Πέρασαν 27 χρόνια και κανείς δεν ξέχασε εκείνη την αποφράδα ημέρα της 4ης Οκτωβρίου του 1999 όταν 6 οπαδοί του ΠΑΟΚ, 17-25 χρόνων, άφησαν την τελευταία τους πνοή σε ένα φρικτό τροχαίο δυστύχημα που συνέβη στα Τέμπη. Οι θύμισες επέστρεψαν με αφορμή την αδιανόητη τραγωδία στη Ρουμανία, την περασμένη Τρίτη, όταν ένα βανάκι με 10 οπαδούς του ΠΑΟΚ, που είχε κατεύθυνση τη Λιόν της Γαλλίας, για τον αγώνα με την ομώνυμη ομάδα, έπεσε με ταχύτητα πάνω σε φορτηγό, με αποτέλεσμα 7 νεαροί να χάσουν τη ζωή τους.
Δύο τραγωδίες, μία ομάδα, μια πόλη και μια χώρα σε σοκ, φέρνει στο νου όσα συνέβησαν πριν από 27 χρόνια και ενώνουν τη φωνή που σπάει από συγκίνηση στο σύνθημα των οπαδών του ΠΑΟΚ, «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε».
6 αετόπουλα πέταξαν ψηλά στην κοιλάδα των Τεμπών
Ένα λεωφορείο γεμάτο νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, μέλη του Συνδέσμου Φίλων ΠΑΟΚ Κορδελιού, στη Δυτική Θεσσαλονίκη, που ερχόταν από την Αθήνα, όπου φώναξαν, χειροκρότησαν, αποθέωσαν την αγαπημένη τους ομάδα στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό. Τι κι αν το τελικό σκορ ήταν 1-1, εκείνες και εκείνοι ήταν ενθουσιασμένοι που βρέθηκαν στις κερκίδες και απόλαυσαν το ματς. Επιστροφή στη Θεσσαλονίκη κατά το ξημέρωμα, τα βλέφαρα άρχισαν να βαραίνουν μετά τον Βόλο, στα Τέμπη οι περισσότεροι κοιμόταν. Ένα μπαμ και ύστερα ο θάνατος. Το ημερολόγιο έδειχνε Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 1999 και το ρολόι 4.30. Το δυστύχημα συνέβη 2 χιλιόμετρα μακριά από τα διόδια των Τεμπών, όταν το τουριστικό λεωφορείο συγκρούστηκε μετωπικά με φορτηγάκι. Ο Χαράλαμπος Ζαπουνίδης 20 χρόνων, ο Δημήτρης Ανδρεαδάκης 25, η Χριστίνα Τζιόβα 18, ο Αναστάσιος Θέμελης 22, ο Γιώργος Γκανάτσιος 17 και ο Κυριάκος Λαζαρίδης επίσης 17, άφησαν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο. Άλλοι 33 επιβάτες τραυματίστηκαν, κάποιοι μάλιστα σοβαρά, όπως ο Μπάμπης Τσολακίδης, ο οποίος έχασε το αριστερό του πόδι.
«Καθόμουν δύο θέσεις πίσω από τον οδηγό. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί ήμουν αρχηγός του λεωφορείου και είχα τον νου μου στα παιδιά. Θυμάμαι καθαρά τη σύγκρουση και όσα ακολούθησαν. Από το τράνταγμα, έπεσα κάτω από το τραπεζάκι και μετά άρχισε το λεωφορείο να κατρακυλά. Όταν σταμάτησε, βγήκα έξω. Τα παιδιά που σκοτώθηκαν κοιμόταν τα 5 στον πάνω όροφο -ήταν διώροφο το λεωφορείο- και το ένα πίσω από τον οδηγό».
