Της Ασημίνας Ξηροτύρη Αικατερινάρη*
Ο λαός βομβαρδίζεται από υποσχέσεις των κομμάτων που κυβέρνησαν έχοντας αφήσει τη χώρα χωρίς πρόγραμμα να μετράει τα άλυτα προβλήματα που αυτά έχουν συσσωρεύσει στις πλάτες του.
Σήμερα ενόψει των εκλογών προκαλεί η πλειοδοσία υποσχέσεων από τα κόμματα που κυβέρνησαν ενώ άφησαν να συσσωρευθούν άλυτα τα μεγάλα προβλήτα του λαού και της ανάπτυξης της χώρας
Και δυστυχώς η χώρα εξακολουθεί να πορεύεται χωρίς προγραμματισμό, πόσο μάλλον προοδευτικό, δίκαιο και αποτελεσματικό για το λαό της, για την προστασία του δημόσιου πλούτου της, του περιβάλλοντος και των κοινωνικών αγαθών και τη στήριξη των εργαζόμενων έχοντας ακόμη το βάρος των επιπτώσεων της χρεοκοπίας του 2010, των μνημονίων και των ματωμένων πλεονασμάτων και της πανδημίας.
Απροστάτευτη από τις άναρχες ιδιωτικές επενδύσεις των μεγάλων συμφερόντων που επιδοτούνται προκλητικά σε βάρος των δημοσίων επιχειρήσεων και επενδύσεων στην ενέργεια, στις μεταφορές, στην κατοικία του λαού, στην υγεία και την παιδεία. Λόγω της έλλειψης χωροταξικού σχεδιασμού και εργαλείων εφαρμογής των πολεοδομικών ρυθμίσεων κατέληξε στην άναρχη παράνομη δόμηση και η λαϊκή κατοικία στο έλεος του ιδιωτικού κέρδους και των πλειστηριασμών. Ενώ ο τουρισμός αναδεικνύεται μεν κεφάλαιο της Οικονομίας χωρίς όμως μέτρα ενάντια στην κατασπατάληση των φυσικών και πολιτιστικών πόρων και την υποβάθμιση του εργασιακού μοντέλου, με τους εργαζόμενους να στοιβάζονται σε άθλιες συνθήκες με μισθούς ψίχουλα στις τουριστικές περιοχές.
Όλα τα παραπάνω και κυρίως οι μεγάλες διαχρονικά πληγές από τις φυσικές καταστροφές, όπως οι μεγάλες πυρκαγιές - Μάτι, δάση της Εύβοιας – και με αποκορύφωμα από την άλλη πλευρά τη μεγάλη τραγωδία των Τεμπών ανέδειξαν τις βαρύτατες αδυναμίες του «επιτελικού κράτους», διαχρονικά των Κυβερνήσεων συμπεριλαμβανομένης και αυτής του ΣΥΡΙΖΑ, στο ότι τίποτα δεν σχεδιάζεται με βάση τις κοινωνικές και λαϊκές ανάγκες , με βάση το δημόσιο συμφέρον της χώρας και τη στήριξη των εργαζομένων , αλλά με βάση την διευκόλυνση του ιδιωτικού τομέα και του δικού του προγράμματος που προτάσσει ως βασικό άξονα το κέρδος. Παράλληλα σε όλες τις πτυχές της δημόσιας σφαίρας η διαφάνεια, η λογοδοσία και η ανάληψη ευθυνών τείνουν να εκπλήξουν παντελώς. Μία δημόσια διοίκηση με ελλιπέστατη οργάνωση, με υποστελέχωση αδυνατεί να ασκήσει ακόμη και τον ελεγκτικό της ρόλο, ενώ αντικαθιστά σε καίριες θέσεις από χιλιάδες ιδιωτικούς συμβούλους που δεν έχουν ούτε τη γνώση ούτε τις ικανότητες και βέβαια και κανένα κίνητρο να στηρίξουν και ενισχύσουν αντικειμενικά την κρατική λειτουργία παρά μόνο το πελατειακό κράτος.
