Η κοινοβουλευτική μάχη που άρχισε χτες και ολοκληρώνεται αύριο αποτελεί πιθανότατα έναν διάλογο κωφών. Προφανώς και δεν περίμενε κάποιος κάτι περισσότερο, αφού υπάρχουν παγιωμένες απόψεις σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση και είναι λογικό ότι με τις κοινοβουλευτικές ισορροπίες αυτή η συζήτηση είναι ευκταία για να βγάλουν συμπεράσματα όσοι ακούν, αλλά όλοι γνωρίζουμε την κατάληξή της.
Η πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσαν τελικά τέσσερα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας και Νέα Αριστερά) συν ανεξάρτητοι βουλευτές (όλοι εκείνοι που ανήκουν στο Κίνημα Δημοκρατίας χωρίς να συγκροτούν κοινοβουλευτική ομάδα και ορισμένοι άλλοι) δεν αναμένεται να διαταράξει την κοινοβουλευτική συσπείρωση της κυβέρνησης.
Όμως ήδη μπορούμε να μιλάμε για μια νίκη της αντιπολίτευσης όσον αφορά στον αριθμό των βουλευτών που υπέγραψαν την πρόταση δυσπιστίας. Είναι 85 άρα περισσότεροι από την κοινοβουλευτική δύναμη καθενός από τα κόμματα που την υποστηρίζουν.
Μια νίκη πολιτικά κατέγραψε και ο πρωθυπουργός, καθώς με την ομιλία του φρόντισε να συσπειρώσει τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας στη λογική «όλοι τους και μόνοι μας» και να απαντήσει θεωρώ πειστικά στο αίτημα της κοινωνίας για δικαιοσύνη και απόδοση ευθυνών, δεδομένου ότι και «ναι» στην προανακριτική είπε και αποφασισμένος να διευκολύνει τα πράγματα για την εκδίκαση της υπόθεσης δήλωσε και έτοιμος να κάνει τομές στη δομή και τη λειτουργία του κράτους συνολικά τοποθετήθηκε.
Εφόσον αποτέλεσμα δεν πρόκειται να παραχθεί, η μάχη είναι ξεκάθαρα εντυπώσεων και μένει να δούμε τελικά εάν μπορεί να γυρίσει το κλίμα, που κυρίως βαρύνει την κυβέρνηση αυτό το διάστημα. Αν τελικά μπορεί μέσα από αυτή τη διαδικασία να εκτονωθεί (όπως δείχνει) η ένταση που δημιουργήθηκε με τις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου. Και εκτόνωση της έντασης σημαίνει ότι προφανώς και τα Τέμπη θα συνεχίσουν να βρίσκονται στην πολιτική επικαιρότητα, όμως όχι ως κυρίαρχο θέμα, όπως τώρα.
Τα πρώτα συμπεράσματα
Στα πολιτικά συμπεράσματα της πρώτης μέρας για την κυβέρνηση και τη ΝΔ το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να εμφανίσει τη στάση της αντιπολίτευσης ως στάση που δεν συμβαδίζει με τις αντιδράσεις της κοινωνίας. Ο πρωθυπουργός είπε πως αυθαίρετα μετατρέπει η αντιπολίτευση το αίτημα για δικαιοσύνη σε αίτημα για να φύγει η κυβέρνηση. Κράτησε μάλιστα επιθετική στάση απέναντι στην αντιπολίτευση συνολικά και αποφάσισε να αντιπαρατεθεί με σκληρό τρόπο στη Βουλή. Έβγαλε και πάλι αγανάκτηση για όσα καταμαρτυρούν στην κυβέρνηση περί συγκάλυψης κτλ., και επιπλέον αρνήθηκε όλες τις καταγγελίες που έχουν γίνει για τα Τέμπη, κάνοντας λόγο για θεωρίες συνωμοσίας και fake news που έχουν καταρρεύσει και θα διαλυθούν όταν γίνει η δίκη. Από εκεί και πέρα ο πρωθυπουργός έκανε αυτοκριτική, έκανε λόγο για μεθόδευση με στόχο να πέσει η κυβέρνηση και έκλεισε κάθε παράθυρο για πρόωρες εκλογές. Δίνοντας έτσι και προοπτική τόσο στην κοινοβουλευτική ομάδα του, όσο και στην κυβέρνησή του, ώστε να κάνει πράξη όσα δεσμεύτηκε για τη βελτίωση του ελληνικού σιδηροδρόμου. Και επιπλέον μίλησε για το «βαθύ κράτος» και τις χρόνιες παθογένειες. Αναγνώρισε ότι στα έξι χρόνια διακυβέρνησης δεν έβαλε όσο χέρι θα έπρεπε σε κατεστημένες νοοτροπίες και παθογένειες και δήλωσε αποφασισμένος να το κάνει με πιο αποτελεσματικό τρόπο, προαναγγέλλοντας μάλιστα και αλλαγές στο δημόσιο με την επέκταση της αξιολόγησης (επιτέλους). Και τέλος ο πρωθυπουργός έδειξε έτοιμος να δώσει και πολλές μάχες στο μέλλον κι όχι να καταθέσει τα όπλα υπερασπιζόμενος το έργο της κυβέρνησής του και τις σημαντικές μεταρρυθμίσεις που έγιναν την προηγούμενη εξαετία. Ήταν μάλιστα συνεπής όσον αφορά σε όσα είπε προ ημερών για απάντηση ακόμα και στις θεωρίες συνωμοσίας εντός της Βουλής, γι' αυτό εξάλλου και οι τοποθετήσεις του είχαν προσωποποιημένο χαρακτήρα (τα βέλη πήγαν στον κ. Ανδρουλάκη, στην κ. Κωνσταντοπούλου, στον κ. Βελόπουλο, στον κ. Παππά και πάει λέγοντας). Τέλος έδειξε έτοιμος για την κοινοβουλευτική μάχη, ενώ απευθύνθηκε και στην κοινωνία επισημαίνοντας πως είναι αποφασισμένος να κάνει ό,τι απαιτείται προκειμένου να μη μείνουν σκιές στην υπόθεση των Τεμπών.
