Η Άγκυρα έχει αποφασίσει – κι έχει σχεδιάσει – να το παίξει δίπορτο στην ιστορία των μεταναστευτικών ροών. Γιατί έχει καταλάβει ότι είναι το πιο δυνατό χαρτί που έχει στα χέρια της αυτή τη στιγμή στις σχέσεις της με την Ευρώπη. «Πατώντας», άλλωστε, πάνω στην απειλή των αυξημένων ροών, έχει καταφέρει, μέχρι σήμερα, να παίρνει ό,τι ζητά από τη Γερμανία. Και τώρα, δείχνει αποφασισμένη να το πάει ένα βήμα παρακάτω, όπως όλα δείχνουν.
Συγκεκριμένα, θα επιχειρήσει να ελέγξει και τις ροές από τη Βόρεια Αφρική προς την Ευρώπη. Πώς; Μέσω της Λιβύης, στην οποία εξακολουθεί να έχει μεγάλη στρατιωτική παρουσία. Ήδη, οι κυκλωτικές κινήσεις άρχισαν και μαζί άρχισε να τρέχει, για μια ακόμα φορά και το Βερολίνο.
Και κάπως έτσι, λύνεται – έστω και καθυστερημένα - και η απορία, γιατί αποκλείσθηκε, απροειδοποίητα, η Ελλάδα κι από τη δεύτερη συνδιάσκεψη για το λιβυκό ζήτημα, που διοργάνωσε η Γερμανία. Πιθανότατα, κατ' απαίτηση της Τουρκίας και πάλι, όπως και την προηγούμενη φορά.
Το συμπέρασμα, τέλος, που προκύπτει από τη μεγάλη πίεση που δέχεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα η Αθήνα από το Βερολίνο, για να πάρει πίσω 1000 πρόσφυγες (!) που βρίσκονται σε γερμανικό έδαφος, είναι ότι για τους Γερμανούς αυτό ήταν και παραμένει το βασικό τους πρόβλημα. Το προσφυγικό. Μάλιστα, διαμηνύουν στην ελληνική πλευρά ότι της κάνουν την παραχώρηση και πληρώνουν τα έξοδα επιστροφής τους. Επικαλούνται δε συμφωνίες υπογραφές, κλπ κλπ και επιτακτικά ζητούν να τους στείλουν ακόμα κι αύριο το πρωί, αν είναι δυνατόν.