Όλες αυτά αποδυναμώνουν κυριολεκτικά το κράτος από ένα ρόλο σχεδιασμού και προγραμματισμού πόσο μάλλον δίκαιης και αναπτυξιακής κατανομής του δημόσιου πλούτου και των κονδυλίων, που κατά 95% προέρχεται από τη φορολογία των εργαζομένων.
Δεν διαθέτει το κράτος τα απαραίτητα μέσα και εργαλεία για να παίξει ένα ουσιαστικό και αναπτυξιακό ρόλο και να συμβάλλει καθοριστικά στην επίλυση των δομικών και λαϊκών προβλημάτων των πολλών που κατά το 1/3 αγγίζουν ή και το ¼ είναι μέσα στο κατώφλι της φτώχειας.
Οι νεοφιλελεύθερες επιλογές, που υπαγορεύονται και από το Ευρωπαϊκό περιβάλλον, θέλουν το κράτος να μην παρεμβαίνει, ούτε να κατευθύνει με βάση ένα εθνικό σχεδιασμό την οικονομία αλλά να διευκολύνει ή και υποτάσσεται στο σχεδιασμό και τα κριτήρια του ιδιωτικού τομέα.
Βρισκόμαστε έτσι σε μια μεγάλη αντίφαση.
Να υπάρχει από τη μία ένας λαός, εκατομμύρια εργαζόμενοι ικανοί να δημιουργήσουν, με υψηλή εξειδίκευση και εμπειρία. Μια νέα γενιά που έρχεται με ορμή, που παλεύει για τη μόρφωσή της, με όρεξη να δημιουργήσει, να αξιοποιήσει τις νέες τεχνολογίες και τα επιτεύγματα της ανθρωπότητα και από την άλλη, να βρίσκεται μια «ελίτ» ανθρώπων, με στήριξη των κυβερνήσεων που όλη αυτή τη δύναμη πασχίζουν να τη φρενάρουν, να την εγκλωβίσουν μέσα στο πλαίσια του κέρδους τους.
Η ΝΔ και στο παρελθόν και στη σημερινή 4ετή της διακυβέρνηση που επανήλθε δριμύτερη με το «επιτελικό της κράτος», λάτρης άλλωστε και του 3ου μνημονίου, ισοπέδωσε ότι προοδευτικό με τις νεοφιλελεύθερες αντιλαϊκές πολιτικές της, το εχθρικό κράτος των παρακολουθήσεων και την σκοτεινή, προκλητική υπέρ των ολίγων διαχείριση του δημόσιου πλούτου, την διόγκωση της ακρίβειας και του πληθωρισμού όπως και την εγκληματική αδιαφορία για την προστασία και την ασφάλειά του λαού, που την πλήρωσαν πολλοί εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς και που κατάληξε στο τραγικότερο όλων το δυστύχημα – έγκλημα των Τεμπών και έχει το θράσος να ζητάει αυτοδυναμία προβάλλοντας εκβιαστικό δίλημμα, «ακυβερνησία ή σταθερότητα».
Από την άλλη η 5ετής διακυβέρνηση της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε πολύ λιγότερα από τις προσδοκίες του λαού, στο παλιό σύστημα του δικομματισμού ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και τη λειτουργία του κράτους, δυστυχώς προσαρμόσθηκε στις επιλογές και δεσμεύσεις των μνημονίων. Δεν μπορούσε, όπως ισχυρίζεται λόγω του μνημονιακού περιβάλλοντος. Λίγα είναι τα ελαφρυντικά για τις συνεργασίες του με κόμματα αντίθετης ιδεολογίας και την αδυναμία τελικά να βάλει ένα άλλο λιθαράκι για την επίλυση των βασικών προβλημάτων του λαού και την εξυγίανση της λειτουργίας του κράτος υπέρ των κοινωνικών αναγκών και λαϊκών συμφερόντων.
Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας ισχυρίζεται πως έχει μάθει από τα λάθη του και τώρα θα κάνει τη νέα αρχή προβάλλοντας μια κατ’ όνομα προοδευτική κυβέρνηση ως αποτέλεσμα μίας συνεργασίας «προοδευτικών δυνάμεων».
