Θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως επίτευγμα. Γιατί το γεγονός ότι πλέον η βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους - στη βάση της σχέσης του μέσου επιτοκίου εξυπηρέτησης του χρέους και του ονομαστικού ρυθμού ανάπτυξης του ΑΕΠ - θεωρείται πλέον δεδομένη συνιστά από μόνη της μια μεγάλη επιτυχία για την χώρα μας.
Ήδη, στη Φρανκφούρτη η Ελλάδα αναφέρεται ξεκάθαρα μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης που έχουν μία θετική σχέση ανάμεσα στα δύο αυτά μεγέθη. Μάλιστα το γεγονός ότι βρίσκεται μεταξύ των χωρών με μια ισχυρότερη θετική δυναμική, συνιστά και μιας μορφής επιβράβευση για τις προσπάθειες που κατέβαλε η χώρα μας την τελευταία δεκαετία για να εξέλθει από την κρίση.
Και παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, όταν χώρες όπως η Ιταλία, είναι αυτή τη στιγμή στο κλαμπ της Ευρωζώνης με αρνητικά χαρακτηριστικά όσον αφορά τη δυναμική του χρέους της. Κι αυτό γιατί οδηγεί σε αύξησή του σε σχέση με το ΑΕΠ και όχι μείωσή του. Η μοναδική επιλογή, για την αντιστροφή αυτής της τάσης είναι η δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων σε συνδυασμό με μέτρα στήριξης του ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ. Σ' αυτή την κατηγορία είναι ήδη η Ιταλία. Η Ελλάδα όμως έχει καταφέρει να βγει εκτός αυτού του κύκλου χωρών που καλούνται να σηκώσουν αυτό το βάρος.
Αυτή τη στιγμή, στη χώρα μας, το μέσο επιτόκιο εξυπηρέτησης του χρέους είναι 1,61% και οι ρυθμοί ανάπτυξης μεγαλύτεροι σταθερά από αυτό το επίπεδο στην τρέχουσα συγκυρία και για τα επόμενα χρόνια. Επιπλέον η ελληνική οικονομία έχει δεσμευθεί με την υποχρέωση παραγωγής πρωτογενών πλεονασμάτων, που αν ως στόχος επιτευχθεί, τότε διασφαλίζει ότι η χώρα θα έχει βγει οριστικά από αυτή τη μέγγενη.