Η αντιπολίτευση
Ο Νίκος Ανδρουλάκης το πήρε πάνω του για την αντιπολίτευση κι από τη συζήτηση στη Βουλή φαίνεται να κερδίζει πολιτικά μπόνους. Ο κ. Ανδρουλάκης ίσως για πρώτη φορά ήταν εξαιρετικά επιθετικός στον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση. Η φρασεολογία που χρησιμοποίησε δεν είναι η συνηθισμένη. Αντιθέτως ήταν εξαιρετικά δηκτικός και επιθετικός προσπαθώντας να αναδείξει τα δικά του αρχηγικά χαρακτηριστικά και να πείσει ότι μπορεί να ηγηθεί μιας κυβέρνησης στο μέλλον. Προφανώς απάντησε και ο ίδιος στους ισχυρισμούς του κ. Μητσοτάκη, ενώ η μακροσκελής πρόταση δυσπιστίας είχε ήδη θέσει όλα τα ζητήματα που έθεσε και ο ίδιος στην κοινοβουλευτική τοποθέτησή του. Ο κ. Ανδρουλάκης όμως το πήγε ένα βήμα πιο πέρα με χαρακτηρισμούς ιδιαιτέρως οξείς και με προσωποποιημένη επίθεση στον πρωθυπουργό. Εκεί όμως που στηρίχθηκε η τοποθέτησή του ήταν η συγγνώμη που δεν ζήτησε ο κ. Μητσοτάκης στη Βουλή. Αυτό θα μείνει από την ομιλία του κ. Ανδρουλάκη, διότι «μιλάει» στο αντικυβερνητικό μέτωπο, του οποίου μπορεί να μην ηγείται ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αλλά με αυτό τον τρόπο πέρασε στον κόσμο. Γενικώς η εμφάνιση του κ. Ανδρουλάκη στη Βουλή ήταν ηγετική και αυτή τη φορά έκλεισε και στόματα στο εσωτερικό του κόμματός του, που τον χαρακτήριζαν «πολύ ήπιο». Ενίσχυσε το αρχηγικό προφίλ του.
Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί προφανώς και στοχοποίησαν την κυβέρνηση, όμως δεν φαίνεται να αλλάζει κάτι στο πολιτικό ζύγι τους. Καταγράφουν κέρδη και ζημιές, αλλά όχι από την κοινοβουλευτική διαδικασία. Είναι τα κέρδη και οι ζημιές που κατέγραψαν από τη στάση τους στις συγκεντρώσεις. Όλοι πάντως έχουν υιοθετήσει καταγγελτικό ύφος απέναντι στον κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνηση και έδειξαν ότι δεν είναι διατεθειμένοι να ρίξουν τους τόνους στο εξής. Αντιθέτως, πηγαίνουμε κατά πάσα πιθανότητα με αφορμή ή και αιτία τα Τέμπη σε μια περίοδο πολιτικής έντασης.
Η συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας άρχισε χτες το βράδυ και θα συνεχιστεί μέχρι αύριο. Αν υπάρχει ακόμα κόσμος που ακούει για να καταλάβει και να μάθει, για να σχηματίσει άποψη κι όχι μόνο για να απαντήσει, τότε έχει και ουσία έχει και επιρροή στο πολιτικό κλίμα του επόμενου διαστήματος. Αλλιώς απαξιώνεται άλλος ένας θεσμός...
Το ερώτημα δεν είναι όμως αν σε ένα τέτοιο κλίμα αντέχει η κυβέρνηση, ξεπερνώντας διαδηλώσεις και πρόταση δυσπιστίας, αλλά αν αντέχει για ακόμα δυο χρόνια η αντιπολίτευση...