Το θέμα του ελληνικού χρέους και της αναδιάρθρωσης του, φαίνεται ότι παρασκηνιακά μπαίνει στην τελική του ευθεία. Τι μαθαίνουμε από το «μέτωπο» της διαπραγμάτευσης; Ότι βαδίζουμε, επιτέλους, προς έναν συμβιβασμό, μεταξύ του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και του Βερολίνου. Τι συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, αυτός ο συμβιβασμός;
Απ' τη μια πλευρά ότι το ΔΝΤ εξασφαλίζει τα επιπλέον μέτρα 2% του ΑΕΠ για το 2019 και 2020, που θα κληθεί να πάρει η Ελλάδα, για να διασφαλίσει τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα του 3,5%, για την επόμενη πενταετία
Απ' την άλλη ότι το Βερολίνο δεν πρόκειται να πιεσθεί για να ποσοτικοποιήσει τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, μέσα στη δική του προεκλογική περίοδο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφικό για την κυβέρνηση και το κόμμα της κ. Αγκελα Μέρκελ. Κι εννοείται ότι δεν θα γίνει καμία αναφορά ούτε στα μακροπρόθεσμα μέτρα, τουλάχιστον έως το καλοκαίρι του 2018, όταν και ολοκληρώνεται η ισχύς του τρέχοντος μνημονίου.
Κι έτσι, όλοι θα είναι ευχαριστημένοι. Πλην της ...Ελλάδας, η οποία, στην ουσία, κατ' αυτόν τον τρόπο, θα πάρει μια απλή υπόσχεση, χωρίς κάτι συγκεκριμένο, για το θέμα του χρέους, ενώ ταυτόχρονα είναι υποχρεωμένη να λάβει νέα μέτρα, την προσεχή διετία.