Ο επίλογος της τραγωδίας των Τεμπών γράφτηκε με τις κηδείες των θυμάτων, όμως οι πληγές σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο παραμένουν ανοιχτές. Και θα παραμένουν...
Το πένθος για όσους έχασαν κάποιον και το τραύμα για εκείνους που έζησαν τη φρίκη θα αλλάξουν την ιστορία και τη μνήμη και θα αφήσουν ισχυρό αποτύπωμα στην ανάμνηση, καθώς η ζωή προχωράει...δεν προχωράει για όλους το ίδιο.
Ο ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής, Παναγιώτης Νικηφορίδης, μιλάει στο Voria Podcast για το πώς διαχειρίζονται το πένθος όσοι βιώνουν την απώλεια κάποιου δικού τους σε αυτή τη μαζική καταστροφή και πώς -αν- επουλώνουν το τραύμα όσοι επέβαιναν στη μοιραία αμαξοστοιχία Intercity 62.
Υποστηρίζει ότι η ζωή δεν θα είναι ίδια για κανέναν από όσους ενεπλάκησαν στην τραγωδία, είτε άμεσα (επιβάτες και συγγενείς θυμάτων), είτε έμμεσα (πυροσβέστες, αστυνομικοί, διασώστες, γιατροί) κι ότι θα χρειαστεί χρόνος για να μπορέσουν κάποιοι να βρουν τη δύναμη να απευθυνθούν στους ειδικούς.
Η κοινωνία, που προσπαθεί να βάλει σε λέξεις τα ανείπωτα, θα χρειαστεί επίσης χρόνο για να ξεπεράσει το συλλογικό πένθος, αλλά θα βρει τις αντοχές για να κλείσει το τραύμα και να αναζητήσει εναλλακτικές για την παρηγορία και την κάθαρση.
Επιπλέον, με την ιδιότητα του προέδρου του παραρτήματος Μακεδονίας της Ελληνικής Εταιρείας Έρευνας Συμπεριφοράς, ο κ. Νικηφορίδης κάνει γνωστό πως τα μέλη της Εταιρείας παρέχουν δωρεάν συμβουλευτική και ψυχολογική υποστήριξη σε όσους βρέθηκαν στα Τέμπη εκείνο το βράδυ, που το μαύρο σκοτάδι και ο μαύρος καπνός της φονικής σύγκρουσης των τρένων κάλυψαν τα πάντα.