του Δημήτρη Βαρτζόπουλου*
Είναι τόσες πολλές και περίπλοκες οι πληροφορίες, από τις οποίες κατακλυζόμαστε, τεχνικές και δυσνόητες οι περισσότερες, που είναι χρήσιμο κατ´αρχήν, να κάνουμε μία απλή κατάστρωση των δεδομένων:
1. Το χρέος:Η συζήτηση έκλεισε οριστικώς. Θα επαναλαμβάνεται μόνον από τους προπαγανδιστές της Αριστεράς και θα ακούγεται σαν μοιρολόι. Εγκρίθηκαν βραχυπρόθεσμα λεγόμενα μέτρα ελάφρυνσής του, που ανέρχονται σε 20 δις, συνολικά για τα επόμενα 40 χρόνια. (Όποιος βέβαια , πλην των ειδικών του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους και του ESM, ισχυρίζεται ότι τα αντιλαμβάνεται πλήρως, ψεύδεται ασυστόλως). Κυρίως αφορούν την μείωση του κινδύνου αυξήσεως των επιτοκίων και την εξομάλυνση του προφίλ των πληρωμών, αποφυγή δηλαδή μεγάλων αυξομειώσεων, κατά τις δεκαετίες του... 2030/2040. Αυτά.
Επίδραση στο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους των επομένων ετών, μηδέν. Τούτο θα έλθει με τα μεσοπρόθεσμα λεγόμενα μέτρα ελάφρυνσης, που όπως ξαναείπανε καμμιά δεκαριά φορές στο Eurogroup, για να εμπεδωθεί προφανώς και από τους πλέον ανεπιδέκτους, θα γίνει μετά την ολοκλήρωση του μνημονίου, όπως ακριβώς το λέγει και υπό τις προϋποθέσεις, που θέτει εξ αρχής ο κ. Σόιμπλε. Μακροπρόθεσμα μέτρα θα υπάρξουν μόνον επί καταστροφών και απομείωση φυσικά ποτέ. Ας κτυπιέται το ΔΝΤ, όσο θέλει.
2.Τα Εργασιακά:ομιχλώδες τοπίο. Επιστροφή στις συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν πρόκειται βέβαια, να υπάρξει ποτέ, ούτε για τις κλαδικές προσωπικά το βλέπω, τα θέματα των ομαδικών απολύσεων και του συνδικαλιστικού νόμου παραπέμπονται τον Ιανουάριο, ως χρήσιμα εργαλεία πιθανών εξελίξεων.
3. Φιλελευθεροποίηση της αγοράς(ωράρια, Κυριακές κλπ):επίσης μετά τις γιορτές, για τον ίδιο λόγο.
4. Πλεονάσματα 2018 και επέκεινα:Για το 3,5% δεν υπήρξε - πλην ΔΝΤ ασφαλώς- καμμία απολύτως διαφωνία, μαλώσανε μόνον, αν θα είναι για 3 ή έως 10 έτη! Μία ακόμη μεγάλη διαπραγματευτική επιτυχία της Κυβέρνησης Τσίπρα προφανώς.
5. Μέτρα προς επίτευξη και διατήρηση αυτών των πλεονασμάτων:Μείωση αφορολογήτου και κατάργηση προσωπικής διαφοράς στις κύριες συντάξεις, οριζόντιος κόφτης, κόφτης επί συγκεκριμένων δαπανών(δηλαδή προσωπική διαφορά και πάλι, για να εξηγούμεθα) ξεχωριστά ή όλα μαζί.
Για να αντιληφθούμε πώς τώρα όλα αυτά είναι δυνατόν, να συνδυαστούν προκαλώντας τις εξελίξεις, καλό είναι, να έχουμε κατά νούν τις εξής βασικές παραδοχές:
Α. Η Αριστερά δεν έχει καμμία διάθεση να εγκαταλείψει την εξουσία.
Β. Ο Σόιμπλε και ωρισμένοι άλλοι χρειάζονται το ΔΝΤ οπωσδήποτε για να περάσουν οιεσδήποτε εκταμιεύσεις, πολλώ δε μάλλον, αυτή των 7δις της ανοίξεως, από τα Κοινοβούλιά τους.
Γ. Οι εκλογικές επιδόσεις της CDU/CSU στις τοπικές εκλογές της ανοίξεως και τις εθνικές του Σεπτεμβρίου δεν προοιωνίζονται καλές.
Δεδομένου λοιπόν, ότι το ΔΝΤ "έφαγε χώμα" στο χρέος (1) και τα πλεονάσματα (4) κάτι θα πρέπει να του δοθεί στα εργασιακά (2) , στην αγορά (3) και κυρίως στα μέτρα (5).
Η Γερμανία θα δεχθεί με χαρά τα πάντα.
Η Κυβέρνηση μπορεί να ανεχθεί ελάχιστα στα εργασιακά και πολλά στο άνοιγμα της αγοράς. Στα μέτρα για το πλεόνασμα αντέχει μόνον ένα γενικόλογο οριζόντιο κόφτη.Αλλιώς θα ευτελιστεί και το ξέρει.
Θα είναι συμβατή η ανοχή της Αριστεράς με τις ανάγκες του ΔΝΤ;
Εδώ είναι το κουμπί.
Εάν ναι, εκλογές θα γίνουν το αργότερον δυνατόν. Το ενωρίτερον 2018, λόγω κόφτη.
Εάν ο Τσίπρας αποφασίσει, να μην ευτελισθεί εντελώς και το ΔΝΤ να μην κιοτέψει, ή ο Τσίπρας θα πάει μόνος του σε εκλογές ή το ΔΝΤ θα φύγει.
Εάν το ΔΝΤ φύγει, ο Σόιμπλε θα ζητήσει πράγματα, που θα οδηγήσουν τον Τσίπρα σε εκλογές, έτσι ώστε να φύγει όσο το δυνατόν πιό γρήγορα, πριν οι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες πάθουν μεγαλύτερη ζημιά.
Όλα αυτά από Φλεβάρη και μετά!
*Ο Δημήτρης Βαρτζόπουλος διετέλεσε γενικός γραμματέας Συντονισμού της κυβέρνησης Αντώνη Σαμαρά, υφυπουργός Υγείας και πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής στη ΝΔ Θεσσαλονίκης.