Ο Ηλίας Βλαχόπουλος, που μιλάει στη Voria, ήταν 27 χρόνων, μέλος του Σ.Φ. ΠΑΟΚ Κορδελιού και αρχηγός της αποστολής στο μοιραίο λεωφορείο. Ως οπαδός του ΠΑΟΚ μέχρι και σήμερα ακολουθεί την αγαπημένη του ομάδα εντός και εκτός Ελλάδας. Η αδιανόητη τραγωδία, την περασμένη Τρίτη στη Ρουμανία, όπου σε ανάλογο τροχαίο δυστύχημα έχασαν τη ζωή τους οι 7 οπαδοί, ανέσυρε στη μνήμη του εκείνο το ξημέρωμα της 4ης Οκτωβρίου του 1999. Όχι πως έφυγε και ποτέ, αλλά η αφορμή ήταν πολύ δυνατή και πολύ σκληρή για να το προσπεράσει.
«Πάλι το ίδιο;»
«"Πάλι το ίδιο;" φώναξα όταν άκουσα για το δυστύχημα με τα αδέρφια μας. Σαν φλας μπακ πέρασε εκείνο το ξημέρωμα από μπροστά μου. Αυτόματα το μυαλό μου ανέσυρε το δυστύχημα που είχαμε εμείς. Σαν να το ξανάζησα, σαν να χτύπησα εγώ, σαν να πόνεσε η δική μου καρδιά, σαν να είδα τα αίματα γύρω μου, σαν να ήμουν εκεί». Πέρασαν 27 χρόνια και ο Ηλίας Βλαχόπουλος βλέπει πιο ψύχραιμα τα πράγματα... Όχι όλες τις στιγμές, γιατί κάθε πληροφορία που μαθαίνει για την τραγωδία στη Ρουμανία, φέρνει αυτόματα στον νου του μια άλλη, εξίσου οδυνηρή λεπτομέρεια, από εκείνη που συνέβη το 1999 στα Τέμπη.
Όταν επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, είπε πως δεν θα ξαναμπεί σε λεωφορείο. Ούτε για εκδρομή με την αγαπημένη του ομάδα, ούτε καν για κάποια μετακίνηση. «Δεν άντεχα να ανέβω τα σκαλοπάτια ενός λεωφορείου. Ποτέ μη λες ποτέ όμως. Μπήκα ξανά στο λεωφορείο του Συνδέσμου δύο χρόνια μετά και ταξίδεψα πάλι για αγώνα στην Αθήνα, στις 12 Μαΐου 2001, τότε που ο ΠΑΟΚ στέφθηκε κυπελλούχος Ελλάδας, νικώντας τον Ολυμπιακό με σκορ 4-2».
Αυτή ήταν μια νέα αρχή, «έκτοτε δεν έχω χάσει αγώνα του ΠΑΟΚ, είτε εντός έδρας είτε εκτός. Ο ΠΑΟΚ είναι η ζωή μου. Μπορώ να καταλάβω τα παιδιά που νοικιάζουν αυτοκίνητα, πληρώνουν αεροπορικά εισιτήρια, μαζεύουν χρήματα, ευρώ το ευρώ για ένα εισιτήριο της ομάδας. Που μετακινούνται από τη μια άκρη ως την άλλη, αυτούς που φεύγουν από τον Έβρο κι έρχονται στη Θεσσαλονίκη για λίγες ώρες κι αυτούς που φεύγουν από τη Θεσσαλονίκη για τη Γαλλία οδικώς μέσω Ρουμανίας. Είναι μια αγάπη δυνατή, ένα πάθος ασίγαστο».
Τα δάκρυα από την απώλεια των 7 αετόπουλων δεν στέγνωσαν, τα λουλούδια στους τάφους τους δεν μαράθηκαν ακόμη, ο ΠΑΟΚ -και όχι μόνο- είναι σε πένθος, η Θεσσαλονίκη και το πανελλήνιο σε σοκ. «Τι σημασία έχουν όσα θα πούμε. Καμία. Εφτά αετόπουλα πήγαν να συναντήσουν τα έξι αδέρφια τους που έφυγαν τόσο, μα τόσο άδικα, στα Τέμπη το 1999. Στα καταραμένα Τέμπη... Εκεί όπου ζήσαμε ένα ξημέρωμα που δεν ξεχάστηκε ποτέ – και δυστυχώς ξαναγύρισε».