Για αυτό και πολλοί πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν απογοητευτεί από τα πεπραγμένα του και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση τώρα προσβλέπουν, εμπιστεύονται, συμπορεύονται με το ΚΚΕ.
Τα εκβιαστικά διλήμματα σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση είναι πολλά και τίθενται στον λαό για να αποσπάσουν τη στήριξη ή και την ανοχή του στη συνέχιση της πολιτικής που τον φορτώνει με νέα βάρη και πλήττει τα δικαιώματα του.
Το ΚΚΕ με την ειλικρίνεια και την εντιμότητα που ξέρουμε ότι το χαρακτηρίζει -άσχετα αν συμφωνείτε λιγότερο ή περισσότερο μαζί του - λέει το εξής: Μη δίνετε σημασία στα γνωστά διλήμματα που βάζουν όλοι οι άλλοι Μην κάνετε δική σας τη δική τους αγωνία περί «σταθερότητας».
Η δική τους σταθερότητα είναι αστάθεια για τα λαϊκά συμφέροντα, για την καλυτέρευση και συνάμα ανάταση της ζωής μας πάνω από τα κέρδη, την παρακμή και διαφθορά.
Και βέβαια το ΚΚΕ δεν είναι ένα κόμμα διαμαρτυρίας, αντιθέτως έχει πρόγραμμα που το έχει καταθέσει στον ελληνικό λαό.
Συζητάει το πρόγραμμά του μέσα στην κοινωνία, με εκδηλώσεις και εξειδικευμένες ημερίδες που συστηματικά διοργανώνει, στις οποίες ακούει ακόμη και ανθρώπους που δεν είναι απαραίτητα της ίδια ιδεολογίας με αυτό, αλλά με αυτόν τον τρόπο εμπλουτίζει τις θέσεις του.
Έτσι με το πρόγραμμα που έχει επεξεργαστεί το ΚΚΕ θα απελευθερωθούν οι πρωτόγνωρες δυνατότητες στην παραγωγή, στον αγροτικό τομέα, θα αξιοποιηθούν τα πλεονεκτήματα του τόπου μας, τα πλούσια εδάφη, οι εξαιρετικές κλιματικές συνθήκες, ο σημαντικός ορυκτός πλούτος, οι δυνατότητες για πραγματική πράσινη ενέργεια από όλες τις εγχώριες πηγές Ενέργειας.
Θα αξιοποιηθεί η πλούσια πείρα των εργαζομένων, η ορμή των νέων, τα επιστημονικά επιτεύγματα, όλη η οικονομία, κάθε πόρος, κάθε υποδομή, κάθε παραγωγική δραστηριότητα.
Σήμερα υπάρχει λύση για γίνει ένα πολύ ασφαλές και σύγχρονο δίκτυο στις μεταφορές και να απαντήσουμε επιστημονικά για ένα σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και νοσοκομείων πλήρως στελεχωμένων με όλες τις ειδικότητες και όλα τα σύγχρονα μέσα, για μία Εκπαίδευση υψηλού επιπέδου για όλους τους νέους , για την πραγματική λύση και όχι με ημίμετρα της λαϊκής στέγης κ.ά.
Εδώ θα κάνω μία μεγάλη και σημαντική παρένθεση για την τραγωδία των Τεμπών προκάλεσε θλίψη και οργή σε εκατομμύρια ανθρώπους ιδιαίτερα νέους, η οποία εκφράστηκε και με πρωτοφανή συμμετοχή ιδιαίτερα της νεολαίας στις κινητοποιήσεις.
