Οι παλαιότεροι Αμερικανοί έλεγαν ότι θυμόντουσαν ακριβώς πού ήταν και τι έκαναν τη μέρα που πυροβολήθηκε ο Κένεντι. Σε μένα αυτό συνέβη με τον Γκάλη. Ήταν 14 Ιουλίου 1992 και βρισκόμουν στο πίσω κάθισμα ενός ταξί στην οδό Μιχαλακοπούλου, στην Αθήνα όταν άκουσα ότι ο εμβληματικότερος παίκτης της ομάδας μας, αλλά και του ελληνικού μπάσκετ, έφευγε από τον Άρη. Το σοκ ήταν τεράστιο. Τριανταριά χρόνια μετά η εικόνα της πλάτης του ταξιτζή με τα μούσια και το κοντομάνικο κόκκινο πουκάμισο δίπλα στο ραδιόφωνο της κονσόλας, που ανακοίνωνε τη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό, υπάρχει ακόμα ανεξίτηλη στο μυαλό μου.
Δείτε - Το... κιτρινόμαυρο story του Γιάννη Αντετοκούνμπο για τη νέα σελίδα που γυρνάει ο Άρης με τον Χσιάο
Όντας ένας Αρειανός και φανατικός μπασκετόφιλος, που μεγάλωσε στη δεκαετία του '80 στη Θεσσαλονίκη, έζησα από κοντά τη γέννηση και την ακμή του φαινομένου που ονομάστηκε η Αυτοκρατορία του Άρη. Δεκατρία χρόνια καταιγιστικού μπάσκετ και αναρίθμητων επιτυχιών, που πανηγυρίζονταν όχι μόνο από τους οπαδούς της ομάδας αλλά από σχεδόν κάθε Έλληνα φίλαθλο. Και να που ξαφνικά ο αδιαμφισβήτητος εστεμμένος της Αυτοκρατορίας αυτής, ο Νικ, δεν ήταν πλέον εκεί, έχοντας πέσει θύμα του εγωισμού ενός άλλου φανατικού μεν αλλά και αιρετικού Αρειανού, του μακαρίτη πια Θεόφιλου Μητρούδη.
Από τη στιγμή λοιπόν που ανακοινώθηκε η αποχώρησή του, όλοι, όσο και αν δεν θέλαμε να το παραδεχθούμε, γνωρίζαμε ότι οι ημέρες της αυτοκρατορίας ήταν πια μετρημένες, αν και ο Μητρούδης προσπάθησε να χρυσώσει το χάπι φέρνοντας στην ομάδα τον καλύτερο Αμερικανό μπασκετμπολίστα που είχε έρθει μέχρι τότε, ίσως και μέχρι σήμερα στην Ευρώπη, τον Ρόι Τάρπλεϊ. Και πράγματι, την επόμενη χρονιά ο Ταρπλει οδήγησε τον Άρη στην κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού κυπέλλου στην ιστορία της ομάδας. Όμως ακόμα και εκείνη την ώρα των πανηγυρισμών στο Τορίνο, τα μάτια μας ασυνείδητα έψαχναν στο γήπεδο, αναζητώντας τον άνθρωπο με τη φανέλα με το Νο 6, που όμως δεν ήταν πια εκεί. Μάλιστα ο Μητρούδης στο υποσυνείδητο κάθε Αρειανού δεν έμεινε ως ο Πρόεδρος που έφερε το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ομάδα αλλά ως ο Πρόεδρος που έδιωξε τον Γκάλη, μια ρετσινιά που τον ακολουθούσε ως το τέλος της ζωής του.
Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν απλώς, παρά τις κάποιες αναλαμπές, κομμάτια ενός καθοδικού σπιράλ που οδήγησε, την κάποτε κραταιά Αυτοκρατορία, στα όρια της απαξίωσης, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες κάποιων ανθρώπων που όμως δεν είχαν την οικονομική επιφάνεια για να την αναστήσουν.
Άλλωστε η οικονομική παντοδυναμία των ιδιοκτητών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού δεν άφηναν περιθώριο για κάτι καλύτερο.
Όμως παρ' όλη την αγωνιστική και οικονομική απαξίωση ο μπασκετικός Άρης δεν έπαψε ποτέ να είναι γωνιακό μαγαζί. Άλλωστε ο Άρης μαζί με τη Virtus Bologna είναι ίσως οι μόνες ομάδες στην Ευρώπη που διαθέτουν αμιγώς μπασκετικό κοινό.
