Συνέρχεται σήμερα το υπουργικό συμβούλιο, πιθανότατα για τελευταία φορά υπό την παρούσα σύνθεση, προκειμένου να προωθήσει προς ψήφιση μέτρα με κοινωνικό πρόσημο, σε μια προσπάθεια «αλλαγής ατζέντας» ώστε να ξεχαστεί το συντομότερο η Συμφωνία των Πρεσπών. Το ερώτημα, μετά την κύρωση της συμφωνίας, είναι πότε θα στηθούν κάλπες για τις εθνικές εκλογές.
Η περίπτωση του Μαρτίου φαίνεται μάλλον απίθανη καθώς η κυβέρνηση δεν θα ήθελε με τίποτε να πάει σε μια εκλογική αναμέτρηση με νωπές ακόμη τις «Πρέσπες». Συνεπώς τα δύο σενάρια που απομένουν είναι ο Μάιος και ο Οκτώβριος. Ο πρωθυπουργός θα επιθυμούσε να εξαντλήσει και την τελευταία ημέρα της θητείας του, όπως το έχει άλλωστε, επισημάνει πολλές φορές. Το ερώτημα, όμως είναι, εάν αυτό πράγματι τον εξυπηρετεί και εάν διαθέτει πολιτικά καύσιμα ώστε να φτάσει έως εκεί.
Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις οι αποφάσεις για τον χρόνο των εκλογών δεν πρόκειται να ληφθούν πριν από το τέλος Φεβρουαρίου, ίσως και μέσα στον Μάρτιο. Έως τότε το Μέγαρο Μαξίμου σχεδιάζει να ξεδιπλώσει το νομοθετικό έργο το οποίο θα έχει έντονο κοινωνικό χαρακτήρα (αύξηση κατώτατου μισθού, 120 δόσεις, προστασία πρώτης κατοικίας κ.λπ.), καθώς και να προωθήσει κάποιες πρωτοβουλίες που θα έχουν στοιχεία μεταρρύθμισης, όπως οι συνταγματικές αλλαγές και οι σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας.
Παράλληλα θα θέσει σε άμεση εφαρμογή άλλους δύο σχεδιασμούς του. Ο πρώτος αφορά την αναζωπύρωση της σκανδαλολογίας, μέσω της υπόθεσης Novartis, με στόχο την όξυνση της πόλωσης, επί τη βάσει αυτή τη φορά του λεγόμενου «ηθικού πλεονεκτήματος» στο οποίο η κυβέρνηση θεωρεί ότι υπερτερεί. Συγχρόνως, ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει διεμβολισμό της κεντροαριστεράς εντάσσοντας στο νέο κυβερνητικό σχήμα στελέχη προερχόμενα από το πρώην ΠΑΣΟΚ και ενδεχομένως και από τη ΔΗΜΑΡ και το Ποτάμι.
Σύμφωνα, μάλιστα, με πληροφορίες, ο Αλέξης Τσίπρας σχεδιάζει να προχωρήσει σε μια εντυπωσιακή πολιτική πρωτοβουλία, αλλάζοντας ακόμη και τον τίτλο του κόμματός του από ΣΥΡΙΖΑ σε «Προοδευτική Συμπαράταξη» ή κάτι ανάλογο, ώστε να σηματοδοτήσει την οριστική στροφή του κυβερνώντος κόμματος προς την κεντροαριστερά. Με τον τρόπο αυτόν, εκτός των άλλων, θα τραβήξει και μια οριστική διαχωριστική γραμμή με το μνημονιακό παρελθόν του, αλλά και με την «ανάρμοστη» συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο.
Ξεδιπλώνοντας όλες αυτές τις πρωτοβουλίες το Μέγαρο Μαξίμου θα παρακολουθεί, μέσω την δημοσκοπήσεων, τον βαθμό αποδοχής τους και, κάπου εκεί, προς τα τέλη Φεβρουαρίου, αρχές Μαρτίου ο πρωθυπουργός θα λάβει τις αποφάσεις του για τον χρόνο των εκλογών. Ο κ. Τσίπρας γνωρίζει πολύ καλά ότι οι πιθανότητες ανατροπής των σημερινών δημοσκοπικών δεδομένων είναι ελάχιστες γι’ αυτό και βασικός εκλογικός στόχος του είναι στην επόμενη Βουλή, να μην υπάρχει κυβερνητική πλειοψηφία άνω των 180 εδρών, ικανή αφενός μεν να αλλάξει τον εκλογικό νόμο, ακυρώνοντας οριστικά την απλή αναλογική και αφετέρου να μην μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας το 2020.
Εάν δει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ή όπως αλλιώς θα λέγεται ενδεχομένως, εμφανίζει δημοσκοπική στασιμότητα, τότε θα επιχειρήσει να πάει σε εκλογές τον Μάιο, μαζί με τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές. Σε διαφορετική περίπτωση, εάν το κυβερνών κόμμα εμφανίζει σοβαρές αυξητικές τάσεις τότε ίσως σκεφτεί τον Οκτώβριο.
Πάντως, η λύση του Οκτωβρίου παρουσιάζει ορισμένα αρνητικά. Το πρώτο είναι ότι εάν στις ευρωεκλογές το κυβερνών κόμμα ηττηθεί καθαρά με περισσότερες από πέντε μονάδες το πιθανότερο είναι η διαφορά αυτή τον Οκτώβριο να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο καθώς η ΝΔ θα έχει αποκτήσει αέρα αυτοδυναμίας. Επιπλέον, οι καλοκαιρινοί μήνες, εκτός του ότι δεν προσφέρονται για πολιτικές πρωτοβουλίες ικανές να ανατρέψουν μια παγιωμένη πολιτική κατάσταση, περικλείουν και απρόοπτα, όπως για παράδειγμα η περσινή τραγωδία στο Μάτι. Συμπερασματικά, και με βάση τα έως σήμερα δεδομένα, ο Μάιος φαντάζει μάλλον πιθανότερος.