Προς το παρόν, η ανησυχία δεν εκφράζεται δημοσίως, αλλά μόνο πίσω από κλειστές πόρτες. Ωστόσο, αυτή η «σιωπή» από κάποια στιγμή και μετά, γίνεται εκκωφαντική, ειδικά κατά τις μέρες που – κυρίως – οι αγορές ομολόγων, που είναι το πιο κρίσιμο βαρόμετρο, ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο.
Ο λόγος αφορά στην πορεία συγκεκριμένων ευρωπαϊκών οικονομιών, που όπως διατυπώνεται, προς το παρόν ευγενικά, δεν εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να βελτιώσουν τη δημοσιονομική τους θέση. Τι συνεπάγεται αυτό πρακτικά; Σύμφωνα με τους διαμορφωτές της οικονομικής και πολιτικής γραμμής στα κέντρα αποφάσεων, είναι οι χώρες που εξακολουθούν να έχουν ανάγκη από δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά δεν το κάνουν.
Ποιες «φωτογραφίζονται» κατ αυτόν τον τρόπο; Κυρίως οι χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος. Είναι αυτές που βρίσκονται σε ιδιαίτερα επισφαλή θέση, καθώς δεν έχουν τον δημοσιονομικό χώρο να αντιμετωπίσουν υφεσιακές πιέσεις. Εν προκειμένω, Ελλάδα και Ιταλία, βρίσκονται στην κορυφή αυτής της άτυπης λίστας. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην τελευταία κοινή είναι η αίσθηση ότι οι αγορές δεν είναι θετικές σε μια δημοσιονομική της χαλάρωση της Ιταλίας και κατά συνέπεια επιβάλλεται ο ιταλικός προϋπολογισμός του 2019 να είναι συνεπής με το ευρωπαϊκό δημοσιονομικό πλαίσιο. Άλλιως ο πέλεκυς των αγορών και όχι μόνο θα είναι βαρύς.
Στην πραγματικότητα, το μήνυμα τόσο προς τη Ρώμη όσο και προς την Αθήνα είναι ότι χάνουν την ευκαιρία να μειώσουν το χρέος τους σε μια περίοδο που οι συνθήκες είναι ακόμη ευνοϊκές. Στο μέλλον, κανείς δεν θα γνωρίζει...