Το "Nick Galis Hall" ήταν πάντα γεμάτο, ακόμα και τις χρονιές που η ομάδα θύμιζε αγωνιστικά ομάδα της Α2. Και τα χρόνια πέρασαν, ο Νικ είναι πια ένας 65χρονος βετεράνος ο οποίος όμως επιστρέφει πολύ συχνά στο γήπεδο που δόξασε και δοξάστηκε και φέρει το όνομα του. Και στις σποραδικές πια δικές μου επισκέψεις στο γήπεδο που έζησα ως φίλαθλος τις εντονότερες στιγμές μου, αλλά και δημιούργησα φιλίες ζωής που κρατούν μέχρι σήμερα, ανατριχιάζω κάθε φορά που τον βλέπω να μπαίνει όχι πια για να επιτεθεί στο αντίπαλο καλάθι αλλά για καθίσει στην πρώτη σειρά των επισήμων δίπλα στη παλιά δόξα και νυν Πρόεδρο του ΑΣ, τον άνθρωπο με «το χρυσό χέρι» τον Χάρη Παπαγεωργίου.
Και δίπλα μου παρατηρώ νέα παιδιά να πετάγονται από τη θέση τους εκστασιασμένα για να τον επευφημήσουν. Είναι τα παιδιά του Γκάλη, όπως μου αρέσει να τα αποκαλώ, παιδιά που δεν τον είδαν ποτέ να παίζει αλλά μεγάλωσαν ακούγοντας για το μύθο του.
Όταν λοιπόν σήμερα το πρωί άνοιξα τις ειδήσεις, κατάλαβα ότι και ο καλύτερος Έλληνας μπασκετμπολίστας του 21ου αιώνα, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι ένα από τα παιδιά της γενιάς αυτής.
Όπως και οι συνομήλικοί του, αν και δεν τον είδε ποτέ ζωντανά να παίζει, επηρεάστηκε και αυτός από τον μύθο του. Και επηρέασε και άλλους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Άλλωστε ο Γκάλης είναι στο hall of fame του ΝΒΑ. Είναι εύκολο να ψηθεις από τον μύθο ειδικά όταν στον πλασάρει ο Αντετοκούνμπο.
Από χθες το βράδυ λοιπόν ένας 24χρονος πολυεκατομμυριούχος και φανατικός μπασκετόφιλος, ο Αμερικανός κινεζικής καταγωγής Richard Hsiao, στενός φίλος του Γιάννη, είναι ο νέος ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Άρης.
Στις πρώτες του δηλώσεις είπε ότι οδηγήθηκε στην κίνηση αυτή με την προτροπή του Γιαννη ο οποίος του μίλησε για την «ομάδα του Γκάλη», τον Άρη. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη προσφορά του Νικ στη ομάδα της οποίας ήταν και θα είναι ο παντοτινός Βασιλιάς της, το τελευταίο αλλά πιο σημαντικό λέι απ της καριέρας του, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να κάνει καν εκείνο το περίφημο σπάσιμο της μέσης του. Χάρις στον μύθο του ο Αρης μπορεί να ξαναγίνει Αυτοκράτορας.
Σίγουρα αυτό δεν μπορεί να γίνει εν' μια νυκτί. Χρειάζεται χρόνος και πολλή και σοβαρή δουλειά από ανθρώπους που γνωρίζουν. Όμως υπάρχουν πιά όλα τα εχέγγυα για να το πετύχει. Έχει από χθες έναν πολυεκατομμυριούχο ιδιοκτήτη, διαθέτει ένα καυτό και πολύ μπασκετικό γήπεδο, φανατικό και πολυπληθές κοινό, μια ευρέως αναγνωρίσιμη στην Ευρώπη και πολύ «βαριά» φανέλα και κυρίως τον περιβάλλει η αίγλη του ανθρώπου που πρόσφερε τα μέγιστα στο Ελληνικό μπάσκετ και το έκανε το εθνικό μας σπορ.
Από χθες «το πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ναι» με το οποίο εμείς οι Αρειανοί ζήσαμε τα πέτρινα χρόνια, έχει δώσει τη θέση της στο «Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται».
Άλλωστε το Ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται τον Άρη προκειμένου να σπάσει πλέον το όλο και πιο τοξικό δίδυμο των αιωνίων της Αθήνας που έχει οδηγήσει σε απαράδεκτες καταστάσεις για το άθλημα.
Και μπορεί στο τέλος της ημέρας το μπάσκετ να είναι απλώς ένα παιχνίδι, αλλά για εμάς τους Αρειανούς είναι το δικό μας παιχνίδι.