Πως δηλαδή η τραγωδία ανέδειξε όλες τις παραπάνω βαρύτατες αδυναμίες του επιτελικού κράτους, διαχρονικά επί των Κυβερνήσεων συμπεριλαμβανομένης και αυτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Το ιστορικό των ευθυνών ενός προδιαγεγραμμένου εγκλήματος όπως και οι προτάσεις του ΚΚΕ για τις δημόσιες μεταφορές, ως εξής:
Ο Ελληνικός Σιδηρόδρομος το πιο προσιτό στον λαό μέσο, ξεκίνησε να κατασκευάζεται στην Ελλάδα το 1880. Στη δεκαετία του 1990 με την πολιτική της απελευθέρωσης της ΕΕ προωθείται ο βαθμιαίος διαχωρισμός υποδομής και της εκμετάλλευσης του μεταφορικού έργου και έτσι ο ΟΣΕ σταδιακά μέχρι και το 2005 γίνεται τρία κομμάτια ΟΣΕ, ΕΡΓΟΣΕ και ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Το 2010 για τον περιορισμό των δαπανών επιλέχθηκαν οι μαζικές μετατάξεις ακόμη και των πιο έμπειρων μηχανοδηγών και στελεχών, ενώ ως πρόσθετο μέτρο δρομολογείται και η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, που πραγματοποιείται το 2017 έναντι ευτελούς τιμήματος, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, με τον ΟΣΕ να παραμένει ο διαχειριστής του δικτύου. Η περιβόητη σύμβαση 717/2014 του συστήματος τηλεδιοίκησης καρκινοβατεί 8,5 χρόνια μετά την ανάθεσή της, με ευθύνη των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Και το χειρότερο από την πίεση του ανταγωνισμού και της Hellenic Train ο ΟΣΕ διπλασιάζει το όριο των επιτρεπόμενων κατά παράβαση των κανονισμών και η θανατηφόρα ασυνεννοησία μεταξύ τους ήταν το νομοτελειακό αποτέλεσμα της ίδιας της πολιτικής απελευθέρωσης όπου διαφορετικές επιχειρήσεις ανταγωνίζονται και δραστηριοποιούνται πάνω στο ίδιο δίκτυο ενός μαζικού μέσο μεταφοράς με γνώμονα το κέρδος και όχι τη ασφάλεια.
Έτσι και παρά τα συχνά ατυχήματα και τις προφητικές καταγγελίες των εργαζομένων όλα πήγαιναν στην τύχη το μεγάλο δυστύχημα γίνεται πλέον ένα έγκλημα προδιαγεγραμμένο με 57 νεκρούς και πολλούς τραυματίες.
Όλα τα παραπάνω, αλλά ιδιαίτερα οι πρωτοφανείς σε μαζικότητα, αγωνιστικότητα κινητοποιήσεις των νέων μας που βροντοφώναξαν
«Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». «Στον δρόμο του αγώνα κερδίζει η ζωή» για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών μας δείχνουν που θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας.
Κατ΄ αρχήν να ριχτεί άπλετο φως, να μη συγκαλυφθεί τίποτα και να αποδοθούν οι ευθύνες σε κυβερνώντες και διοικήσεις και διαχρονικά και σήμερα!
Ο σιδηρόδρομος, για να μπορεί να αποτελέσει ένα σύγχρονο, ασφαλές και φθηνό μέσο μετακίνησης του λαού και μεταφοράς προϊόντων σε όλη τη χώρα προϋποθέτει μία απελευθέρωση από τα δίκτυα του κέρδους. Προϋποθέτει οι μεταφορές και υποδομές να γίνονται με κριτήριο την ικανοποίηση των διευρυμένων αναγκών του λαού μέσα από έναν ενιαίο κρατικό φορέα στο πλαίσιο ενός κεντρικού, επιστημονικoύ σχεδιασμού της παραγωγής, της οικονομίας και της Ανάπτυξης, όπου θα αποτυπώνονται άμεσα και οι προτεραιότητες των κύριων εθνικών και διεθνών σιδηροδρομικών και οδικών συνδυασμένων μεταφορών. Ο ενιαίος κρατικός φορέας θα πρέπει να αρθεί υπεράνω των παθογενειών του παρελθόντος και να λειτουργήσει με αποτελεσματικό σύστημα διοίκησης και οργανόγραμμα, με επαρκή και αξιόλογη στελέχωση, εκπαίδευση και αξιοκρατική επιλογή του προσωπικού.
