Τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, πάση θυσία, θα επιδιώξουν στο αμέσως προσεχές διάστημα οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, με τις ευλογίες του Βερολίνου. Υπό τη βαριά σκιά της ιταλικής κρίσης, η παρουσία του Ταμείου στην Αθήνα κρίνεται κάτι παραπάνω από απαραίτητη.
Για αυτό και στο παρασκήνιο οι διεργασίες, προς αυτή την κατεύθυνση, «τρέχουν» με απίστευτους ρυθμούς, σε βαθμό που κορυφαίος ευρωπαίος παράγοντας να δηλώνει ότι «το ξέρουμε ότι κοντεύουμε, είμαστε σχεδόν εκεί (σσ δηλαδή στη συμμετοχή του ΔΝΤ)», προσθέτοντας με νόημα ότι «είναι σημαντικό το ΔΝΤ να συμμετέχει και δουλεύουμε μαζί για να φτάσουμε σε μια συμφωνία που θα εκπληρώνει κι αυτόν τον στόχο».
Πίσω στην Αθήνα, η κυβέρνηση δεν ξέρει – κυριολεκτικά – τι να ...ευχηθεί. Από τη μια το Ταμείο είναι ο βασικός της σύμμαχος στην προσπάθεια που κάνει να διαχειρισθεί το χρέος βιώσιμα, ωστόσο από την άλλη πλευρά είναι και ο κύριος εχθρός της στο κοινωνικό άνοιγμα που θα επιχειρήσει στο δρόμο προς τις εκλογές. Γι αυτό και βρίσκεται κάπου στο μέσο.
Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί πλέον να προβλέψει οτιδήποτε, ακόμα και για το ελληνικό ζήτημα αν δεν ησυχάσει το ιταλικό, που απειλεί ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια «κενή καρέκλα» στην ΕΕ, αυτή της Ιταλίας, που τρομάζει τους πάντες. Αυτό βεβαίως δεν εμποδίζει τους υπουργούς Οικονομικών των 19 να αναφέρονται στην Ιταλία μέσω των συστάσεων προς τη νέα – έστω προσωρινή - κυβέρνηση της ώστε να μεριμνήσει για τη μείωση του υψηλού δημοσίου χρέους. Τα οποίο απειλεί πλέον τους πάντες.