«Ο χώρος δεν είναι ποτέ ουδέτερος. Είναι το πεδίο όπου οι υπάρξεις, τα σώματα, τα υλικά και τα βλέμματα συνδιαλέγονται, αλληλοδιεισδύουν και μεταμορφώνονται. Δεν υπάρχει «χώρος» χωρίς σχέση· είναι πάντοτε κάτι ανάμεσα, μια δυναμική κατάσταση που γεννιέται μέσα από τη συνύπαρξη».
Αυτό είναι το σκεπτικό 7 καλλιτεχνών, που συμμετέχουν στην ομαδική έκθεση «Χωρικές συμβιώσεις», η οποία εγκαινιάζεται σε επιμέλεια Φρόσως Πίνη, την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου στο Pikap Kato (Ολύμπου 57, Θεσσαλονίκη), όπου και θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό ως τις 4 Νοεμβρίου.
Πρόκειται για τη δουλειά των: Μαρίνου Τσαγκαράκη, Αθανασίου Τσάτση, Ναταλίας Αστραία, Ραφαήλ Τζιλαβιάν, Sonke, Άκη Γιούσμη, Ντάνιελ Τζήκα Δέλλιου και Χριστιάνας Αλιέντε, οι οποίοι, όπως αναφέρουν «ορίζουμε τον χώρο συχνά μέσα από όρια· τοίχους, επίπεδα, επιφάνειες που διαχωρίζουν το ένα από το άλλο. Ωστόσο, το όριο δεν είναι ποτέ απλώς γραμμή αποκλεισμού. Είναι και επιφάνεια επαφής, σημείο συνάντησης, τόπος εισβολής. Εκεί ακριβώς γεννιέται η έννοια της χωρικής συμβίωσης: εκεί όπου τα διαφορετικά δεν αποκλείουν το ένα το άλλο, αλλά συμβιώνουν μέσα από τη μεταξύ τους τριβή, τη συν-παρουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση».
Στο πλαίσιο λειτουργίας της έκθεσης στις 2 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί performance από τον Πέτρο Αναστασίου σε επιμέλεια του Αλέξανδρου Πλωμαρίτη.
«Η αντανάκλαση, ως φαινόμενο, αποτελεί την πιο καθαρή μεταφορά αυτής της σχέσης. Ένας καθρέφτης, ένα γυαλί, μια λεία επιφάνεια νερού, δεν είναι απλώς μέσο αναπαράστασης του ήδη υπάρχοντος. Είναι ένας μετα-χώρος, ένας διπλασιασμός που ανοίγει το πεδίο του πραγματικού και το μετατρέπει σε κάτι άλλο: έναν χώρο πολλαπλό, αμφίσημο, διαπερατό. Η αντανάκλαση καταργεί τα σαφή όρια ανάμεσα στο μέσα και το έξω, το πραγματικό και το φανταστικό. Το είδωλο δεν αντικαθιστά το σώμα, αλλά το συνοικεί — συνυπάρχει μαζί του», αναφέρεται στη σχετική ενημέρωση.
Στις Χωρικές συμβιώσεις, η εμπειρία γίνεται ρευστή: ο θεατής βλέπει και ταυτόχρονα βλέπεται, κινείται μέσα σε ένα πεδίο: φως, σώμα και υλικό διαμορφώνουν από κοινού το χωρικό γεγονός. Δεν υπάρχει σταθερό σημείο θέασης, παρά μόνο συνεχείς μετατοπίσεις. Ο χώρος δεν προσφέρεται, αλλά συγκροτείται μέσα από την εμπειρία.
Ο Μαρίνος Τσαγκαράκης, μέσα από το φωτογραφικό του project “Paradise Inn”, διερευνά τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές μεταμορφώσεις του τοπίου υπό την πίεση της τουριστικής ανάπτυξης. Ο χώρος εδώ είναι πολιτικός — ένας τόπος όπου το βλέμμα συναντά τα ίχνη της ανθρώπινης επέμβασης και της απώλειας ταυτότητας.
Η Ναταλία Αστραία εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στην επιθυμία, την απώλεια και τη σωματικότητα. Μέσα από τρεις εκτυπώσεις σε αλουμίνιο, το άγγιγμα γίνεται πράξη ρίσκου και αποκάλυψης — ένας χωρικός διάλογος ανάμεσα στην ορατότητα και την ευαλωτότητα.
Ο Άκης Γιούσμης, μέσα στο πλαίσιο της απόλυτης ελευθερίας ξεκινά να ζωγραφίζει χωρίς πλάνο, με οδηγό το ένστικτο. Στην προσπάθειά του να συλλάβει το άπειρο, μοναδικό του όριο ο καμβάς, που δρα ως υλικό όριο στην απεραντοσύνη της έμπνευσης.
Ο Rafael Jilavian, με την εγκατάστασή του, δημιουργεί ένα πεδίο φωτός και ειδώλων που αμφισβητεί τη σταθερότητα του πραγματικού. Αντλώντας από την πλατωνική σκέψη, ο καλλιτέχνης επιχειρεί να «σπάσει» τα οπτικά όρια των αντικειμένων, φέρνοντας τον θεατή σε μια εμπειρία πολλαπλών, μεταβαλλόμενων ειδώλων μέσα από την αντανάκλαση.
Η Χριστιάνα Αλιέντε στα έργα της δεν περιγράφει τον κόσμο· τον ανακαλύπτει εκ νέου, σαν να πρόκειται για έναν κόσμο κρυμμένο μέσα σε άλλον. Εκεί, στα σημεία της φαινομενικής στασιμότητας, γεννιέται η κίνηση — μέσα από τα έντονα χρώματα και όρια των έργων της. Το όνειρο προσεγγίζεται ως έναν τόπο παγίδευσης αλλά και απελευθέρωσης.
Ο Ντάνιελ Τζήκας Δέλλιος χρησιμοποιεί το στοιχείο του νερού όχι μόνο ως θεματικό άξονα, αλλά και ως οπτική μεταφορά για τη ρευστότητα της σύγχρονης ύπαρξης. Το είδωλο, η αντανάκλαση και το κενό συνυπάρχουν σε ένα πεδίο αμφισημίας, όπου η ομορφιά συναντά την ανησυχία.
Ο Αθανάσιος Τσάτσης (CHACHIS) χρησιμοποιεί υλικά όπως πολυουρεθάνη, ύφασμα και τσιμέντο, για να χτίσει γλυπτά που ισορροπούν ανάμεσα στο άναρχο και το ακριβές. Το έργο του εκτείνεται από τη γλυπτική έως τη μόδα και την κινούμενη εικόνα, εξερευνώντας πώς διαφορετικά μέσα μπορούν να διαμορφώσουν οπτικές αφηγήσεις και συναισθηματικές εμπειρίες. Το Kionas λειτουργεί ως σωματική διερεύνηση της ισορροπίας και της μνήμης των υλικών.
Ο Sonke κινείται ανάμεσα σε διαφορετικές φιγούρες, άλλες πιο ελεύθερες, βγαλμένες από τον κόσμο των ονείρων και άλλες πιο αυστηρές, περιχαρακωμένες μέσα σε έντονες γραμμές, οι οποίες δεν διαχωρίζουν απλά, αλλά αποπνέουν έντονο δυναμισμό. Οι γραμμές αυτές συμβολίζουν την αέναη κίνηση της υπάρξης. Αρχή – τέλος – αρχή.
