Σε μια ολική επανεκτίμηση της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί το τελευταίο διάστημα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προχωρά τις τελευταίες ώρες η Αθήνα. Οι αφορμές που της έχουν δοθεί είναι πολλές, με τις περισσότερες από αυτές να έχουν να κάνουν κυρίως με τη στάση που κράτησαν αυτό το κρίσιμο διάστημα οι σύμμαχοι και εταίροι της χώρας στα διεθνή φόρα, αλλά και όχι μόνο.
Για παράδειγμα, ένα κρίσιμο ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει η ελληνική διπλωματία είναι: Πήρε η Ελλάδα ό,τι προσδοκούσε από την τελευταία Σύνοδο Κορυφής για το θέμα της τουρκικής συμφωνίας με τη Λιβύη για την μεταξύ τους υποτιθέμενη ΑΟΖ; «Θα μπορούσε και περισσότερα» είναι η απάντηση που δίνεται από κοινοτικές πηγές. Και στο νέο, εύλογο ερώτημα μας, αν το ...ανικανοποίητο οφείλεται σε πλημμελή προετοιμασία, η απάντηση είναι: «Η Ελλάδα πρέπει να αναβαθμίσει πολύ το λόμπινγκ στις Βρυξέλλες, στην Ουάσιγκτον κι όπου αλλού κρίνεται σκόπιμο ότι πρέπει να το κάνει καθώς και να θυμάται ότι δεν μπορεί να διαχειρίζεται δυο μεγάλα θέματα παράλληλα.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι «από την στιγμή που η Ελλάδα έχει το Βερολίνο στο πλάι της για το προσφυγικό, δεν μπορεί να την έχει και για το λιβυκό». Οπερ σημαίνει ότι «εκεί θα πάει αναγκαστικά μόνο με το Παρίσι». Όπως και φαίνεται να γίνεται έως τώρα. «Οι άλλες χώρες, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα της χτυπούν ενθαρρυντικά το χέρι στην πλάτη», αλλά πέραν τούτου μηδέν. Ανεξαρτήτως των ανακοινωθέντων που γίνονται και θα γίνονται...