Σε σκοτσέζικο ντους παραπέμπει η απειλή της μερικής εξαίρεσης της Ελλάδας από τη ζώνη του Σέγκεν. Αρχές της εβδομάδας, ως γνωστόν, το ενδεχόμενο συζητούνταν σοβαρά, στο Άμστερνταμ, στο πλαίσιο της εκεί ευρωπαϊκής διάσκεψης, που λάμβανε χώρα, στο πλαίσιο της ολλανδικής προεδρίας της ΕΕ. Μάλιστα, ο Βέλγος υπουργός Μετανάστευσης, το έθεσε για πρώτη φορά ανοικτά σε τόσο υψηλό επίπεδο, στο πλαίσιο ενός κοινοτικού οργάνου. Το ευτυχές γεγονός είναι ότι τις ώρες που ακολούθησαν η πίεση χαλάρωσε, αλλά δεν έχει εκλείψει.
Και όποιος ακούσει προσεκτικά τις δηλώσεις Μουζάλα, έκτοτε, μπορεί να καταλάβει το γιατί.
Πού βρισκόμαστε τώρα; Ως γνωστόν, πήραμε μια νέα προθεσμία για την κατασκευή των προβλεπόμενων hot spots στα νησιά του Αιγαίου, έως τα μέσα Φεβρουαρίου. Αλλιώς, η απειλή θα επιστρέψει, και μάλιστα δριμύτερη. Τουλάχιστον, αυτή είναι η εκτίμηση που υπάρχει και σε επίπεδο Κομισιόν, ασχέτως αν επισήμως δεν επιβεβαιώνει κανείς την συγκεκριμένη προοπτική, που εξακολουθεί να είναι απευκταία για τους περισσότερους.
Το πρόβλημα πάντως είναι ότι στα περισσότερα από τα νησιά που έχουν επιλεγεί, δεν βρίσκονται τα κατάλληλα σημεία για να δημιουργηθούν τα hotspots, για έναν και μοναδικό λόγο: αντιδρούν οι τοπικές κοινωνίες. Φοβούνται «εγκλωβισμό» των μεταναστών στα μέρη τους και γι αυτό δεν θέλουν την κατασκευή τους. Ωστόσο, αργά ή γρήγορα, η Ελλάδα θα πρέπει να τα κατασκευάσει, αν δεν θέλει ολόκληρη η χώρα να μετατραπεί σε ένα απέραντο "στρατόπεδο" μεταναστών.