την Κυριακή το πρωί και τη Συνέντευξη Τύπου το μεσημέρι της Κυριακής. Επίσης, ο κ. Τσίπρας έχει στα χέρια του πρόσκληση του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, το οποίο φέτος κλείνει έναν αιώνα ζωής και δραστηριότητας, να είναι ο κύριος ομιλητής στο γεύμα που παραδοσιακά παραθέτει το ΕΒΕΘ το μεσημέρι του Σαββάτου των εγκαινίων, στους προέδρους όλων των Επιμελητηρίων της χώρας, οι οποίοι βρίσκονται πάντα στη Θεσσαλονίκη εκείνη την ημέρα για τη γενική συνέλευση της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος. Πρακτικά το ΕΒΕΘ τον καλεί να απευθυνθεί θεσμικά στο σύνολο των επιχειρήσεων της χώρας –από τις πιο μικρές μέχρι τις πιο μεγάλες- και να παρουσιάσει τις σκέψεις και τους σχεδιασμούς του για την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας.
ΥΓ. Εννοείται ότι η Θεσσαλονίκη αναμένεται να ζήσει στα εγκαίνια της ΔΕΘ ένα σαββατοκύριακο με σιδερόφραχτο σκηνικό. Όπως παλιά. Διότι άλλο είναι –για παράδειγμα- μια κατασκήνωση των no border και η ηρεμία της πόλης και άλλο η ασφάλεια και η ησυχία του κυβερνητικού κλιμακίου.