Τρεις είναι οι κρίσιμες ημερομηνίες για την ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα χαλάρωσης (QE) της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ): 9 Μαρτίου, 27 Απριλίου και 8 Ιουνίου. Για τότε είναι προγραμματισμένες οι συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου της. Καλό θα είναι το θέμα να έχει «κλείσει» σε κάποια από τις δύο πρώτες. Γιατί αν φτάσουμε στην τρίτη, η (μοναδική, πραγματικά, μεγάλη) ευκαιρία για την Ελλάδα θα έχει χαθεί. Κι αυτό γιατί τα χρονικά περιθώρια θα έχουν στενέψει απελπιστικά, από τη στιγμή μάλιστα που θα μεσολαβεί καλοκαίρι, οπότε οι εκδόσεις ομολόγων είναι απαγορευτικές.
Πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι ακόμα και αν η απόφαση παρθεί τέλη Απριλίου τα χρονικά περιθώρια θα είναι εξαιρετικά μικρά. Ωστόσο, από τη Φρανκφούρτη, όπου βρίσκεται η έδρα της ΕΚΤ, αφήνεται να εννοηθεί ότι «σε αυτή την περίπτωση, η κατάσταση θα είναι ασφαλώς καλύτερη». Γιατί, όμως, η Ελλάδα δεν κάνει το μεγάλο βήμα για να μπει στο πρόγραμμα; Διότι, απλώς, δεν πληρεί τις απαραίτητες προυποθέσεις, οι οποίες δεν είναι ακριβώς και οι ευκολότερες, με βάση τα δεδομένα, όπως διαμορφώνονται αυτή τη στιγμή.
Συγκεκριμένα, για να μπει η Ελλάδα στο QE θα πρέπει: α) να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση, β) να υπάρξει μια σαφής δέσμευση των δανειστών της χώρας για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος της χώρας, γ) να λυθεί η εκκρεμότητα σχετικά με τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα.
Δύσκολα τα πράγματα, δηλαδή, καθώς κανείς από τους τρεις προαναφερθέντες όρους δεν είναι ο ευκολότερος, σε αυτή τη φάση. Ιδιαίτερα, μάλιστα, αν ισχύει η πληροφορία που θέλει την κυβέρνηση να εξετάζει ακόμα και το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών.