«Κάθε πρωί που βγαίνει ο ήλιος τα πράγματα είναι το ίδιο απλά όπως ήταν πάντοτε σε τούτο τον κόσμο. Μονάχα που τα πρόσωπα των παιδιών είναι πατρίδες. Κάθε πρωί, με το ίδιο τραγούδι και κάτω από την ίδια υπόσχεση αγάπης όλα μαζί είναι η υδρόγειος που προσεύχεται».
Παραφράζοντας το ποίημα «Διεθνής Παιδούπολη Πεσταλότσι» του Ν. Βρεττάκου και χρησιμοποιώντας δυο παραμύθια και ένα τραγούδι, οι μαθητές και μαθήτριες του Νηπιαγωγείου του Πειραματικού Σχολείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης συνδιαμορφώνουν μαζί με τις εκπαιδευτικούς τη δική τους πρόταση για μια σύγχρονη Χριστουγεννιάτικη Γιορτή.
Επικαιροποιούν την ιστορία της Γέννησης σε αυτό που ζουν και βιώνουν. Ένα παιδί λοιπόν, εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια αναζητά ένα σπίτι για να γεννηθεί και να μεγαλώσει με ασφάλεια, με ελπίδα, με όνειρα. Ένα παιδί σήμερα στη Θεσσαλονίκη. Σε μια Θεσσαλονίκη που θα ήθελαν να είναι όμορφη. Μια όμορφη πόλη για τα παιδιά, μια πόλη γεμάτη αγάπη και καλημέρες στον δρόμο, σαν αυτές που έχουμε ξεχάσει γιατί τα μάτια μας δε γελούν πια κι ας μην υπάρχει ο Ηρώδης ή οι Ρωμαίοι.
Υπάρχουν όμως τόσα πράγματα που μας κάνουν να φοβόμαστε: δεν έχουμε δουλειά, λεφτά, φίλους ίσως και πατρίδα. Η πατρίδα όμως δεν είναι μόνο μια χώρα είναι η παιδικότητά μας, αυτή που πολλές φορές κακοποιείται και με τον τρόπο αυτό δεν έχουμε σπίτι για να επιστρέψουμε και να σώσουμε το παιδί που κρύβει ο καθένας μέσα του. Τα παραμύθια που αποτέλεσαν έμπνευση για τις εκπαιδευτικούς είναι το «Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι» βιβλίο της Χ.Φραγκεσκάκη σε εικονογράφηση Μ. Μπαχά και «Η γιαγιά, το παιδί κι ο κιθαρίστας Φουμ, Φουμ, Φουμ!» βιβλίο του Α. Παπαθεοδούλου σε εικονογράφηση Ν.Σταματιάδη και το τραγούδι «Όμορφη Πόλη» στίχοι Γ. Θεοδωράκης, μουσική Μ. Θεοδωράκης.΄Ολο το κείμενο της γιορτής είναι διανθισμένο από λόγια ποιητών και είναι συγκινητικό να ακούς νήπια να απαγγέλουν Π. Παρέσα, Γ. Ρίτσο, Ν. Βρεττάκο, Κ. Βάρναλη, Ν. Χικμέτ, B. Dylan.
Οι τεχνικές θεάτρου που χρησιμοποιούνται στην παράσταση ενεργοποιούν τους μαθητές και τους οπλίζουν με αισθήματα επάρκειας και ικανοποίησης και ενισχύoυν την αυτοεκτίμηση τους.
Στην παράσταση εμπλέκονται δημιουργικά η δασκάλα της Δ΄ Τάξης Αντωνία Καραγιαννίδου τραγουδώντας ένα ποντιακό Νανούρισμα, ο Αναστάσης Στοΐδης απόφοιτος του Σχολείου με την παραγωγή μουσικής από το ανθρώπινο στόμα, η Ελισάβετ Πασσίδη περσινή φοιτήτρια και πτυχιούχος του τμήματος Νηπιαγωγών με ένα σωματικό αυτοσχεδιασμό και με τραγούδι, η Μαρία Τσιάρκα φετινή φοιτήτρια ως βοηθός σκηνοθέτη, ο Γιώργος Σαντεξής απόφοιτος του σχολείου στην ηχητική επιμέλεια. Το φωτισμό της παράστασης επιμελείται η νηπιαγωγός Β. Γαλανού.
Τη διασκευή και τη σκηνοθεσία του έργου συντονίζει η νηπιαγωγός Σταυρούλα Μαστοροδήμου.
«Στο Νηπιαγωγείο μας δημιουργείται ένα δίκτυο ανθρώπων με κοινό την αγάπη τους για το Σχολείο, την Τέχνη, τον Πολιτισμό. Ένα δίκτυο αγάπης στο οποίο ενσωματώνονται πεντάχρονα παιδιά προκειμένου να καταλαβαίνουν και να νιώσουν τη χαρά του «ανήκειν». Φτιάχνουμε ένα σχολείο αγάπης και συμμετοχής, ένα σχολείο που δηλώνει παρών, έχει φωνή και σας προσκαλεί την Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2019 και ώρα 10.00' το πρωί στην αίθουσα τελετών του σχολείου μας», αναφέρει η κ. Μαστοροδήμου.