Παρά ταύτα σήμερα στην εκλογική αναμέτρηση τα εκβιαστικά διλήμματα είναι πολλά και τίθενται στον λαό για να αποσπάσουν τη στήριξη ή και την ανοχή του στη συνέχιση αυτής της πολιτικής.
Αυτό που ονομάζει ο κ. Μητσοτάκης «σταθερότητα» είναι η σταθερότητα της αντιλαϊκής πολιτικής του, και είναι υποκρισία να μιλάς για σταθερότητα για να συνεχίσεις την πολιτική ιδιωτικοποίησης της δημόσιας υγείας και της παιδείας, την πλήρη εμπορευματοποίηση των μεταφορών, των κοινωνικών αγαθών και να υπόσχεσαι πολιτική στέγης στους νέους όταν τους κλέβεις με τα funds και τους πλειστηριασμούς το μοναδικό σπίτι των γονιών τους!
Αποκρύπτουν ότι η επόμενη μέρα θα έχει πολλές δυσκολίες, ιδιαίτερα στην οικονομία. Τα αποτελέσματα της πολιτικής τους τα βλέπουμε ήδη. 10,4 δισ. ευρώ ήταν το 2022 τα καθαρά κέρδη μόνο 150 επιχειρηματικών ομίλων, αυτών που είναι εισηγμένοι στο Χρηματιστήριο, σημειώνοντας αύξηση 303% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά και από το 95% των φόρων στο λαό στηρίζεται η οικονομία.
Την ίδια περίοδο ο πραγματικός μισθός μειώθηκε κατά 7,4%, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, ενώ για τη φτώχεια τα στοιχεία της Eurostat λένε ότι ένα στα τέσσερα νοικοκυριά «φλερτάρει» καθημερινά με τη φτώχεια, ενώ και παραμένουν σε ισχύ οι αντεργατικοί νόμοι που έχουν ψηφίσει όλοι τους, τα τελευταία 15 χρόνια.
Σε αυτό το κρίσιμο σημείο για τη χώρα πολλοί προοδευτικοί Αριστεροί πολίτες αναζητούν τις δυνάμεις εκείνες της Αριστεράς που μπορούν να σταθούν απέναντι σε όλες αυτές τις καταστροφικές πολιτικές και να δημιουργήσουν μια συγκροτημένη μαζική γραμμή άμυνας και αντεπίθεσης και την προοπτική για το λαό μίας άλλης κοινωνίας.
Και σε αυτή την αναζήτηση καταλήγουν στη συμπόρευση στις τάξεις του ΚΚΕ, συνειδητοποιώντας ότι είναι το πιο ικανό για τη δικαίωση των πανανθρώπινων ιδεών και αγώνων της Αριστεράς και την επανάκτηση του ηθικού της πλεονεκτήματος για να εμπνεύσει τον λαό να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής των εξελίξεων στην ανατροπή των αδιεξόδων του καπιταλιστικού συστήματος που όλο και πιο πολύ μέσα από τους ανταγωνισμούς υπονομεύει την παγκόσμια ειρήνη, ενισχύει τις κοινωνικές ανισότητες, την πνευματική παρακμή και τη διαφθορά.
Το ΚΚΕ είναι η δύναμη που με την αγωνιστικότητά του την εμπειρία, τη γνώση και οργανωτική του ικανότητα και πάνω από όλα με το Ηθικό του Πλεονέκτημα μπορεί να εμπνεύσει όλες τις γενιές.
Αν κάτι αποδεικνύει και η τετραετία που πέρασε, είναι ότι για να πετύχουμε σήμερα την παραμικρή βελτίωση στη ζωή μας, χρειάζεται αγώνας και διεκδίκηση. Πρέπει να τελειώνουμε, όμως, με το «μικρότερο» και το «μεγαλύτερο» κακό!
Ας επιλέξουμε αυτήν τη φορά το μεγαλύτερο καλό.
Κι ας πάμε στην κάλπη μαζικά, με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ!
*Η Ασημίνα Ξηροτύρη - Αικατερινάρη είναι πρώην βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης, υποψήφια ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΚΚΕ