Οι εντολές εμπλοκής, εφόσον τα ελληνικά πολεμικά πλοία προκληθούν, ανανεώνονται πλέον σε τακτά διαστήματα. Και αυτός ο κανόνας ισχύει, παρά την (πρόσκαιρη;) αποχώρηση του Ορούτς Ρέις, γιατί εκτιμάται ότι οι αφορμές από τουρκικής πλευράς δεν θα λείψουν.
Στην πραγματικότητα, αυτό που θα γίνεται στο εξής θα είναι να ανανεώνονται οι εντολές που είχαν δοθεί στις Ένοπλες Δυνάμεις από το ΚΥΣΕΑ του Ιουλίου. Τότε χαράχθηκε η «γραμμή» αντίδρασης κι έκτοτε απλώς επικαιροποιείται, λαμβάνοντας υπόψη τις τρέχουσες συνθήκες.
Σε κάθε περίπτωση, πιο ενδιαφέρουσα ακόμα είναι η συνεδρίαση των αρχηγών των γενικών επιτελείων στο Πεντάγωνο, που γίνεται όποτε συντρέχει λόγος. Εκεί δηλαδή που λαμβάνεται η απόφαση για την έξοδο του στόλου στο Αιγαίο, σε «θέσεις αιχμής». Είναι τότε που χτυπάει ο κόκκινος συναγερμός στο υπουργείο Αμυνας.
Τελευταία φορά που συγκλήθηκε τέτοια συνεδρίαση ήταν όταν το τουρκικό ερευνητικό Ορούτς Ρέις κατευθύνθηκε στο σημείο που δεν καλύπτεται από την ελληνο-αιγυπτιακή ΑΟΖ, νότια του Καστελόριζου. Ηταν ένα από τα πιο απομακρυσμένα σημεία των ελληνικών θαλάσσιων υδάτων, που προτιμάται από τους Τούρκους όταν θέλουν να παίξουν επικίνδυνα παιχνίδια.
Η συνεχής ενασχόληση με αυτό το ζήτημα έχει ξεκαθαρίσει ότι αν κι όποτε το όποιο ερευνητικό ποντίσει καλώδια για να ξεκινήσει πραγματικές και όχι εικονικές έρευνες όπως τώρα, θα ξεκινήσουν ταυτόχρονα και οι κανόνες εμπλοκής. Στο παρασκήνιο, πάντως, εξελίσσεται σχεδόν πάντα ευρωπαϊκή διπλωματική παρέμβαση, σε αυτές τις περιπτώσεις για την αποτροπή ενός θερμού επεισοδίου. Οπως ακριβώς έγινε το τελευταίο κρίσιμο σαρανταοκτάωρο.
Πάντως, σε σχέση με τον Ιούλιο, ο Ερντογάν βρίσκεται σε μειονεκτική θέση πλέον, καθώς η υπογραφή της ελληνο-αιγυπτιακή ΑΟΖ τον αιφνιδίασε. Αλλά από την άλλη πλευρά, γι' αυτό και είναι πιο επικίνδυνος τώρα. Και το μεγάλο ερώτημα είναι: Μέχρι πότε οι ευρωπαϊκές παρεμβάσεις θα λειτουργούν αποτρεπτικά για την Τουρκία;