Ολοένα και μεγαλύτερο γίνεται το χάσμα ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), όσον αφορά τους στόχους των πρωτογενών πλεονασμάτων, όπως φαίνεται τις τελευταίες ώρες στην πράξη. Από τη μια, το Ταμείο υποστηρίζει πως ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% που έχει συμφωνήσει η ελληνική πλευρά με τους Ευρωπαίους εταίρους δεν θα είναι εφικτός και ζητάει – προκειμένου να συμμετάσχει στο πρόγραμμα – από την Αθήνα να λάβει μέτρα για μετά τη λήξη του προγράμματος (2019-2020), που θα εξασφαλίζουν το υψηλό πλεόνασμα που ζητούν και έχουν προβλέψει στο τρέχον μνημόνιο οι Ευρωπαίοι εταίροι.
Συγχρόνως, το Ταμείο θεωρεί ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να λάβει μέτρα για μείωση του αφορολογήτου, καθώς για το ΔΝΤ το βάρος της φορολογίας το σηκώνουν οι λίγοι, αλλά και να γίνει περαιτέρω μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό. Τα παραπάνω δύο μέτρα είναι απαραίτητα για το ΔΝΤ έτσι ώστε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα. Και δεν δείχνει να πείθεται από την πρόθεση της ελληνικής πλευράς να εντάξει - το αφορολόγητο - στον κόφτη.
Κι αυτό γιατί αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι ακόμη και αν η ελληνική πλευρά δεχθεί να δεσμευθεί από τώρα για μέτρα που θα εφαρμοστούν το 2019 - 2020, μετά τη λήξη του προγράμματος, αυτά δεν θα μπορούσαν να είναι η επέκταση του δημοσιονομικού «κόφτη» που ισχύει μέχρι τη λήξη του προγράμματος. Το Ταμείο τονίζει ότι οι οριζόντιες περικοπές που προβλέπονται στον «κόφτη» βλάπτουν ιδιαίτερα την ανάπτυξη και, παρόλο που συμφώνησε να γίνει κάτι τέτοιο σε περίπτωση που δεν επιτευχθούν οι στόχοι μέχρι το 2018, δεν θα δεχθεί την επέκταση αυτού του μέτρου και μετά τη λήξη του προγράμματος.