Ένα διαρκές ταξίδι είναι η ζωή του φωτορεπόρτερ Δημήτρη Μεσσίνη. Από τη γενέτειρα Δράμα βρέθηκε στα 12 του ως παιδί μεταναστών στη Γαλλία. Επέστρεψε στην Ελλάδα -αυτήν αγαπούσε πάντα- ξεκινώντας ως μεταφραστής στην «Πεσινέ» και το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης και μετά βρέθηκε να τραβάει φωτογραφίες. Την πρώτη δημοσιευμένη φωτογραφία του την είδε κρεμασμένη σε πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Θεσσαλονίκη» μέσα από το λεωφορείο που τους πήγαινε στο εργοστάσιο. Στη συνέχεια, βρέθηκε στην Αθήνα και άρχισε να συνεργάζεται με το πρακτορείο Associated Press, ενώ ακολούθησαν αποστολές σε 98 χώρες σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Ο Δημήτρης Μεσσίνης δηλώνει συνταξιούχος σήμερα στα 75 του, αλλά μόνον ασφαλιστικά, καθώς δεν ησυχάζει ποτέ. Οι αναμνήσεις ατέλειωτες. Ίσως όσα είναι και τα γεγονότα, μεγάλα ή και μικρότερα που κάλυψε σε κάθε γωνιά της γης.
Σήμερα στο Voria Podcast αποκαλύπτει πότε φοβήθηκε και σκέφτηκε πως ίσως δεν καταφέρει να γυρίσει σπίτι. Θυμάται μοναδικές στιγμές όταν κάλυπτε την Ιντιφάντα στη Ραμάλα. Περιγράφει τις ομοιότητες και τις διαφορές με τις σημερινές συνθήκες του πολέμου στη Γάζα.
Εξηγεί πώς και γιατί τράβηξε την κολυμβήτρια Έλεν Κλαρκ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και πώς έφτασε αυτό το καρέ πέρυσι να δημοπρατηθεί στη Γαλλία.
* Βαρκελώνη, 1992
Θυμάται τις αποστολές στο Αφγανιστάν και τις μοναδικές φωτογραφίες που τράβηξε σε σειρά αποστολών, με τις γυναίκες καλυμμένες από την κορυφή ως τα νύχια, έως και την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν.
* Αφγανιστάν, Ταλιμπάν, 1996
* Αφγανιστάν, 2001
Απαντά στο ερώτημα για το τι πρέπει να έχει ως εφόδιο ένας φωτοειδησεογράφος όταν πάει να καλύψει μια πολεμική σύρραξη, αλλά και ποια συμβουλή δίνει στους νέους που σκέφτονται να γίνουν φωτορεπόρτερ.
Κάνει συγκρίσεις στην κάλυψη της πολιορκίας και τα θύματα στη Γάζα με την αντίστοιχη κατάσταση στο Σεράγεβο, η οποία κράτησε τέσσερα χρόνια.
* Σεράγεβο, 1992
* Σεράγεβο, 1992
Θυμάται τη φωτογραφία που τράβηξε στη Ραμάλα με τη σφαίρα, η οποία σφηνώθηκε στον φακό της κάμερας του συναδέλφου του και πώς γλύτωσε.
* Ραμάλα, 2002
* Ραμάλα, 2002
Δεν μπορεί να ξεχάσει πώς… άρπαξε την πρώτη αποστολή του για το Associated Press το 1990 και μόνος του πήγε στην Αλβανία, αξιοποιώντας μια πληροφορία, για να φτάσει να φωτογραφήσει τελικά το πρώτο κύμα Αλβανών και Βορειοηπειρωτών που προσπαθούσαν να περάσουν το βράδυ της Πρωτοχρονιάς τα σύνορα.
Μιλάει για το κόστος αποστολής των φωτογραφιών στην προ-ιντερνετική εποχή που ουσιαστικά οδηγούσε τους φωτορεπόρτερ να κάνουν επιμέλεια -editing- επιλέγοντας αυστηρά τι θα στείλουν στα πρακτορεία.
Φέρνει μνήμες από τα καρέ που τράβηξε τις μέρες του σεισμού του 1978 στη Θεσσαλονίκη, το ζευγάρι που παντρεύεται τότε μέσα σε αντίσκηνο για τους σεισμόπληκτους, αλλά και το τυχαίο καρέ με το μωρό και το μπιμπερό, που όπως κατάλαβε στη συνέχεια, ήταν ο... γιος του Άρης.
Ο Δημήτρης Μεσσίνης μιλά επίσης για τους Έλληνες φωτοειδησεογράφους και ειδικά αυτούς της Θεσσαλονίκης και εξηγεί γιατί τους ξεχωρίζει και τι βλέπει στη δουλειά τους.
* Δεν αρνήθηκε -παρότι τις αποφεύγει- να κάνει και μια εξαίρεση βγάζοντας και μια selfie στη Voria
Με αφορμή την ατομική του έκθεση φωτογραφίας στον πολυχώρο πολιτισμού Ισλαχανέ για την Thessaloniki Photobiennale 2023, ο Δημήτρης Μεσσίνης έκανε μια στάση στο Voria Podcast.
Ακούστε τον…